Kort verhaal: De dag dat ik mijn zoon verloor

De dag dat ik mijn zoon verloor

Aan de bar zit een man zwijgend ijsklontjes in zijn glas rond te draaien. Hij neemt de term, aan de bar hangen, wel erg letterlijk. De barman haalt met een nors gezicht een doekje over de flessen sterke drank. Het geluid van ronddraaiende ijsklontjes versterkt de lege stilte die in het café hangt.

Ik voel me erg ongemakkelijk. Ik ben geen bartype en over het algemeen genomen, nogal sociaal onhandig. Had ik niet zo nodig gemoeten, dan was ik hier nooit naar binnen gegaan.

“Goedemiddag, zou ik even gebruik mogen maken van het toilet?”
De kastelein knikt in de richting van de toiletten, blijkbaar een man van weinig woorden.

Opgelucht dat ik mijn last kwijt ben, loop ik even later terug naar de kastelein .
“Hoeveel krijgt u van me?”
Hij fronst met zijn wenkbrauwen en schud zijn hoofd.

Een compleet levensverhaal

“Toe maar, netjes vragen én willen betalen. Dat maak je hier niet vaak mee. Vast streng opgevoed.”
De barhanger probeert gretig een gesprek op gang te brengen.
“Ik ben niet opgevoed. Ik ben afgericht.”
“Een compleet levensverhaal in een zin. Laat me je een drankje aanbieden dan vertel ik je het mijne.”
“Dat is erg vriendelijk van u, maar ik drink geen alcohol.”
“Ik ook niet.”
Hij heft zijn glas op. “IJswater.”
Een dwingend klopje op de barkruk naast hem.
“Kom, dan vertel ik je over de dag dat ik mijn zoon verloor.”

Ik durf niet te weigeren, klim op de kruk en bestel een ijsthee. Nog voordat ik mijn drankje heb gekregen begint hij al met zijn verhaal.

“Ik had het allemaal zo goed voor elkaar. Een fantastische vrouw. Een prima baan met een goed salaris. Mooi huis, leuke vrienden en als kers op de taart een gezonde zoon. Het geluk was aan mijn zijde.
Ik had een goed leven en ik kon niet wachten om het kapot te maken.”

Ik heb het verkloot

Hij is even stil en staart zwijgend naar zijn glas. De ijsklontjes mogen nog een rondje draaien voor hij zijn laatste slok naar binnen giet.

“Wat ging er mis?”
“Ik ging mis, ik heb het verkloot.”
Hij zucht, gebaart naar de barman om zijn glas bij te vullen. Een diepe teug lucht, nog een zucht, dan gaat hij weer verder.

“De pas geboren baby? De gebroken nachten? De verantwoordelijkheid die ik voelde voor dat manneke? Mijn vrouw die al haar aandacht aan de kleine gaf? De ambitieuze vrouwen op de zaak die kostte wat het kostte carrière wilde maken? Ik weet het niet. Het is zo’n cliche allemaal!”

“Ik voelde me zo schuldig. Ik wist me geen raad. Geen idee hoe ik ooit mijn vrouw weer onder ogen moest komen. Zo ben ik in deze bar terecht gekomen. Moed indrinken. Proberen de ene fout met de andere goed te maken.

Het is een vicieuze cirkel, weet je? Ik voel me rot, ga drinken om me beter te voelen. Door de drank vervagen mijn grenzen, waardoor ik weer in de fout ga. Eenmaal nuchter voel ik me nog beroerder en zo gaat het maar door.”

“Je vrouw is erachter gekomen?”
Hij knikt bijna onmerkbaar.

Mijn vriend en vijand

“Op een zeker moment was mijn vrouw er klaar mee. Ik heb me niet verzet tegen de scheiding. Haar viel, valt niets te verwijten. Het leek haar geen goed idee als onze zoon een heel weekeind bij mij zou zijn. Dat wilde ik óók niet want dan kon ik niet ongestoord drinken. We hebben afgesproken dat ik elke zondag wat leuks met hem zou gaan doen.

Het omvallen van mijn huwelijk is me heel zwaar gevallen, maar in plaats van minder ging ik steeds meer drinken.  Ik kwam steeds vaker dronken op mijn werk. Maakte regelmatig grove fouten. Het ontslag volgende nog geen half jaar na mijn scheiding. Een reden om nog meer te drinken. De drank, mijn vriend en mijn vijand.”

Zijn liefste wens

“Op zondag loop ik samen met mijn zoon in het park, een balletje trappen.”
“Volgende week ben ik jarig, pa. Mama wil weten of je mee blijft eten.”

“Dertien jaar alweer, onvoorstelbaar. Ik vraag hem wat hij wil hebben voor zijn verjaardag. Hij zwijgt een hele poos. Uiteindelijk heeft hij blijkbaar alle moed bij elkaar geraapt.
“Het liefst zou ik willen, pap, dat je stopt met drinken. Dat zou het allermooiste cadeau ooit zijn.”

Het besef dat ik gefaald heb. Op alle fronten heb ik het verprutst, maar nog het meest als vader. Het is niet te beschrijven, de pijn, de schaamte, het schuldgevoel. Ik kon geen woord meer uitbrengen.”

De dag dat ik mijn zoon verloor

“Ik had het me nog zo voorgenomen, vandaag drink ik geen druppel. Zijn verjaardag ga ik niet verpesten. We zingen Lang zal hij leven. We drinken koffie en eten taart. Hij pakt zijn cadeautjes uit en ik word steeds beroerder.
Zweten als een gek, mijn hart begint steeds feller te kloppen. De hoofdpijn die op komt zetten! Tenslotte begin ik te trillen. Heel mijn lijf schreeuwt om alcohol, het is net elf uur!

Ik besluit om even een frisse neus te halen en bied aan om de hond uit te laten. Eenmaal buiten weet ik dat ik het niet ga redden. Inmiddels is wel of niet drinken helemaal geen keus meer. De hond laat ik los in het park achter de flat. Dan kruip ik tussen de bossages achter de vuilcontainers. Daarna haal de fles uit mijn binnenzak, een slokje maar, om rustig te worden.

De fles is al half leeg als ik opkijk en mijn zoon zie staan. Die blik in zijn ogen! Hij zegt helemaal niets. Hij pakt de riem van de grond, gaat de hond halen en hij loopt rustig weg, zonder om te kijken. Ik wist het meteen; nu ben ik hem kwijt, dit gaat hij me niet vergeven. Nog nooit eerder heb ik me zo klein, zo waardeloos gevoeld.
Die blik! Hij keek dwars door me heen.

De dag dat ik mijn zoon verloor. De laatste dag dat ik alcohol heb gedronken.”
Inmiddels praat hij niet meer tegen mij, maar meer voor zich uit.

“Hoe lang ben je al nuchter?”
Hij kijkt op, zijn wangen nat van de tranen.
“Wie zegt dat ik al nuchter ben?”

Kort verhaal: De dag dat ik mijn zoon verloor
foto door S. Grinwis
De dag dat ik mijn zoon verloor. Ik had het me nog zo voorgenomen, vandaag drink ik geen druppel.… Klik om te Tweeten

4 gedachten over “De dag dat ik mijn zoon verloor

  1. Via Facebook

    Petra Bijdevaate (19 september om 15:34)
    heftig hoor… maar heel mooi en ingrijpend geschreven (y)

    Sonja Grinwis Dank je wel Petra Bijdevaate, (19 september om 16:07)
    ook voor de Tweet. Ik waardeer het enorm

    Petra Bijdevaate Graag gedaan (19 september om 17:06)

  2. Het is kort maar goed. Heel even zag ik je zelfs op de kruk zitten, hoewel ik weet dat je dat niet zou doen. Schrijf lekker door, ik geniet er wel van!
    Maarten

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: