De kabouterman

een vervolg verhaal: deel één

“Ik heb de wc bril omhoog gezet, er hangt een effen blauw handdoekje.”
Voor de zekerheid herhaalt ze de zin drie keer. Ze heeft de slaapkamers, de badkamer en de wc gehad.
De zinnen met kracht en overtuiging uitgesproken, precies zoals haar psycholoog het heeft geadviseerd.

Gek wordt ze van die man. Hij haalt heel haar verleden overhoop terwijl ze komt om te praten over haar opgeruimde huis. Vorige week kwam ineens de vraag of het misschien een aardige geste van de vader van de meisjes zou kunnen zijn.
“Er is geen vader van de meisjes”, het was er bitser uitgekomen dan ze gewild had.
“Ze hebben allebei een andere vader en die zijn beiden totaal niet in beeld.”
De rest van het consult ging het alleen nog daar over. Alle emoties en alle pijn over de situatie is weer aan de oppervlakte gekomen.
En pijn doet het. Twee dochters opvoeden zonder partner aan haar zijde, is niet hoe ze het gewild had maar wel de bittere realiteit.

Ze ging net iets langer dan twee maanden met Tom. Zo pril nog en ze hadden het gewoon leuk samen. Nog zo jong en voor serieuze relaties hadden ze nog alle tijd.
De zwangerschap kwam voor beiden als een totale verassing maar ze had het woord zwanger nog niet uitgesproken of Tom had al afstand genomen.
“Ik wil er niets mee te maken hebben, je zoekt het maar uit.”

Hij had zijn jas gepakt en was weggelopen om nooit meer iets van zich te laten horen.
Het geboortekaartje van Anique was ongeopend retour gekomen. Dat had enorm veel pijn gedaan.

De zwangerschap van Belia was een ander verhaal, daar had ze doelbewust op aangestuurd. Een broertje of zusje voor Anique zou hen meer een gezin maken. Niet meer de alleenstaande moeder en haar kind.
De vader van Belia had ze met zorg uitgezocht. Uiterlijke kenmerken zo dicht mogelijk bij die van Tom. Haar kinderen moesten zoveel mogelijk op elkaar lijken.
Het was nog te vroeg om te bepalen of ze in haar opzet geslaagd was. Vijf en anderhalf was nog te jong om conclusies over het uiterlijk te trekken maar de meisjes waren dol op elkaar. Echte zusjes die nog geen vader misten in hun leven.

De benedenverdieping is aan de beurt, ook nu spreekt ze hardop uit wat ze ziet. “Ontbijtbordjes staan op het aanrecht, er ligt speelgoed op de grond, er staat een koffiekopje op de tafel, er ligt een tijdschrift op de bank, het boxkleed ligt opgepropt in de hoek.”
Drie keer herhaalt ze de zinnen, met kracht en overtuiging zoals haar psycholoog heeft geadviseerd. Het is tijd om te gaan.


[email-subscribers-form id=”1″]

0 0 stem
Article Rating
Inschrijven
Abonneren op
guest
Door het achterlaten van een reactie ga je akkoord met het gebruik van je gegevens volgens de privacyverklaring
8 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
Charlot Desein

Leuk om te lezen

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Ellie Schmitz

Ojee…eigenlijk heel spannend! wanneer komt deel 2, benieuwd naar!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
H.B. van oost

Benieuwd naar het vervolg.;)

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
8
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: