Charmant ouder worden is een kunst op zich

Te lezen in ± 5 minuten

Negentien was ik toen de eerste grijze haar zich aan diende. Zó niet charmant! Compleet in paniek ging ik op zoek naar een pincet om deze nachtmerrie te lijf te gaan. De grijze haar bleek al snel met versterking terug te komen. Jarenlang verfde ik dus mijn haar. Niets spectaculairs, dicht bij mijn ‘eigen’ haarkleur, vechtend tegen de opmars van het grijs. Een bij voorbaat verloren gevecht maar een mens mag hopen nietwaar?

Waar ik eerst elke zes weken de ‘uitgroei’ bijwerkte bleek dit steeds sneller noodzakelijk te zijn. Uiteindelijk zat ik om de drie weken bij de kapper en tussendoor zat ik met een soort mascara roller te trutten en maar hopen dat het niet zou gaan regenen. Het begon me meer en meer tegen te staan. Steeds vaker dacht ik erover om te stoppen met deze geldverslindende idioterie. Het bleek toch lastig om de knoop door te hakken want; stoppen met verven is toch lange tijd voor gek lopen.

Na een vakantie in Frankrijk werd ik gek van de jeuk op mijn hoofd

De luizenkam gaf geen uitsluitsel en ik besloot hubbie maar eens te laten kijken. Die schrok zich rot en stuurde me naar de dokter. Het bleek een hardnekkige bacteriële infectie te zijn en mijn hoofdhuid zag eruit als een slagveld. Shampoo, haarversteviging, verven het was allemaal ten strengste verboden. Ik mocht maandenlang alleen een medicinale olie en zalf gebruiken.
Nee mijn haar zat in die periode niet echt charmant.
Samen met de kapper besloot ik daarom mijn lange lokken af te knippen en voortaan kort en grijs door het leven te gaan.

Tot mijn verbazing heb ik geen moment spijt gehad en ik zou niet eens meer terug willen naar mijn donkere lokken. Veel mensen vinden mijn grijze coupe juist heel mooi en bij de kapper wordt door sommige dames zelfs gevraagd of hun haar ook zo geverfd kan worden. Charmant ouder worden is makkelijker dan je denkt.

Lach-, frons en gewone rimpeltjes, het eeuwige gevecht met de zwaartekracht, ik heb er niet zo veel moeite mee. Ouder worden is nu eenmaal onderdeel van het leven en daar heb ik me in berust. Tenminste, dat dacht ik tot voor kort, maar nu dient zich een nieuw fenomeen aan. Eerst aan de rechterkant en niet veel later dus ook aan de linkerkant. Zó niet charmant en ik vraag me werkelijk af wat de functie hiervan is.
Ik bedoel, wáár in de evolutie is het nut gebleken van een lange gitzwarte krullende haar op de kin van een vrouw?

Ik kan werkelijk geen enkel voordeel ontdekken

Resoluut pak ik mijn leesbril, uitklapbare vergroot-spiegel en een pincet. Zonder enig mededogen ruk ik de haar eruit. Tenminste dat was het plan maar ondanks de hulpmiddelen, krijg ik het kreng niet te pakken. De hoek waaronder ik moet kijken valt buiten het bereik van de leesbril en dan ben ik tegenwoordig reddeloos verloren.

Dochter maakt er overigens geen probleem van en trekt de ongewenste beharing er zonder enige moeite voor me uit. Gefrustreerd concludeer ik, dat ik nu dus al een vrouw ben, die niet meer zonder de hulp van haar kinderen kan. Lang leve het ouder worden!
Dochter woont nog thuis maar dat blijft niet zo. Die krijgt ook haar eigen leven en komt echt niet elke week de kin van moeders inspecteren. Dat charmant ouder worden dat ik voor me zag vraagt om een heel nieuw plan van aanpak.

Elke week naar de kapper voor föhnen want dat lukt met mijn schouder ook al niet goed, de schoonheidsspecialist dus en pedicure en manicure zullen ook snel volgen verwacht ik zo. Dat gaat behoorlijk in de papieren lopen vrees ik. Misschien dat er een tijd komt dat ik, net als steeds weer mijn haar kleuren, het zat word en ze gewoon laat zitten. Dat het uiteindelijk toch charmant blijkt te zijn. Een mens mag hopen nietwaar?
Tot het zover is zal ik kritisch in de spiegel blijven speuren naar haren, vlekjes, droge huid en strijden voor wat ik waard ben.

Ineens moet ik denken aan mijn lieve oma

Ze was net een Shar-pei met die perkamentachtige huid vol rimpels en plooien. Het gaf haar gezicht karakter en ik vond haar prachtig. Toen ik dat naar haar uitsprak bleek zij daar toch anders over te denken.
‘Kind je wil niet weten hoeveel werk het is om jezelf af te drogen als je huid niet meer glad en strak is, dat duurt eeuwig.’
Ze had zich al eens beklaagt bij de huisarts over hoe tijdrovend dat ouder worden was, alles ging zo tergend langzaam, daar werd ze gek van.
De dokter had zijn schouders opgehaald en gezegd: ‘Ach mevrouw, op uw leeftijd hoort dat erbij. Dat geeft toch helemaal niets? U hebt alle tijd van de wereld.’
‘Alle tijd van de wereld? Man ik ben achtennegentig, als ik iets niet heb is het alle tijd van de wereld.’
Daar had de arts natuurlijk niets op terug te zeggen.
Oma is uiteindelijk honderd-en-twee geworden!

Dat ouder worden is een duur en tijdrovend gebeuren. Charmant ouder worden is echt een kunst op zich.

Schrijfhart logo

Inmiddels ben ik er achter dat die haren wel degelijk een functie kunnen hebben.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
6
avatar
2 Comment threads
3 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
Sonja GrinwisH.B. van oostMies Huibers Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
H.B. van oost
Gast
H.B. van oost

Jij bent grijs en charmant .;)

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Mies Huibers
Gast

Nou ben ik nooit charmant geweest dus charmant ouder worden, zal me ook wel niet lukken. Wel een oma met humor. En dan 102 worden.… Lees verder »

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: