Mijn ontmaagding, oftewel mijn eerste boekpresentatie ooit

De uitnodiging van Tjeerd zit in de mail. Eindelijk. Het is al heel wat maanden geleden dat ik het boek gereserveerd heb. Via verschillende kanalen hield Tjeerd mij en de rest van de wereld op de hoogte van zijn vorderingen, worstelingen en successen. Ik heb dus lang naar deze boekpresentatie uitgekeken.

Dat ik volgens de uitnodiging een introducé mag meenemen is hele leuke bonus. Meteen app ik mijn vriendin. Dat we te weinig leuke dingen doen samen daar zijn we het al lang over eens en dit is een mooie gelegenheid. Ze reageert enthousiast. Altijd fijn om een reden te hebben jezelf eens lekker op te tutten en dat leuke jurkje uit de kast te trekken. We hebben er echt zin in.

Opgetogen vertrekken we die vrijdag al bijtijds naar Rotterdam. Ploffen zelfs nog even op een terrasje, wat toch frisser blijkt dan het zonnetje doet vermoeden. Besluiten daarom uiteindelijk wat in de Kunsthal te gaan drinken en melden ons keurig op tijd bij het Natuurhistorisch Museum. Inderdaad Tjeerd heeft een super toffe locatie uitgezocht.

Nu heb ik de eigenaardige gewoonte om mijzelf keer op keer aan mensen voor te stellen. Gewoon omdat ik denk dat ze me na de vorige keer allang weer vergeten zijn. Tjeerd heb ik echter nog nooit in het wild ontmoet dus dat hij me blij begroet en zonder na te moeten denken bij mijn naam noemt verbaasd me nogal. Na deze warme begroeting zoeken we een mooi plekje in de Hoboken salon. De boekpresentatie is in handen van Ebru Umar. Een leuke vrouw die een spontane speech houdt waaruit de vriendschap tussen de twee duidelijk naar voren komt. Tjeerd is zoals verwacht, grappig, origineel en op en top Rotterdammer. Ik houd ervan.

Dan is het tijd voor een drankje en de Surinaamse broodjes. De ijs-ijsvogel hebben we bij de bar al gespot maar we zijn ook nog opzoek naar de homosexuele-necrofiele wilde eend. Vriendin en ik dwalen op ons gemak door het museum. De beruchte eend is in geen velden of wegen te bekennen.

Inmiddels is de rij voor het afhalen van Räv wel een stuk korter geworden. Terwijl vriendin het boek gaat kopen haal ik alvast mijn exemplaar op. We kletsen nog even kort met Tjeerd en gaan terug naar de bar.

Onder de witte wijn, de broodjes en loempia’s ligt het legendarische slachtoffer van de necrofiele eend. Al die tijd hebben we er finaal overheen gekeken. De bar blijkt namelijk de vitrine van ‘Dode dieren met een verhaal’ te zijn. Vriendin vindt dode dieren nogal smerig en ik schiet in de lach als ik het afgrijzen op haar gezicht zie. Van de eerste schrik bekomen, bekijken we de verhalen, praten nog wat, lachen best veel, drinken nog wat en proppen meer loempia’s naar binnen dan we van plan waren.

Zoals gezegd de locatie is bijzonder maar ook heel goed gekozen. Alles is onderdeel van het verhaal. De locatie, de opgezette vos, de catering en ook de necrofiele eend.

Uiteindelijk keren we een geweldige ervaring rijker weer terug naar huis. De eerste keer valt altijd tegen? De mijne niet, integendeel.

Dan dit nog …

Räv heb ik inmiddels uit. De eerste twee boeken van Tjeerd heb ik al eerder besproken. Dit boek is zowaar nóg beter. Zo gaaf om te zien dat hij bij elk boek een beter schrijver wordt.

Dus koop dat boek! 

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
6 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
6
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: