Arthur Japin en onze ‘bijzondere vriendschap’

We zijn net terug van een ziekenbezoek. Ik heb een gemist berichtje van Arthur Japin. Een verzoek, of ik zijn hulplijn wil zijn bij de nationale Bijbelquiz van de EO.
Uiteraard wil ik hem erg graag helpen maar ik zie het bericht veel te laat. De opnames zijn allang achter de rug.

Zoveel boeken op de boekenbeurs in Antwerpen maar dat ene boek heb ik nog nergens kunnen vinden. In hal vier zie ik hém ineens staan. Als de schrijver er staat moet het boek ook in de buurt zijn. Dat gesigneerde exemplaar kan ik niet meer mislopen. Ik wurm me tussen de mensenmassa zijn richting op, gris een exemplaar van ‘Kolja’ van de stapel en dirigeer mijn echtgenoot richting de kassa.
“En ook een foto van ons samen maken hoor.”

“Zal ik hem voor je signeren?” Arthur Japin is charmant en vriendelijk als altijd.

Jaren geleden heb ik samen met hem gezellig wat zitten drinken. Hij thee en ik koffie. Naast een fantastisch schrijver bleek hij ook een uitermate prettige gesprekspartner te zijn.

Het is erg druk bij het signeren en dadelijk geeft hij ook nog een lezing. Het gesprek zal aanzienlijk korter worden als toen bij de koffie en thee.

Nu zou je kunnen denken dat ik een bijzondere vriendschap heb met Arthur Japin of dat we elkaar op zijn minst goed kennen.

De waarheid ligt een stuk genuanceerder.

Het gemiste berichtje was een algemeen verzoek aan ál zijn volgers. Helpen was mogelijk door de vragen via een app te beantwoorden en de punten werden dan bij zijn score opgeteld.

Onze koffie en thee ‘date’ is zelfs behoorlijk gênant te noemen.

Met mijn liefde voor literatuur en geschiedenis is het niet zo vreemd dat ik een groot fan ben van de historische romans van Arthur Japin. Toen hij in mijn woonplaats een lezing kwam geven over ‘Een schitterend gebrek’, wilde ik daar dan ook absoluut bij zijn.

Na afloop kon er in de foyer nog wat worden gedronken en was er gelegenheid om je boek te laten signeren. Wat had ik hem graag willen vertellen hoezeer ik van de lezing en het boek genoten had.

Eenmaal oog in oog met mijn idool kwam ik jammer genoeg totaal niet meer uit mijn woorden. Er kwamen de meest vreemde geluiden uit mijn mond. De schaamte maakte dat ik het steeds warmer kreeg en het begon me letterlijk te duizelen.

Meneer Japin had door dat het niet zo goed met me ging. Op zijn verzoek werd ik op een bankje geparkeerd en voorzien van een glas water en een kopje koffie. Hij had het daarbij kunnen laten maar hij kwam bij me zitten. Hij begon tegen me te praten en het duurde niet lang voor ik volkomen op mijn gemak gesteld was door hem. Toen ik in staat was om weer normale zinnen te formuleren hebben we nog een poos over zijn roman ‘De zwarte met het witte hart’ gesproken.

Hoewel ík onze eerste ontmoeting niet snel zal vergeten ben ik heel blij dat ik op de boekenbeurs bij hém geen spoortje van herkenning zag.

Arthur Japin en onze 'bijzondere vriendaschap'

 

“Zal ik hem voor je signeren?” Arthur Japin is charmant en vriendelijk als altijd. @ArthurJapin #blog Klik om te Tweeten

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Je kunt me volgen via deze Social Media:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
2

4 gedachten over “Arthur Japin en onze ‘bijzondere vriendschap’

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: