denken aan sport is levensgevaarlijk

Denken aan sport is levensgevaarlijk

Natuurlijk, ik heb de berichten ook gehoord én gelezen. Wetenschappelijk bewijs is mij al meerdere keren aangedragen door welwillende vrienden en familieleden. Artsen, fysiotherapeuten, ze wrijven het er iedere keer weer in; sport is goed voor je, goed voor je lijf en voor je hersenen. Sporten daar wordt je een gezonder en blijer mens van.
Nou ik dus niet. Ik houd niet van sporten. Sacherijnig wordt ik ervan. Je wordt moe, je gaat zweten, het kost veel te veel tijd. Ik voel me echt héél goed bij niet sporten.

“Je moet het gewoon gaan doen, dan voel je na een poosje vanzelf hoe lekker het is om te sporten.”

“In het begin is het inderdaad niet leuk, máár als je dan volhoud ga je het echt héél lekker vinden.”
Dat zeiden ze van sigaretten en alcohol ook. “Ja dat eerste wijntje, biertje is smerig maar je gaat het vanzelf lekkerder vinden als je het vaker drinkt.” Waarom zou ik? Ik lust geen wijn en geen bier. Ik kan heel gezellig zijn met een kop thee of een glas fris. Naar mijn idee heb je toch echt een probleem als je alleen maar gezellig kunt zijn als je voldoende alcohol hebt gedronken, misschien moet je dan eens wat vaker gaan sporten of zo.

Toch laat ik me regelmatig weer overhalen om toch te gaan sporten met alle gevolgen van dien.

Lig ik weer, in een benauwd zaaltje, met veel te veel mensen, in een onnatuurlijke houding op mijn rug, met mijn benen op een plaats waar ze absoluut niet thuis horen, te hopen dat niemand door heeft dat ík net die enorme wind heb gelaten. Vriendin M heeft me ooit mee genomen met hardlopen bij “Start to run”. Kosten geloof ik € 65,00 voor een cursus van 8 keer. Hardloopschoenen ruim € 100,00 om over het dubieuze shirt en broekje nog maar te zwijgen. Ik ben precies 2 keer geweest, toen knapte er tijdens het lopen iets in mijn knie en ik heb 3 maanden op krukken gelopen.

Skaten, dat vind ik wel leuk om te doen

Ik vind schaatsen erg leuk, niet op een ijsbaan, maar gewoon buiten op de sloten en plassen, bij ons in de buurt. De kinderen uit school halen, schaatsen mee en dan lekker samen plezier maken op het ijs. Uren kan ik dat volhouden, tot mijn lief belt om te vragen waar we uithangen en hoe het zit met het eten. Dat heeft trouwens niet zo veel met sporten te maken hoor, dat schaatsen van mij. Ik ga niet hard en schoonrijden daar bak ik ook niets van. Ik zou eigenlijk niet weten hoe je het wel zou moeten noemen. Ik heb er lol in, dat wel. Jammer dat we dat niet zo vaak kunnen in Nederland.
Skaten dat deed ik ook graag met de kinderen, maar toen waren ze jonger. Nu doet mijn dochter dit soort leuke dingen liever met haar vrienden en mijn zoon is inmiddels volwassen, die gaat ook niet meer met zijn moeder buitenspelen.

Dat revalidatiegebeuren zit er aan te komen en dan moet ik vast ook sporten, dan kan ik maar beter voorbereid zijn.

Ik zie het al helemaal voor me, zo’n arts die vraagt wat voor sport ik doe. De meewarige blik als ik toegeef niks aan sport te doen. “Vind je het gek dat je nu moet revalideren?” Dat moet ik koste wat het kost zien te voorkomen en dus trek ik mijn skates uit de kelderkast. Het is prachtig weer, dus ik zit lekker in de tuin, terwijl ik mijn skates inspecteer. De bindingen zien er wat roestig uit, zouden die nog wel functioneren? Ik probeer ze te openen en na wat krachtinspanning lukt dat in ieder geval nog. Ik sluit ze weer, ze lijken het te doen, maar wat als er spanning op komt? Ik trek mijn skates aan en ga staan, het is zo’n anderhalve meter naar de tafel waar mijn beschermmiddelen liggen. Ik zet af en voor ik het weet val ik met een behoorlijke smak op mijn rechter arm. Even lig ik verdwaasd op de grond, wat is er in vredesnaam gebeurd? Mijn arm doet echt behoorlijk zeer, ik kan er gelukkig alles nog mee maar het zal wel flink dik en blauw worden.

Het werd niet dik en ook niet blauw, eigenlijk was er teleurstellend weinig aan mijn arm te zien.

Van die revalidatie arts hoef ik dus helemaal niet te sporten

Ik mag kiezen, yoga of ontspanningsoefeningen, die bestaan uit ademhalingstechnieken en ontspannen op muziek. Je snapt vast wel waar mijn voorkeur naar uit gaat? Inmiddels is het zo’n week of 4 na het “skate” incident en ben ik gisteren alsnog naar de huisarts geweest. Mijn arm ging steeds meer zeer doen de afgelopen week. Ik heb een pees bij mijn elleboog beschadigd en door de irritatie van deze blessure is er een ontsteking ontstaan. Gezellige kuurtje van roze pilletjes gehad voor een week en dan moet het weer beter gaan. Ik ben dus serieus geblesseerd geraakt tijdens het nadenken over sport. Ik denk dat ik mijn punt wel gemaakt heb.

denken aan sport is levensgevaarlijk
foto door Sonja Grinwis

7 gedachten over “Denken aan sport is levensgevaarlijk

  1. Via Facebook

    Marjon Sarneel (16 mei 2015 om 17:00)
    Wat een verfrissende vergelijking: ‘je gaat er wel van houden. Dat zeiden ze bij de eerste sigaret en het eerste biertje ook.’ Geweldig!

  2. Ik heb ervan genoten! Het is een schitterend stukje voor ons blad van de Harttrimclub. Mag ik het daarvoor overnemen? Uiteraard met vermelding vaan herkomst. Ik hoop het.
    Maarten

  3. Ik ben een behoorlijk sportief type en bourgondiër tegelijk,. Ik heb heerlijk genoten van al die foutieve aanmoedigingen en top tegen antwoorden. 😀
    Kortom: Genoten! 🙂

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: