Dan toch een mooi treinverhaal?

De mooie treinverhalen zijn tijdens de heenreis misschien uitgebleven, over de dag zelf zul je mij niet horen klagen. Het weer was super, de omgeving prachtig en het gezelschap, zoals verwacht, bijzonder aangenaam. Nog helemaal rossig van de zon en alle indrukken zweef ik richting het station voor de terugreis.

De eerste trein is rustig, erg rustig. Ik heb de hele coupé en de volgende twee voor mezelf. Na de overstap wordt het al een stuk drukker in de trein. Aan de andere kant van het gangpad zit een groepje studenten nogal luidruchtig de feesten van de afgelopen maand te bespreken. De voorzichtige conclusie is dat, zodra Joost en Brechtje beginnen te tongen het de hoogste tijd is om naar huis te gaan. De boel loopt daarna, blijkbaar, nogal vrij snel uit de hand.

De twee studentes die bij mij zijn komen zitten, bespreken wat ze voor het feest van die avond zullen aantrekken. De discussie betreft vooral of er wel of geen hakken onder de jurkjes horen.
“Hakken zijn niet echt mijn ding en als ik te veel heb gedronken, heb ik op sneakers al moeite om overeind te blijven staan.”
“Dan kun je toch net zo goed geen jurkje aan trekken? Bovendien kun je ook sneakers meenemen en aantrekken als je naar huis gaat.”
Bij het uitstappen zijn ze het nog niet eens geworden.

Hierna krijg ik gezelschap van drie dames, overduidelijk collega’s van elkaar.  De vrouw die naast mij komt zitten ruikt niet zo fris. Ik draai mijn hoofd zo ver mogelijk van haar af waardoor ik de non-verbale communicatie misloop. Het gesprek gaat over de veranderingen in het werkrooster. Niet echt heel boeiend en ook nu wil het nog niet bepaald vlotten met een mooie treinverhaal.

De dames stappen uit en ik krijg weer nieuw reisgezelschap. Inmiddels is de werkdag ten einde en de coupé vult zich vooral met forenzen. Weer veel oordopjes, mobieltjes en slapende mensen. Ik heb nog maar weinig vertrouwen in inspiratie voor een mooi treinverhaal.

De jongeman die uiteindelijk tegenover mij komt zitten, glimlacht vriendelijk. Hij heeft wél zin in een praatje.
Hij is onderweg naar zijn zus. Hun moeder is pas overleden en daarom hij gaat voortaan in de weekeinden bij zijn zus logeren. Zonder enige schroom verteld hij daarbij over zijn verstandelijke beperking. Het duurt allemaal wat langer voor hij iets snapt en daardoor is hij nogal traag in zijn praten en handelen.
Ik vraag hem of hij erg verdrietig is om zijn moeder. Hij denkt lang na voor hij antwoord geeft.
“Ik mis haar wel, maar ik ben niet echt verdrietig. Eigenlijk ben ik altijd wel blij. Ik weet gewoon niet zo goed hoe dat moet, ongelukkig zijn.”

Het was een heerlijke lange dag en uiteindelijk heb dan toch nog een mooi treinverhaal.

treinverhalen trein treinverhaal
foto door S. Grinwis

Op de Facebookpagina Perrongelukjes zijn heel veel mooie treinverhalen te vinden

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
5

6 gedachten over “Dan toch een mooi treinverhaal?

  1. Die treinverhalen zijn genieten, en kan heerlijk genieten van het ‘aapjes kijken’, totdat je ziet dat iemand zijn neuspulk opeet. Dan ‘durf’ je niet meer te kijken. 😉

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: