De kabouterman: Het kattenluik

kabouter

Gespannen draait ze de auto de straat in. De meisjes liggen achterin te slapen. Doodmoe van een dag school, kinderopvang, naschoolse opvang en nog een uurtje of twee bij de oppas. Eigenlijk is het te veel voor ze.
Zelf is ze ook doodmoe én gespannen over wat ze thuis zal aantreffen. Of eigenlijk wat ze niet aantreft, de achtergelaten rommel.

De buurvrouw, mevrouw Piskie is druk in haar voortuin bezig. De oude vrouw staat meestal niet open voor een gezellig buurpraatje maar ze waagt het erop.
‘Mevrouw Piskie, mag ik u wat vragen?’
‘Als het persé moet!’

Ze twijfelt. Erg uitnodigend klonk het niet maar ze moet het weten.
‘Ziet u weleens iemand bij mij naar binnen gaan als ik niet thuis ben?’
‘Denk je dat ik daar tijd voor heb? Dat ik de hele dag de boel bij jou in de gaten ga houden? Ik heb wel wat beters te doen.’

‘Het spijt me, zo bedoelde ik het niet. Ik heb gewoon de indruk dat er soms iemand in mijn huis is geweest terwijl ik aan het werk ben. Dat geeft me nogal een naar gevoel en ik dacht misschien is u iets opgevallen.’

Mevrouw Piskie zet de hark waar ze mee bezig was tegen de boom. Voor het eerst kijkt ze haar aan. De norse blik lijkt iets zachter te worden.
‘Iemand ongevraagd in je huis hè? Dat is inderdaad niet best, tenzij het de kabouterman is.
‘De kabouterman? Hoe bedoelt u?’

‘Ach kind, dat is toch wel bekend. De kabouterman woont al jaren, wat zeg ik, wellicht al decennia hier in de straat. Hij helpt mensen met klusjes. Waarschijnlijk ben jij nu aan de beurt. Hij kan door de kleinste openingen binnenkomen hoor.’

Nou daar is ze dus ook niet meegeholpen. Mevrouw Piskie is duidelijk seniel aan het worden. De kabouterman, hoe verzint ze het?
Welke volwassene gelooft er nog in kabouters?

Ze stapt naar binnen met de tassen van de meisjes. Die slapen gewoon door, dat zal vanavond wel weer wat worden om ze in bed te krijgen.
Binnen is het weer schrikken. De tafel is afgeruimd, het speelgoed ligt netjes in de box. Zelfs de planten hebben water gehad. Haar nekharen staan overeind, van de stress.

In de keuken ziet ze dat de afwas is gedaan en dan valt haar oog op het kattenluikje dat de vorige bewoners hebben aangebracht.
Het zal toch niet?
Onbewust schud ze haar hoofd, ze moet zich niet gek laten maken door dat rare oude wijf. Kabouters bestaan niet.

Hoogste tijd om de meisjes wakker te maken.


Eerdere delen lezen:
Deel één
Deel twee
Deel drie


Wil je het volgende deel niet missen?

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
0 Reacties
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: