De dag dat ik mijn zoon verloor

Een kort verhaal (eerder gepubliceerd op 22 juni 2016)

‘Goedemiddag, zou ik even gebruik mogen maken van het toilet?’
Ik voel me erg ongemakkelijk. Ik ben geen bartype en had ik niet zo nodig gemoeten, dan was ik hier nooit naar binnen gegaan.
De kastelein knikt in de richting van de toiletten.
Opgelucht dat ik mijn last kwijt ben, loop ik even later terug.
‘Hoeveel krijgt u van me?’
Hij fronst met zijn wenkbrauwen en schud zijn hoofd.

Aan de bar zit een man ijsklontjes in zijn glas rond te draaien. Het versterkt de stilte die in het café hangt.
‘Toe maar, netjes vragen én willen betalen. Dat maak je hier niet vaak mee. Vast streng opgevoed. Laat me je een drankje aanbieden dan vertel ik je over de dag dat ik mijn zoon verloor.’
Hij klopt op de kruk naast hem.
‘Dat is erg vriendelijk van u, maar ik drink geen alcohol.’
‘Ik ook niet.’
Hij heft zijn glas op. ‘IJswater.’
Ik durf niet te weigeren, klim op de kruk en bestel een ijsthee.
‘Weet je, ik had het allemaal zo goed voor elkaar. Een fantastische vrouw, prima baan, goed salaris. Mooi huis, leuke vrienden en als kers op de taart een gezonde zoon. 
Ik had een goed leven en ik kon niet wachten om het kapot te maken.’

Hij staart naar zijn glas. De ijsklontjes mogen nog een rondje draaien voor hij zijn laatste slok naar binnen giet.
‘Wat ging er mis?’
‘Ik heb het verkloot.’
Hij zucht, gebaart naar de barman om zijn glas bij te vullen.

‘De pas geboren baby? De gebroken nachten? De verantwoordelijkheid die ik voelde voor dat manneke? Mijn vrouw die al haar aandacht aan de kleine gaf?
De ambitieuze vrouwen op de zaak die kostte wat het kostte carrière wilde maken? Ik weet het niet. 
Het is zo’n cliché allemaal!
Ik voelde me zo schuldig. Wist me geen raad. Geen idee hoe ik ooit mijn vrouw weer onder ogen moest komen.
Zo ben ik in deze narigheid terecht gekomen. Moed indrinken. Proberen de ene fout met de andere goed te maken. Het is een vicieuze cirkel. Ik voel me rot, ga drinken om me beter te voelen. Door de drank vervagen mijn grenzen, waardoor ik weer in de fout ga. Eenmaal nuchter voel ik me nog beroerder en zo gaat het maar door.’
‘Je vrouw is erachter gekomen?’
Hij knikt bijna onmerkbaar.

‘Op een zeker moment was mijn vrouw er klaar mee. Ik heb me niet verzet tegen de scheiding. Haar valt niets te verwijten. Het omvallen van mijn huwelijk is me zwaar gevallen dus ging ik nog meer drinken. Verscheen steeds vaker dronken op mijn werk. Maakte regelmatig grove fouten. Het ontslag volgde nog geen half jaar na mijn scheiding. Weer een reden om te drinken. De drank, mijn vriend en mijn vijand.
Het leek mijn vrouw geen goed idee als onze zoon een heel weekeind bij mij zou zijn. Dat was ik met haar eens want dan kon ik niet ongestoord drinken.
We hebben afgesproken dat ik op de zondagen wat leuks met hem zou gaan doen.’

‘We zijn samen in het park, een balletje aan het trappen.
“Volgende week ben ik jarig, pa. Mama wil weten of je mee blijft eten.”
Dertien jaar alweer, onvoorstelbaar. Ik vraag hem wat hij wil hebben voor zijn verjaardag. Hij zwijgt een hele poos. Uiteindelijk heeft hij blijkbaar alle moed bij elkaar geraapt.
“Wat ik het liefst zou willen, pap? Ik zou willen dat je stopt met drinken. Dat zou het allermooiste cadeau ooit zijn.”
Het besef dat ik gefaald heb. Op alle fronten heb ik het verprutst, maar nog het meest als vader. Het is niet te beschrijven, de pijn, de schaamte, het schuldgevoel. Ik kon geen woord meer uitbrengen.

De dag van zijn verjaardag. Ik had het me nog zo voorgenomen, vandaag drink ik geen druppel. Zijn verjaardag ga ik niet verpesten.
We zingen Lang zal hij leven. We drinken koffie en eten taart. Hij pakt zijn cadeautjes uit en ik word steeds beroerder.
Zweten als een gek, mijn hart dat steeds sneller begint te kloppen. De hoofdpijn die op komt zetten! Tenslotte begin het trillen. Heel mijn lijf schreeuwt om alcohol, het is pas elf uur!

Ik bied aan om de hond uit te laten zodat ik een frisse neus kan halen. Eenmaal buiten weet ik dat ik het niet ga redden. De hond laat ik los in het park achter de flat. Dan kruip ik tussen de bossages achter de vuilcontainers. Inmiddels is wel of niet drinken helemaal geen keus meer.  Dus haal ik de fles uit mijn binnenzak, één slokje maar, om rustig te worden.
De fles is half leeg als ik opkijk en mijn zoon zie staan. Die blik in zijn ogen!
Hij zegt helemaal niets. Hij pakt de riem van de grond, gaat de hond halen en hij loopt rustig weg, zonder om te kijken. 
Ik wist het meteen. Nu ben ik hem kwijt, dit gaat hij me niet vergeven.
Nog nooit eerder heb ik me zo klein, zo waardeloos gevoeld.
Die blik! Hij keek dwars door me heen.
De dag dat ik mijn zoon verloor. De laatste dag dat ik alcohol heb gedronken.’


Inmiddels praat hij niet meer tegen mij, maar meer voor zich uit.
‘Hoe lang ben je al nuchter?’
Hij kijkt op, zijn wangen nat van de tranen.
‘Wie zegt dat ik al nuchter ben?’

een kort verhaal, De dag dat ik mijn zoon verloor
foto door S. Grinwis
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
6
avatar
4 Comment threads
4 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
Ellie SchmitzSonja GrinwisRianneden Os Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Rianne
Gast
Rianne

Wat een ingrijpende tekst. Herkenbaar ben ik bang voor veel mensen. Verdrietig ook, omdat het geen bewuste en makkelijke keus. Een verslavig is real, het… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Ellie Schmitz
Gast

Aangrijpend verhaal heb je geschreven, Sonja. Heb zelf aan den lijve ondervonden alles te verliezen door toedoen van de fles die belangrijker was dan ik… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
den Os
Gast
den Os

Het is kort maar goed. Heel even zag ik je zelfs op de kruk zitten, hoewel ik weet dat je dat niet zou doen. Schrijf… Lees verder »

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: