Een kistje met een Verrassende inhoud

Te lezen in ± 5 minuten

2013

Ze opent de deur, we stappen naar binnen en triomfantelijk kijkt ze me aan.
Zelden heb ik zoveel troep bij elkaar gezien. Tot aan het plafond ligt het opgestapeld en er is weinig ruimte om te lopen. Bureaus, stoelen, een motorkap, planken, rollen papier, stof. Een onaangename potpourri van chaos en verval en ik heb geen idee wat ik hier doe.

‘Als jij het ziet zitten om deze spullen uit te zoeken en voor me op te ruimen, dan mag je de ruimte hebben. Hoef je me niets voor te betalen.’

Vrijwel direct bekijk ik de ruimte met andere ogen. Voorbij de chaos en het vele werk zie ik een droom werkelijkheid worden. De enorme oppervlakte, de lichtinval, de tafels en stoelen. Net nog troep en chaos, nu al een verrassende bron van mogelijkheden.
Thuisgekomen bel ik meteen met vriendin: ‘We hebben een atelier!’

We dromen er al zo lang van, een eigen ruimte en nu krijgen we het zomaar in de schoot geworpen, gratis en voor niets. Nou ja voor een dag of wat puinruimen en schoonmaken, maar dat is niets vergeleken bij wat we ervoor terug krijgen.
De afgelopen jaren organiseerden we zo af en toe al eens een creatief kinderfeestje of gaven we een workshop. Er was best veel vraag naar maar door gebrek aan een eigen ruimte moest het altijd bij de mensen thuis. Daar had niet iedereen zin in. Nu kunnen we er echt voor gaan.

Na heel wat uren sjouwen, zweten, gevechten met spinrag en spierpijn op verrassende plaatsen is de ruimte leeg. We beginnen met schrobben en poetsen, halen uit alle hoeken en gaten meubels en spullen om de ruimte aan te kleden. We schrijven ons in bij de Kamer van Koophandel en stellen een samenwerkingscontract op.
Een week later staan we moe maar vooral heel trots in ons eigen atelier.
Be creative 4 fun is een feit.

2019

Tijdens het opruimen van een kast kom ik een kistje tegen. Herkennen doe ik het meteen hoewel ik vergeten ben dat ik het had. Geen idee meer wat er in zit, maar het lijkt me een mooi maatje om mijn potjes met vulpeninkt in te bewaren. De onbekende inhoud van het kistje prikkelt mijn fantasie, heerlijk om zo vol verwachting even weg te dromen. Uiteindelijk blijkt de inhoud van het kistje een verrassende deceptie te zijn.

Teleurgesteld kijk ik naar de inhoud. Rubberen stempels op houten blokken. Na de teleurstelling vraag ik me verbaasd af waarom ik ze ooit in het kistje heb gedaan. Mijn collectie stempels is enorm. Honderden verschillende exemplaren heb ik en ze liggen allemaal in een groot ladenblok. Waarom heb ik deze apart opgeborgen? Het antwoord zal uitblijven, teleurstelling en verbazing moeten plots plaatsmaken voor boosheid, pijn en verdriet want in een klap ben ik weer terug in het atelier.

De eigen ruimte bleek een schot in de roos. De aanmeldingen voor kinderfeestjes kwamen binnenstromen maar ook volwassenen bleken zo’n creatief uitstapje voor een verjaardag of vriendinnendag wel te kunnen waarderen. We ontwikkelden diverse workshops en er kwam vraag naar de producten die we gebruikten. We startten een webwinkel en kregen het best druk. Na een paar maanden moesten we constateren dat het toch wel heel erg op werk begon te lijken.

Ze onverwachts als we het atelier kregen aangeboden, zo onverwachts was ook de email dat we er niet langer gebruik van mochten maken. De droom kwam abrupt te einde want hoewel we duidelijk in een behoefte voorzagen, zelf een ruimte huren was nog lang niet rendabel. Ze stond volledig in haar recht maar de manier waarop het allemaal ging verdiende niet de schoonheidsprijs en deed ons echt pijn. Daarna volgden nog berichtjes vol verwijten en ‘alternatieve feiten’. Haar waarheid, niet de onze.
Het was in een periode waarin ik het al heel moeilijk had en dit voelde alsof ik nog nagetrapt werd terwijl ik al op de grond lag.

Kort daarna gaat het helemaal mis met mij.*

De verrassende inhoud van het kistje haalt dus heel wat oud zeer naar boven en ik moet het echt even verwerken. De stempel workshop was er één waar ik enorm trots op was. Wat maakten we mooie dingen met de technieken die we gebruikten.
Na het sluiten van het atelier ging ons jonge bedrijfje ter ziele. Sinds die tijd hebben vriendin en ik alle creativiteit waar we in het atelier zo van genoten gelaten voor wat het was. Onze vriendschap staat nog steeds als een huis maar we zijn allebei een andere weg ingeslagen.
Alles wat er gebeurd is heeft er wel voor gezorgd dat ik weer ben gaan schrijven.

Na al die jaren kan ik de teleurstelling en het verdriet nog steeds voelen maar de boosheid die heb ik gelukkig los kunnen laten. Inmiddels ben ik een paar dagen verder en vraag ik me af waarom ik mijn stempels niet meer gebruik. Het heeft me toen veel voldoening gegeven. Stempelen kan ik ook gewoon voor mijn eigen plezier doen. Ik heb het erover met vriendin en ook zij heeft wel weer zin om net als vroeger, gewoon samen, lekker ontspannen bezig te zijn.

Zo krijgt de deceptie na het openen van het kistje alsnog een verrassende wending.

Schrijfhart logo

* voor het hele verhaal, klik hier

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
81
avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
Sonja GrinwisMies Huibers Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Mies Huibers
Gast

Dat is behoorlijk heftig geweest. Als jullie het samen zo weer op kunnen pakken, is dat toch prachtig. Fijn om weer iets van je te… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: