De buitenkant is slechts één kant van het verhaal

Zo af en toe krijg ik een complimentje over mijn uiterlijk. Iets dat ik over het algemeen gelaten over me heen laat komen.
Deels omdat er na de zin: ‘Je ziet er goed uit’ iets te vaak, het totaal overbodige: ‘voor je leeftijd’ achteraan komt.
Deels ook omdat ik niet zo veel credits kan opeisen over mijn uiterlijk.

Make-up draag ik vaker niet dan wel. Haren kammen wil ik nog al eens vergeten. Wassen en tandenpoetsen is het wel zo’n beetje. Mijn plannen voor de dag bepalen mijn kledingkeuze en voor thuis schrijven is kleding zelfs niet eens noodzakelijk.
Ik eet en snoep liever dan dat ik sport. Wandelen met de hond, een boodschap op de fiets en een loopje naar het koffiezetapparaat of koelkast en weer terug, dan heb je het wel zo’n beetje gehad.
Echt veel aandacht besteed ik dus niet aan mijn uiterlijk, ik ben gewoon gezegend met goede genen.

Bovendien zit echte schoonheid van binnen nietwaar? Als het van binnen klopt straal je dat van buiten uit en meer van zulke fijne cliché’s.
Maar daar zit nu net het probleem. Van binnen rommelt het. Mijn hoofd is gevuld met zorgen, stress en verdriet en dát zie je dus ook aan de buitenkant. Ik straal niet. Ik ben dof, mat, vlekkerig en heb gezwollen ogen. Denk daar nog even het Corona-kapsel bij en dan kan het gruwelen beginnen.

Mijn trendy, a-symetrische kapsel is lang gegroeid. De ene kant is van kaaklengte naar schouderlengte gegaan en de opgeschoren kant is nu een bos piekjes in mijn nek, springerige plukjes rond mijn oren en verder, vooral pluizig. Het is een vreemde constructie daar bovenop mijn hoofd. Apart maar trendy is het zeker niet meer.
Ik trek het nu maar zo strak mogelijk naar achteren in een staart en met speldjes probeer ik de piekjes en plukjes ook strak naar achteren weg te werken. De pluis probeer ik, overigens zonder veel succes, met ongezonde hoeveelheden haarlak in het gareel te houden.

Om het geheel in stijl af te maken is mijn bril dringend aan vervanging toe. Gebroken pootje en loslatende toplaag van het glas maken mijn blikveld nogal wiebelig en wazig.
Wat gezien de hierboven beschreven haarstijl en huidconditie misschien maar beter is ook.

Kortom mijn uiterlijk is op het moment niet om over naar huis te schrijven, dus doe ik het maar op een blog.
Maar als het mentaal goed zit en je ziet dat aan de buitenkant, zou het dan andersom ook werken?
Dat je zodra je in de spiegel kijkt en je niet kapot schrikt maar tevreden naar jezelf kunt kijken, dat het dan van binnen ook beter gaat voelen?

Het is het proberen waard, dus vrijdag gaat deze dramaqueen naar de kapper voor een nieuwe coupe én naar de opticiën voor een nieuwe kijk op het leven.



0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
8 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
Ellie Schmitz

Een glimlachje erbij en je ziet er aan de buitenkant weer top uit! Maar Zonder gekheid, je hebt je gevoelens mooi beschreven en (bijna) iedereen heeft een te lang, te kleurloos en saai kapsel gekregen. Ik ga nog niet naar de kapper, maar probeer wel met een beetje fatsoeneren of een haarband de uitgroei iets minder zichtbaar te laten zijn. Een glimlach, oorbellen in en hoppa, ik ga er deze dag weer voor

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
H.B. van oost

Mooi

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Heleen

De laatste weken/maanden laat ik ook vaak mijn make-up achterwege. Ik wordt een beetje down van de 1,5 meter. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik me toch beter voel mét make-up en ik ben naar de kapper geweest zodra het mocht. Succes bij de kapper vrijdag!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Lida Dijkman

Leuk en herkenbaar

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
8
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: