De afstand die ons samenbrengt

Ik groeide op in een traditioneel gezin. Vader, moeder en een jongere broer. Grootgebracht met de vier R’en; rust, regelmaat, reinheid én respect. Mijn broertje en ik gingen fris gewassen, de tanden gepoetst en haren gekamd, met volle maag en schone kleren naar school. Tussen de middag aten we samen een boterham en na schooltijd zat mijn moeder klaar met thee, een kaakje en een luisterend oor. Als mijn vader thuis kwam uit zijn werk, speelde of stoeide hij met ons. Om vijf uur aten we warm, aardappeltjes, groente en vlees en na de afwas keken we gezamenlijk tv. Zodra het bedtijd was, werden we voorgelezen, werd er met ons gebeden en gingen we rustig slapen.

We hadden het niet breed en ik kreeg zeker niet alles wat mijn hartje begeerde maar ik heb nooit iets tekort gehad. Er was voldoende eten, kleding, warmte en liefde in overvloed. Een gelukkige, overzichtelijke en veilige manier van opgroeien.

Op school leerde ik over de democratie, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst. Ik hoorde over de verzorgingsstaat waarin wij leefden. De overheid zorgde voor ons van het wieg tot het graf. Ik vond dat een prettig en veilig idee.

De wereld was groot. Vakantie vierde je vooral in eigen land met soms een uitstapje naar het buitenland; België, Duitsland of Luxemburg. Verder kwamen we niet. Vliegen was iets voor rijke mensen, als we dat toch ooit eens mochten meemaken.
De wereld was groot; oorlogen, hongersnoden en terroristen, het was allemaal ver bij ons vandaan. In Nederland was het goed, daar was je veilig.

Terwijl ik opgroeide nam de welvaart toe. De mensen kregen het goed. Zo goed dat ze God niet meer nodig hadden. De normen en waarden die jarenlang gemeengoed waren geweest werden in twijfel getrokken. Er kwam meer vrijheid om andere keuzes te maken. De wereld werd kleiner. Frankrijk, Spanje en Italië waren geen ver weg bestemmingen meer. Vliegen werd voor steeds meer mensen betaalbaar. Op alle vlakken werden grenzen verlegd.

De opkomst van het internet maakte de wereld nog kleiner. Grenzen vervaagden. Er kwam steeds meer ruimte voor het individu en steeds meer vrijheid in het maken van keuzes die bij je pasten.

Maar de vrijheid heeft een prijs. Aan elke keuze hangt een consequentie. Onze consumptie maatschappij putte de aarde uit en maakte de verschillen tussen arm en rijk alleen maar groter. De manier waarop we met onze grondstoffen, onze tijd, de planeet en onze dieren omgingen bracht ons in sneltreinvaart naar de afgrond.

Ons individualisme zette ons lijnrecht tegenover elkaar. Er was geen ruimte meer voor dialoog, geen ruimte meer voor een andere mening. We duwden elkaar in nieuwe hokjes die we met alle macht probeerde dicht te timmeren.
We zagen het met lede ogen aan en werden het niet eens over hoe het tij te keren.

Dan is daar ineens een onbekend virus dat nietsontziend te werk gaat. Nauwelijks waarneembaar trekt het zich niets aan van grenzen, rassen of standen. Dakloos of van koninklijke bloede, het virus maakt geen onderscheid.

In een paar weken tijd is de wereld in de ban van een gemeenschappelijke vijand. In een paar weken tijd vallen al onze zekerheden weg. We stellen als mens helemaal niets voor. Een virus dat met het blote oog niet waarneembaar is ontneemt ons de vrijheid, gezondheid, financiële zekerheid en ons gevoel van veiligheid. We worden stilgezet en kunnen niet anders dan afwachten en toekijken hoe de wereld veranderd.

Het altijd maar doorhollen tot we burn-out raken is ineens voorbij. We zitten opgesloten in onze huizen en moeten afstand houden. Anderhalve meter bij elkaar vandaan blijven. We komen noodgedwongen tot rust en weten ineens weer wat het is om ons te vervelen. Netflix hebben we al snel uitgespeeld. We gaan weer lezen, puzzelen, kleuren en spelletjes spelen.

Maar we beseffen ook weer wat afstand is. Anderhalve meter bij elkaar vandaan blijkt ver genoeg om elkaar weer te zien. Een paar stapjes terug en hebben weer overzicht, Ineens zien we de eenzaamheid, de kwetsbaarheid, de onveiligheid, de angst en het verlangen van de ander weer. Langzaam aan worden we weer een samenleving waarin we elkaar bemoedigen, steunen, helpen en waarderen.
De kloof blijkt dus wél te overbruggen, gewoon door elkaar een beetje ruimte te geven.

Liever luisteren?
Kan klik op de link hieronde
r
0 0 stem
Article Rating
Inschrijven
Abonneren op
guest
2 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
Fred Marree

Treffend beschreven!

2
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: