Als de mist optrekt

Dagenlang hangt er al een dichte mist en dat heeft invloed op mijn humeur. De loodgrijze deken buiten weet zich meer en meer ook in mijn hoofd te nestelen. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat de blog die ik in eerste instantie schreef zo’n sombere toon had. Weliswaar had ik de de blog als ondertitel hoopvol meegegeven maar de toon van mijn oorspronkelijke blog was dat zeker niet.

Gelukkig ben ik een gevoelig type

De zaterdagavond was erg gezellig. Leuk bezoek, lekker eten, wijntje en een goede sfeer. Het werd dus laat. Nadat het bezoek vertrokken was, de rommel opgeruimd en de hond voor de laatste ronde buiten was geweest vertrok meneer Schrijfhart naar bed. Ik bleef nog even beneden. Als HSP’er kan ik dat niet, vanuit zo’n sfeer van gezelligheid, gesprekken en alles wat bij samenzijn komt kijken, overgaan in de rust van slapengaan. Ik moet even tot mezelf komen.
Alleen in alle rust en stilte, al die prikkels laten bezinken en verwerken. Pas als alles een plekje heeft gevonden in dat chaotisch, drukke brein van mij kan ik gaan slapen. Daar zat ik dus in de stilte, gedimd licht terwijl de etensgeur, net als de mist, nog als een deken in de kamer hangt. Ik overdenk de gesprekken en bedenk ineens dat mijn reeds ingeplande blog te somber is. De gesprekken en de sfeer van die avond hebben me aan het denken gezet.

De mist heeft iets in gang gezet

Toeval of regie van bovenaf, ik ben net in een boek begonnen waarin de mist ook een rol speelt. Het heeft iets mysterieus en beangstigends tegelijk. Die nevel die zoveel details aan het zicht onttrekt laat zelfs kleuren vervagen. De wereld zo grijs en grauw wakkert sombere gedachten aan, ik wil wel hoopvol zijn maar dat lukt me op het moment erg slecht. Ondanks dat ik begrijp waar het vandaan komt ben ik niet zo zeker meer van de blog die ik gepland heb staan. Zo mijmer ik nog een poosje door en ga dan toch maar naar bed. Morgen weer een dag.

mist laat kleur vervagen
Foto door S. Grinwis

Met koffie en een tijdschrift hang ik op de bank

Zondagochtend worden we vroeger dan gewenst wakker gemaakt. Pep de Riesenschnauzer vindt dat we op moeten staan, dat maakt ze ‘subtiel’ duidelijk door met mijn pantoffel de slaapkamer in te komen stuiteren. Niet veel later zit ik met een kop koffie, pantoffels aan en met een tijdschrift op mijn nieuwe bank.
Psychologie Magazine, de nieuwste was binnen gekomen maar ik had de vorige nog altijd niet gelezen. Het gaat over hoopvol zijn, het is dat ik niet in toeval geloof want zoals vaak, heel vaak komen alle losse eindjes weer samen. Het artikel laat zien dat er een verschil is tussen optimisme en hoopvol zijn. Optimisme is geloven dat het goed komt en hoopvol zijn is, jawel, hopen dat het goed komt.
Er staan meer fijne artikelen in het blad en mijn humeur begint, met het lezen, meer en meer te verbeteren. Buiten maar ook in mijn hoofd begint de mist op te trekken.

Verandering begint nu

Het is eigenlijk raar dat ik te weinig tijd heb om te lezen. Tijdschriften, boeken, daar geniet ik altijd van en toch komt het er heel vaak niet van. Vroeger las ik rustig twee boeken per week. Toen had ik nog kleine kinderen en net als nu ook vierentwintig uur in een dag. Waar gaat mijn tijd dan naar toe? De afgelopen jaren heb ik mijn Social Media al behoorlijk terug geschroefd. Ik zit niet meer op Facebook, Twitter of LinkedIn. Toch is mijn schermtijd hoog, heel erg hoog. Spelletjes, Instagram, Pinterest en handige apps slokken blijkbaar nog altijd veel van mijn tijd op. Dat gaat ten koste van dingen die ik heel graag doe, waar ik geïnspireerd door raak en waar ik door groei. Lezen, tekenen en op allerlei fronten creatief bezig zijn. Dat moet veranderen en wél nu.

De mist is verdwenen

Met het doorbreken van de zon, zie ik ook het licht. Resoluut verwijder ik alle spelletjes van mijn telefoon. De apps die op mijn telefoon staan bekijk ik ook met een kritische blik. Wat heb ik echt nodig, voegt écht iets toe? De rest gaat weg. Ik ga voortaan meer lezen, tekenen en focussen op mijn offline creatieve kant. Oh en eerst die blog verwijderen, dat kan zoveel positiever.

2 gedachten over “Als de mist optrekt”

  1. Heerlijk hè om al het overtolligs van je telefoon te knikkeren. Ik heb er niets meer op staan. Spelletjes heb ik sowieso nooit gedaan, maar sinds 1 januari heb ik zelfs helemaal geen social media accounts meer. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis eigenlijk.

    Beantwoorden
    • Hallo Mies,

      Het is inderdaad een stuk relaxter zonder al die afleiding op mijn telefoon. De enige Social media die ik nog gebruik is Instagram. Voor mij een waardevolle aanvulling met betrekking tot het schrijven. Het is fijn om me meer te focussen op lezen, tekenen en het offline zijn. Ongemerkt ben ik veel te veel bezig geweest met mijn telefoon.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

error: Beveiligingswaarschuwing