Afscheid van een vriend

Afscheid van een vriend

Zoals zoveel kinderen wilden mijn broer en ik altijd graag een huisdier. Het liefst een kat of een hond. Mijn ouders bleken daar niet toe over te halen.

Mijn vader vond dat een flat absoluut niet geschikt was om huisdieren te houden. Kinderen op een flat, dát was blijkbaar geen probleem maar een kat of hond had duidelijk meer ruimte nodig. Mijn moeder daarentegen had gewoon geen zin in al die verplichtingen en rommel die een huisdier met zich mee brengt. Je kon ook nooit meer weg of op vakantie want dan zat je er maar mee. Niet dat wij zo vaak op vakantie gingen maar voor mijn moeder was dat reden genoeg om er niet aan te beginnen.

Later als ik groot was, zou ik dat heel anders doen. In mijn huis zou altijd plek en ruimte zijn voor huisdieren.

Het verlangen naar een huisdier zat zo diep bij mijn broer en mij en dus kregen we na lang vragen, smeken en zeuren een hamster. Daarna volgden nog een kanarie, schildpadjes en uiteindelijk zelfs een cavia. Pas toen we verhuisden naar een huis met een tuin kregen we onze eigen grote rode je-weet-wel kater. Ik koester nog veel leuke herinneringen aan het eigenwijze beest.

 

Mijn echtgenoot is ook dol op dieren en ook zijn ouders waren niet over te halen tot de aanschaf van een hond of kat. Veel verder dan een konijn is hij nooit gekomen.

Later als hij groot was ging hij dat heel anders doen.

De afgelopen jaren hebben we in ons gezin heel wat huisdieren gehad; katten, vissen, een konijn, cavia’s, hamsters, wandelende takken, een parkiet, agapornissen, ratten en uiteraard ook een hond.

Ons beider voorkeur, een herdershond bleek niet het juiste ras voor ons gezin te zijn. Na een korte zoektocht naar de ideale hond voor ons gezin hebben we een test gedaan. We hadden 2 opties, een Bobtail of een Schnauzer.

Ik ben niet echt ijdel te noemen. Het is dat manlief me regelmatig helpt herinneren dat ik een borstel door mijn haar moet halen anders vergeet ik dat gewoon. Een Bobtail ging het gezien zijn vacht dus niet worden.

De Schnauzer kenden we niet maar we waren al snel verkocht. Ze zijn prachtig om te zien en hebben een waanzinnig leuk karakter. De keuze was dus snel gemaakt. We moesten alleen nog kiezen voor de juiste maat. Schnauzers komen nl. in small, medium, en large. Daarnaast zijn ze er ook nog in verschillende kleuren.

We zijn uiteindelijk als een blok gevallen voor een peper-en-zout kleurige dwergschnauzer. In maart 2003 kwam Excellent Enzio Du Duc La Elzenhagen als nieuwste lid van het gezin bij ons wonen.

dwergschauzer
We waren meteen verkocht

 

Dapper stapte dit koddige hondje, nog kleiner dan een cavia, ons huis binnen. Het halsbandje dat we hadden gekocht bleek zelfs te ruim voor om zijn middel. Het speelgoed balletje bleek veel en veel te groot om mee te spelen. Nooit hadden we kunnen vermoeden dat zo’n klein hondje al snel zoveel ruimte in ons hart zou innemen.

De opa’s en oma’s boden zich geheel vrijwillig aan als oppas want ook zij waren plotsklaps alle bezwaren vergeten.

Zijn hekel aan water, de lol in de sneeuw, zijn enthousiasme, zijn trouw, zijn misplaatste stoere gedrag, zijn ongekende voorkeur voor uitgebreid knuffelen, zijn uitbundige reactie op het koffiezetapparaat, zijn liefde voor gegrilde kip. We hebben zó genoten van onze trouwe vriend.

 

 

Afscheid van een vriend

Afgelopen zaterdag kreeg hij ineens een beroerte. Dagenlang hebben we van alles geprobeerd om hem er doorheen te slepen. Hopen tegen beter weten in dat het misschien toch nog goed zou komen. Het mocht niet meer baten.

We hebben deze week met een ongekende pijn in ons hart afscheid van hem moeten nemen.

 

Afscheid van een vriend
foto door Noa van Oers: Excellent Enzio Du Duc la Elzenhagen

 

Dapper stapte dit koddige hondje, nog kleiner dan een cavia, ons huis binnen. Klik om te Tweeten

 

10 gedachten over “Afscheid van een vriend

  1. Pingback: Nieuwsbrief 25 Juni 2016: Afscheid van een vriend - Schrijfhart

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: