Dokter Kietel, kissing tonsils en een arts zonder voetfetisj

Onze jongste is een stoere meid. Weet heel goed wat ze wil en is absoluut niet kleinzerig. Zodra zij huilend van de pijn op de bank hangt dan weten wij dat het spoedeisende hulp gaat worden.
Maandenlang lopen we van de ene ziekenhuisafdeling naar de andere. Onderzoeken, kijkoperaties, nog meer onderzoeken. De ene kuur na de andere en we zijn nog geen steek wijzer.

Deze column is geen aanklacht tegen de artsen want die doen echt hun uiterste best. Welke ziekte haar lichaam ook plaagt, het is in elk geval goed in verstoppertje spelen.

Begin december was er weer sprake van een ontsteking. Keelontsteking dit keer. Weer een antibiotica kuur, maar die sloeg niet aan. Andere kuur dan maar. Helaas ook die gaf niet het gewenste resultaat. Inmiddels waren de amandelen ook ontstoken en dat werd zo heftig dat er sprake was van kissing tonsils. Dat klinkt gezellig maar als je amandelen elkaar raken en je keel wordt afgesloten is dat niet echt gezellig. We moesten met spoed door naar het ziekenhuis.

De opgeroepen arts stelde zich voor als dokter Kietel en dat verminderde de spanning in elk geval aanzienlijk. Als moeder trek ik het al erg slecht als er in mijn kind geprikt wordt, laat staan dat er scalpels en andere nare attributen aan te pas komen. Ik mocht dus op de gang wachten terwijl hubbie onze dochter morele steun gaf. Eerlijk gezegd deed dochter het nog het best van ons drieën, zeker gezien het feit dat het allemaal zonder verdoving moest gebeuren.

We zouden dokter Kietel nog heel vaak zien die maand, gemiddeld zo’n twee keer per week. De amandelen gaven zich niet zomaar gewonnen. Vier antibiotica-kuren in een maand kregen er helaas geen vat op.

Meerdere keren zaten we bij nacht en ontij in het ziekenhuis. Weer snijden of leegtrekken en steeds zonder verdoving. Soms zag ik een traan ontsnappen en dan brak mijn moederhart in duizend stukken. Onze stoere dochter gaf echter geen kik.
Eindelijk konden we in januari voorgoed afscheid nemen van de kissing tonsils.

Dokter Kietel bleek trouwens helemaal niet zo te heten. Het bleek Kiepel te zijn. Ik heb de beste man ik weet niet hoe vaak Kietel genoemd. Met het schaamrood op de kaken en heel blij dat dit het laatste bezoek was verliet ik het ziekenhuis.

Afgelopen week moest er een kleine ingreep aan de teen van dochterlief uitgevoerd worden. De arts die dat eigenlijk zou doen was inmiddels met zwangerschapsverlof. We hadden de plaatsvervangende arts nog nooit ontmoet maar omdat het een kleine ingreep was zaten we daar niet zo mee.

De arts zat er blijkbaar wel mee want net voor het weekeind kregen we een telefoontje. De arts had het niet zo op voeten en al helemaal niet om erin te moeten snijden. De afspraak werd een dag vervroegd bij een andere arts.
Ik was zo verbouwereerd dat pas later tot me doordrong hoe absurd dit was. Een arts die weigert voeten te behandelen omdat hij/zij daar niet zo dol op is? Die heeft duidelijk geen voetfetisj.

Maandagochtend zaten we al vroeg in de behandelkamer. Ik mocht er bijblijven, uit zelfbescherming ging ik gezellig met mijn rug naar de arts toe zitten. Zo kon ik mijn dochter goed aankijken en zag ik gelukkig niet hoe er in mijn kind gesneden werd.

De arts was al een tijdje bezig toen mijn dochter in de lach schoot.

“Kijk nou mam, het is net sushi.”

In een reflex kijk ik om, als er wat te lachen valt…

Mijn oog valt op de grote teen van mijn dochter. Vuurrood, deels jodium, grotendeels bloed, rauw vlees en aan weerskanten steekt er een stokje uit haar teen.
Mijn dochter is echt veel stoerder dan ik en voorlopig hoef ik geen sushi meer.

 

foto: via Pixabay
Dokter Kietel, kissing tonsils en een arts zonder voetfetisj
Dokter Kietel, kissing tonsils en een arts zonder voetfetisj

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
7

6
Ik ben dol op interactie dus laat hieronder jouw reactie achter:

avatar
3 Comment threads
3 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
Sonja GrinwisMattie LuiijfEllie SchmitzMichielZiet Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Mattie Luiijf
Gast
Mattie Luiijf

Mooi verhaal Sonja. Ik herken het niet kunnen kijken als ze iets bij je kind doen. Ooit 2x bijna van mijn houtje gegaan daardoor. Oh… Lees verder »

Ellie Schmitz
Gast

Ai ai ai…ik zag het voor me…maar je hebt een stoere dochter en met schrijven doe je het dan wel heel goed, graag gelezen, Sonja!… Lees verder »

MichielZiet
Gast

Geef mijn sushi maar aan Kietel.

%d bloggers liken dit: