De man die gaat vissen, vangt zoveel meer

Te lezen in ± 4 minuten

Die foto kan ik zo voor me halen. Nou ja, in mijn hoofd dan, ik heb zo langzamerhand al mijn fotoalbums wel gehad en de foto is nog altijd niet boven water.
Om gek van te worden, want ik heb het beeld zó duidelijk in mijn hoofd. Als het toch eens mogelijk was om een printer op mijn brein aan te sluiten. Helaas zover is de techniek nog niet, ik zal dus verder in de boeken moeten vissen.

Hoe meer albums ik tevergeefs doorblader hoe meer ik ga twijfelen aan het bestaan van de foto. Dertig jaar geleden is lange tijd en wie zou die foto dan hebben gemaakt?

Hoe het gesprek ineens op die zeevis trip kwam weet ik niet meer maar het was zo’n grappige herinnering, dat zou weer een hilarische blog opleveren. Vooral met die foto van het moment suprême erbij. Te leuk om te laten liggen dus, maar bestaat die foto eigenlijk wel?

De vriendengroep waar ik in mijn tienerjaren mee optrok bestond vooral uit jongens en die hielden van brommer rijden, snooker, voetbal en ook van vissen. Regelmatig trokken we in de zomer met de hele groep richting “De luie man” tegenwoordig beter bekend als “Recreatieoord Binnenmaas”. Eerlijk is eerlijk, ik had toen ook al helemaal niets met vissen, dus terwijl de heren hun hengel uitwierpen, spreidde ik mijn plaid uit, onder het zingen van de klassieker “hengelen, hengelen, hengelen- laat je wormpje lekker bengelen- in het water,- in het water,- hengelen, hengelen, hengelen- laat je wormpje lekker bengelen- in het water van de zee.” De rest van de tijd lag ik in mijn bikini te lezen aan de waterkant.
Niemand van de groep beklaagde zich erover dat ik niet meedeed met de rest.

Toen kreeg ik verkering, maar echt serieuze verkering en daar wilde ik natuurlijk wel indruk op maken. Dus toen de verkering (inmiddels de echtgenoot) voorstelde om een keer te gaan vissen op zee reageerde ik alsof hij me zojuist voor een romantisch weekeindje Parijs had gevraagd. Romanticus als hij is had hij ook mijn broer met zijn vriendin uitgenodigd. Kortom op een zomerse zaterdag stapten wij met zijn vieren in Stellendam aan boord van een vissersboot.

Daar stond ik dan met een hengel en een pakketje aas en geen idee wat ik er mee aan moest vangen. Ja vissen vangen maar hoe? Vol bluf opende ik het pakket aas en schrok me rot. Het aas leefde nog en kronkelde paniekerig alle kanten op. Geen denken aan dat ik een levend wezen ging doorboren om daarmee een ander levend wezen uit de zee te halen. Of eerlijker, ik vond die maden echt te goor om aan te raken. Ik bedacht een brilliant plan. Ik deed gewoon géén aas aan mijn haakje. gewoon hup die lijn zo overboord, dan ving ik ook niets en dan hoefde ik dus ik niet met glibberige vissen te gaan stoeien.

Het plan werkte niet echt, want nog voordat ik mijn hengel goed en wel had uitgeworpen had ik al wat aan mijn haak hangen. De arm van mijn broer om precies te zijn. Die vond dat overigens een stuk minder grappig dan ik. De verkering hielp mijn broer uit de brand en ik keerde terug naar het oorspronkelijke plan.

De lijn ging nu wel, zonder slachtoffers te maken, overboord. Daar stond ik dan met een hengel zonder aas, net te doen alsof. Het was echt heerlijk weer dus zo beroerd was het allemaal niet. Terwijl ik heerlijk met mijn gezicht in de zon stond te mijmeren voelde ik plots een enorme ruk aan mijn hengel.

Ik had beet, echt beet. Eigenlijk vond ik het best stoer. Ik als stads huppeltrutje, tussen al die stoere mannen had toch maar mooi als eerste beet en het leek nogal een flinke vis te zijn ook. Hoe ik ook mijn best deed, ik kreeg dat beest echt niet naar boven. Gelukkig kwam de verkering helpen want het leek erop dat ik echt een enórme joekel aan de haak had.

‘Lieve schat ik weet niet wát je beet hebt, maar dit is geen vis.’
‘Klopt, de lieve schat heeft mij te pakken.’

De stem kwam van de andere kant van het schip. Op de een of andere manier had ik het voor elkaar gekregen om mijn hengel zo raar uit te gooien, dat de lijn onder het schip door, in de knoop was geraakt met de lijn van mijn achterbuurman. De achterbuurman vond het niet grappig. Om de lieve vrede te bewaren besloot ik het vissen maar aan de heren over te laten en ben in mijn bikini op het dek gaan liggen en heb daarna geen klachten meer gehoord.

Zoals gezegd, dit had dus een leuke blog kunnen worden áls ik die foto maar had gehad.

Ik ben dol op interactie dus laat gerust eens van je horen(door een reactie te plaatsen verklaar je dat je akkoord bent met privacyverklaring zoals die is terug te vinden bij de informatie)

  Subscribe  
Abonneren op
Bart Deleyn
Gast
Bart Deleyn

Blijven zoeken, misschien komt daar nog een ander leuk verhaal uit?!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Giovanna Jansen
Gast

Leuk verhaal!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Ellie Schmitz
Gast

Leuke anekdote

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
H.B. van oost
Gast
H.B. van oost

Zo leuk verhaal

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
het is niet toegestaan mijn teksten te kopiëren
%d bloggers liken dit: