De schrijfkamer, ik kan er niet omheen

Het is door de jaren heen een beproefde methode gebleken. Als het een chaos is in mijn hoofd dan helpt het altijd weer om rustig te worden door mijn huis op te ruimen. Rust om mij heen is rust in mij. Juist omdat het me altijd helpt heb ik besloten om mijn schrijfkamer op te gaan ruimen. Als ik dan toch ga stoppen met schrijven dan kan die kamer een andere bestemming krijgen tenslotte.

In werktenue (lees pyjama) stap ik met een bezwaard hart, stofzuiger, sop-emmer en schoonmaakdoekjes de schrijfkamer binnen. De dag hiervoor heb ik mijn abonnement op Schrijven Magazine en Psychologie Magazine al opgezegd en nu gaat alles wat met schrijven te maken heeft in deze kamer ook de deur uit.

Tenminste dat was het plan maar ik ben nog maar net over de drempel heen met mijn plannen of ik bevries. Dit is een schrijfkamer en alles heeft op de een of andere manier met schrijven te maken. Het schiet als een bliksemschicht door me heen ‘dit is wie en wat ik ben’. Wat heb ik me toch allemaal in mijn hoofd gehaald? Het is teveel voor dit moment en dus focus ik me op de kast waar mijn privé administratie staat. Ik trek de hele kast leeg en gooi alles op de vloer. Eerst maar eens die kast uitsoppen.

Terwijl de blinkend schone kast staat uit te wasemen begin ik met uitzoeken. Tussen de ordners, bewaarmappen en losse papieren kom ik een map tegen waarvan ik ben vergeten, of heb verdrongen dat ik die nog had. De map met alle papieren van mijn opname op de Paaz. Ik zak op de grond, geschrokken, emotioneel en een hele storm aan andere emoties.
Ik haal de papieren uit de map en bekijk of dit nog bewaard moet blijven en dan heb ik dat vel in mijn handen, dat vel papier waardoor je nu toch weer een blog van mijn hand kunt lezen.

We hadden een opdracht gekregen. De opdracht was als volgt, als er geen grenzen, geen belemmeringen zijn. Als alles wat je bedenkt daadwerkelijk mogelijk is, hoe zou je leven er dan uitzien?’ We mochten tekenen, knippen plakken, schrijven, ons helemaal uitleven om onze dromen en verlangens op een vel papier te zetten.

Mijn vel bevatte slechts één zin ‘Als alles mogelijk is en er geen belemmeringen zijn dan zou ik schrijver zijn.’

Al die tijd had ik het antwoord al

De tranen die ik al de hele ochtend dapper heb zitten wegslikken zien hun kans schoon en beginnen rijkelijk te vloeien. Die droom van toen heb ik toch maar mooi gerealiseerd en nu sta ik op het punt om op te geven. Waarom? Omdat het niet gaat zoals ik wil? Omdat ik teleurgesteld ben?
Waarom ging ik vanmorgen met zo’n bezwaard hart naar binnen? Is dat niet omdat ik dit eigenlijk helemaal niet wil? Opgeven wat ik het liefste doe en verloochenen wie en wat ik ben.

Uiteindelijk heb ik de schrijfkamer wel opgeruimd maar niets weggegooid wat niet weggegooid hoefde te worden. Alles in die kamer ademt schrijven. Van mijn Remmington typemachine, de schrijfboeken, de papierkar, de vulpennen, de inkt, de Dikke van Dale tot aan de ‘kunst’ aan de muur. Wat bezielt me toch?

de schrijfkamer, ik kan er niet omheen
foto én schrijfkamer van Sonja Grinwis

Winterdepressie

De afgelopen tijd heb ik veel gesprekken gevoerd met mensen wiens mening er toe doen voor mij. Dat zijn waardevolle en soms zelfs pijnlijke gesprekken geweest. Er is de afgelopen jaren een patroon ontstaan en dat had ik zelf dus helemaal niet in de gaten. Al een aantal jaar achtereen komt bij mij in februari de klad erin. Ik verzand in negatieve gedachten, baal van mezelf, van het schrijven, van het leven. Ik had het pas door toen ik iemand hoorde zeggen dat hij blij was als de maand februari weer achter de rug was. Een rot maand waarin de start van het nieuwe jaar achter de rug was, het is rot weer, het voorjaar nog ver weg en dan slaat de winterblues toe. Ineens viel bij mij ook het kwartje.

Ik heb gewoon last van een winterdepressie. Goed dat ik dat nu weet want als je weet wat het probleem is dan kun je ook naar de juiste oplossing zoeken. Oké dit is psychologie van de koude grond en het ligt echt wel een stuk gecompliceerder dan dat maar toch bleek dit de juiste route voor de weg omhoog.

Ik heb een gebroken hart en daar moet ik mee leren leven. Dat is een feit waar ik niet omheen kan. En ja, ik bén teleurgesteld in bepaalde aspecten van het schrijven en van het leven, het zij zo. Het leven hangt nu eenmaal van teleurstellingen aan elkaar. De winter is niet de leukste periode van het jaar en ook daar kan ik helemaal niets aan veranderen, dus rest mij niets anders dan er het beste van te maken. Ik heb mezelf een schop onder de derrière gegeven en besloten met opgeheven hoofd door te gaan.

Schrijver in hart en nieren

Dat alles gezegd, besloten en geschreven te hebben heb ik wel het een en ander voorgenomen. Van meerdere mensen kreeg ik advies en door goede vrienden zelfs de opdracht om de lat niet zo hoog te leggen. Perfectionisme is eerder een vloek dan een zegen en die lat lager leggen is dus best wel lastig voor mij. Alles of niets dan maar, dus heb ik de lat helemaal weggehaald en mensen wat geeft dat een boel ruimte. De wekelijkse blog is voortaan slechts een blog. Misschien elke week en misschien ook niet. Geen maandelijkse nieuwsbrief meer maar af en toe een korte update en als er veel te melden is dan kan ik alsnog voor een nieuwsbrief kiezen.
Schrijven dat blijf ik doen, omdat dat nu eenmaal is wat ik het liefste doe en ook helemaal niet kan laten. Zelfs al zou niemand het lezen, dan nog zou ik schrijven. Schrijver ben ik in hart en nieren.

Hoe zit het met dat nieuwe manuscript?

Het manuscript dat ik tijdens NaNoWriMo 2023 schreef ligt veilig in een kast in de schrijfkamer. Voorlopig laat ik het rusten. Mezelf herpakken en weer goed in mijn vel zitten is voor nu de prioriteit. Aangezien mijn Uitgeverij inmiddels ter ziele is gegaan zal ik een andere manier moeten vinden om mijn boek uit te geven en die manieren zijn er, ik heb alleen nog niet besloten welke manier me het beste past.
Ach wat in het vat zit verzuurd niet, tenzij het zuurkool is.

De schrijfkamer, ik kan er niet omheen

Inmiddels is de schrijfkamer helemaal opgeruimd. Blinkend schoon en weer de fijne plek waar ik me helemaal kan richten op het schrijven. Zodra je hier binnen stapt kun je er niet omheen. Dit is de werplek van een schrijver.

Sonja Grinwis

12 gedachten over “De schrijfkamer, ik kan er niet omheen”

  1. Ik schrik mij rot! Schrijven hoort bij jou, dat kan je nooit opgeven. Neem een adempauze om daarna met frisse moed door te gaan.
    De zon gaat schijnen en dan zie je het weer door een roze bril

    Beantwoorden
    • Jij bent daar ook een onderdeel van geweest, je opmerking over dakpanschilderen en diamantpainting zingt nog steeds rond in mijn hoofd. Dank je wel voor je wijze woorden en je steun, dat bekent veel voor me.

      Beantwoorden
      • Ik denk dat we (schrijvers) allemaal periodes hebben van twijfel, inspiratiedroogte, gewoon geen zin. Ik leg het schrijven dan aan de kant voor een paar maanden en doe dan één van mijn andere hobby’s. En na een tijdje trekt schrijven me weer aan. Meestal wanneer er weer een gruwelijk idee ontstaat in mijn hoofd. Had ik al gezegd dat ik horror schrijf? Wanneer een idee zich aandient, dan weet ik dat ik weer moet gaan schrijven.

        Grtz,
        Taco

        Beantwoorden
        • De schrijvers die ik persoonlijk ken hebben daar inderdaad stuk voor stuk last van. Aan het eind van de dag blijkt toch steeds weer dat we het schrijven niet kunnen laten. En nee ik wist niet dat jij horror schrijft, inmiddels heb ik je opgezocht en ingeschreven voor de updates. Ik ga je verhalen zeker lezen.

          Beantwoorden
  2. Blij te lezen Sonja. En stiekem had ik het ergens wel verwacht dat je niet op zou geven. Heel veel succes en vooral nog veel meer plezier bij het schrijven. Groetjes van Jannie.

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Beveiligingswaarschuwing