Bij de neus genomen

Een lange neus naar de dresscode

Het is lastig om een man serieus te nemen als deze Mickey Mouse bretels draagt. Dat de man in kwestie de arts is die mij moet gaan opereren maakt het er niet beter op. Zojuist heeft hij bevestigd wat mijn huisarts ook al had geconstateerd, een poliep in het puntje van mijn neus. “Die moet echt weggesneden worden, mevrouw. Als we dat niet doen is er een kans dat het kwaadaardig wordt en dan bent u verder van huis.” Vaag hoor ik; plaatselijke verdoving, routine ingreep, fluitje van een cent, dichtschroeien. De arts legt uit wat hij allemaal gaat doen maar ik word enorm afgeleid door die bretels. “Dus vrijdagochtend om negen uur heb ik nog wel een gaatje, als dat u ook uitkomt tenminste.” Ik ben in één keer weer bij de les. “Kan ik daarna weer gewoon aan het werk of kan ik beter vrij nemen die dag?” Ik heb vrijdag een afspraak die al twee keer eerder is verzet, ik wil liever niet weer de klant moeten bellen voor een nieuwe afspraak. Het blijkt geen probleem te zijn en dus zetten we de afspraak vast voor vrijdag.

Geneuzel en geruzie

Kort nadat ik me die vrijdag bij de receptie heb gemeld, word ik naar de operatiekamer gebracht. De arts is er al en heeft dit keer voor Donald Duck bretels gekozen. De operatieassistente die net binnenkomt stelt zich voor als Kathy. Even dacht ik echt dat ze Katrien zei, die stomme bretels ook. De eerste verdovingsspuit wordt gezet en die doet serieus zeer. Er blijken er nog vijf te volgen. Ik weet dat mijn neus best aan de forse kant is maar 6 verdovingsspuiten in het puntje?

Inmiddels is het me duidelijk dat het niet aan mijn zenuwen lag maar dat de sfeer tussen het Disney duo echt om te snijden is. Als Katrien  niet snel genoeg met het juiste gereedschap op de proppen komt, valt Donald behoorlijk tegen haar uit. Katrien laat dat niet over haar kant gaan en voor ik het goed en wel besef ben ik getuige van een stevige ruzie.

Nu wil ik helemaal nooit betrokken raken bij welke ruzie dan ook, maar als één van de twee ruziemakers met een scalpel in mijn neus zit, is er wat mij betreft een duidelijke grens overschreden. Nu ben ík boos en laat heel duidelijk weten dat ik het zat ben. Of ze gedragen zich als professionals of de assistent vertrekt en laat een ander haar werk opknappen. Katrien vertrekt en de arts maakt in stilzwijgen zijn werk af.

Heel stijlvol zo’n plaksnor

Zonder ook maar iets wat vaag lijkt op een excuus, sta ik een half uur later weer buiten. Mijn neus twee keer zo dik van alle watten die erin gepropt zijn en om het geheel stijlvol af te maken, mét een plaksnor tegen doorsijpelend bloed. Het ziet er niet uit. De klant die ik moet ontvangen geef ik een korte verklaring voor mijn ongetwijfeld angstaanjagend voorkomen. “Ja, dat is schrikken hè? Ik ben vanmorgen geopereerd aan mijn neus, vandaar.” De klant knikt begrijpend. “Dat  begrijp ik wel hoor. Je had echt een enorme lelijke gok.”

Blijkbaar heb ik het memo, dat fatsoenlijke omgangsvormen per direct zijn afgeschaft, als enigste, niet gekregen.

bij de neus genomen
foto door S. Grinwis
En dan is er ook nog:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

2 gedachten over “Bij de neus genomen

  1. Hahahahahaha… zit je dan met de feestneus.
    Bij de bretels moet ik altijd automatisch aan Joep van het Hek denken.
    En ik maar denken dat Frans Bauer alleen maar een poliep had…heb jij hem op het, zoals het oude liedje het ooit zong: puntje van je neus. 😀
    Het verhaal is een mooie herinnering.

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: