Feniks, vuurvogel uit het paradijs

Ik sta voor een gesloten deur en er rest mij niets anders dan op de bel te drukken. Een simpele handeling maar ik kan het niet.  De dichte deur vormt een barrière tussen de angst om door de deur te stappen en de angst om dat niet te doen.

Eenmaal door die deur is er geen weg meer terug. Dan ben ik officieel opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, oftewel de Paaz. Dan ben ik officieel gek.
Ga ik niet door de deur, en die keuze heb ik, dan is de kans heel groot dat ik nooit meer normaal kan functioneren in de wereld die voor kort de mijne was.

De emoties razen door mijn lijf terwijl ik verkrampt naar die glimmende knop blijf staren. Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

Dom, mijn lieve Dom werd ziek, darmkanker. Een jaar lang hebben we tussen hoop en vrees geleefd. Zijn uiteindelijke overlijden heeft me als een mokerslag geraakt. Maar ik moest sterk zijn. Sterk voor zijn vrouw en voor mijn kinderen.

De bank, besluit om van het een op het andere moment, het krediet van ons bedrijf in te trekken. Dat we al ruim twintig jaar altijd aan onze verplichtingen hebben voldaan doet er niet toe. Door de crisis gaat het slecht in de branche, dat blijkt reden genoeg.
Uit goed fatsoen besluiten we om het personeel dan maar van onze spaarrekening te betalen. Ons spaargeld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Met bij elkaar geknepen billen sta ik uiteindelijk bij de supermarkt. Kunnen we deze week de boodschappen nog pinnen?

Dan is daar nog het mes in mijn rug. Van iemand die ik al heel lang ken. Die ik nooit kwaad heb gedaan. Leugens, verwijten en verdraaien van woorden en feiten. Ik begrijp het niet. Hoe heb ik me zo kunnen vergissen?

Grote en kleine problemen, teleurstellingen en verdriet stapelen zich op.

Door de huisarts wordt een ernstige burn-out geconstateerd. Daar heb ik absoluut geen tijd voor en dus ga ik door. Maand na maand.
In het najaar blijkt onze oudste weer in depressie te zitten. Nog meer verdriet, nog meer stress.
Op mijn tandvlees blijf ik doorgaan, puur op wilskracht. Overlevingsdrang zo je wilt.

Uiteindelijk geeft mijn lichaam het op, ik krijg migraine, paniekaanvallen, hyperventilatie, uitvalsverschijnselen. Ik zet een tandje bij want opgeven is geen optie. Totdat mijn hersenen geen andere uitweg meer zien en ik raak in een psychose.

Daar sta ik dan, maanden later. De eerste vijf weken heb ik aan een stuk door geslapen. Daarna elke dag een minuutje langer wakker blijven. Hele kleine stapjes om voldoende energie op te bouwen zodat ik kan starten met de behandeling.

Ik staar naar de deur, net zo lang tot iemand me ziet staan. De deur gaat open en ik zet een hele moeilijke maar oh zo belangrijke stap. De stap naar herstel.

Inmiddels is het vier jaar later en heb ik een ongelooflijke reis achter de rug. Een reis vol vallen, opstaan en nog harder onderuitgaan. Weer opkrabbelen, wonden likken. Huilen, schreeuwen maar vooral leren. Heel veel leren. Leren om grenzen te trekken en te bewaken. Leren om goed voor mezelf te zorgen. Leren om mild voor mezelf te zijn. Leren omgaan met mijn beperkingen.

Ik heb keihard moeten knokken om te komen waar ik nu ben en ben zelfs verder gekomen dan verwacht.

Er zijn restverschijnselen. Ik heb een hersenbeschadiging opgelopen. Mijn taalgebied is aangetast. Soms kan ik het juiste woord niet vinden of weet niet meer hoe je het schrijft. Concentratieproblemen. Overprikkeld raken. Aan de buitenkant zie je niets, de littekens zitten van binnen.

De afgelopen dagen heb ik verhalen voorgelezen. * Verhalen over een bijzondere vogel.

De feniks, vuurvogel uit het paradijs.

Hoewel er nooit bewijs is gevonden voor het bestaan van de feniks zijn er over de hele wereld en door de jaren heen verhalen te vinden over deze bijzondere vogel.

De feniks die door het vuur heen gaat en er steeds weer uit herboren wordt. Het is het symbool van wederopstanding, van eeuwig leven. De vuurvogel laat zien dat je moeilijkheden kunt overwinnen en er altijd weer nieuwe kansen zijn.

Zoals gezegd mijn littekens zitten van binnen en toch wil ik laten zien dat ik een overlever ben. Ik ben wedergeboren en heb elke dag een nieuwe kans.

Vandaag laat ik daarom een tatoeage van een feniks zetten. Voor mij een erkenning van wat ik heb meegemaakt en overwonnen.
Ik ben niet gek.

Ik ben té gek!

* De voorleesverhalen over de feniks zijn niet langer te beluisteren
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
51
avatar
5 Comment threads
5 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
6 Comment authors
Sonja GrinwisPetraJosé BosmaMies HuibersBart Deleyn Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Petra
Gast
Petra

de titel maakte mij al nieuwsgierig.. ik heb de feniks als tatoeage laten zetten, vlak voor bij mij de ene ellende na de andere kwam..… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
José Bosma
Gast

Was jij van de week niet de jarige die de medicijnkaart van de Libelle mocht ontvangen? Ff Checken… Ja dus! Ik ben erg onder de… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Mies Huibers
Gast

Indringend. Een perfect symbool de Feniks. Hij zal schitterend zijn.

Bart Deleyn
Gast
Bart Deleyn

Zo herkenbaar en toch verschillend! Dan zie je dat je niet alleen bent die ‘het’ overkomt!
Zorg verder goed voor jezelf.

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Michiel Ziet
Gast

Held! Heel veel vooral plezier vandaag met het zetten van de tattoo

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: