De kunst van het verdwalen

Ik ben nogal eens de weg kwijt. Letterlijk en figuurlijk. Ik bezit het talent om nog te verdwalen in mijn eigen huis.
Vanuit mijn woonplaats, een gehucht vlakbij Dordrecht, moest ik naar Werkendam. Gelukkig ging mijn eega ook die kant uit, dus ik kon achter hem aanrijden. Maar ik moest ook nog een keer terug.
Volgens echtgenoot was dat helemaal niet moeilijk. Hij liet me zien hoe ik weer op de snelweg kon komen en dan was het een rechte weg naar huis.

Nogal paniekerig belde ik hem uiteindelijk op.

“Lieverd het was toch een rechte weg naar huis?”
“Ja, dat kan echt niet fout gaan.”
“Blijkbaar wel, ik sta nl. in Utrecht.”

Samen met mijn moeder en de kinderen zouden we naar een theatervoorstelling in Barendrecht gaan. Dat weet ik normaal gesproken wel te vinden, alleen door wegwerkzaamheden was de afrit afgesloten.
“Je kunt gewoon binnendoor rijden, dat is hartstikke simpel.” Mijn echtgenoot was er redelijk zeker van dat zelfs mij dat ging lukken.
Inmiddels had ik ook een navigatiesysteem aangeschaft dus dat moest goed komen.

We hadden het best gezellig in de auto, de kinderen zaten vrolijk te zingen achterin toen ik een bordje Kinderdijk zag staan.

Kinderdijk? Dat is helemaal uit de richting. De paniek slaat meteen toe. Hoe dan?
Heb ik normaal al geen richtingsgevoel, als de paniek toeslaat ben ik pas echt stuurloos.

Uiteindelijk heb ik de auto aan de kant gezet en bij het eerste beste huis aangebeld.
“Sorry dat ik u stoor. Een rare vraag misschien, maar in welke plaats ben ik eigenlijk?”

Het bleek Ridderkerk te zijn. De bewoonster wist me te vertellen dat het vandaar een hele makkelijke route was naar het theater in Barendrecht. Echt dat kon niet fout gaan.

de kunst van het verdwalen
foto door S. Grinwis

BewarenBewaren

Je kunt me volgen via deze Social Media:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
6

2 gedachten over “De kunst van het verdwalen

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: