Een niet zo romantisch bezoek aan St. Valentijn

Negentien waren we en draaiden al een tijdje mee in dezelfde vriendengroep. We hadden een klik en trokken steeds vaker samen op. Toch kwam die eerste zoen als een donderslag bij heldere hemel. Compleet in de war was ik, maar het hart trekt zich niets aan van wat handig is, van wat hoort en wat niet. Het hart volgt haar eigen pad en ik besloot de gok te wagen en mijn hart te volgen.

Precies vijf jaar na die eerste zoen stonden we tegenover elkaar voor de ambtenaar van de burgerlijke stand en beloofden elkaar om samen oud te worden. Zo jong nog, zo naïef en zo vol dromen en verwachtingen. Afgelopen september waren we vijfentwintig jaar getrouwd. Niet meer zo naïef, andere dromen en verwachtingen maar nog altijd van plan om samen oud te worden. Het hart nog altijd zeker van haar zaak.

Schoonpa was nog maar net overleden en een feest vonden we niet gepast daarom vertrokken we samen naar Rome. Een week lang genieten van cultuur, de zon, La dolce vita maar vooral van elkaar.

Rome is fantastisch, zoveel geschiedenis en zoveel cultuur. Het is onmogelijk om de stad in een week helemaal te doorgronden. Kilometer na kilometer ontdekte we de schoonheid van de stad en lieten die op ons inwerken. De grote toeristentrekkers maar ook de verborgen pareltjes. We fietsten door de stad alsof we nooit anders gedaan hadden. Kilometer na kilometer eigende we ons de stad meer en meer toe.

Zoals gezegd draaide deze citytrip om onze trouwdag dus besloten we op bezoek te gaan bij St. Valentijn. De kerk waar we de beschermheilige van de liefde konden vinden lag net buiten het oude centrum. We schrokken inmiddels niet meer terug van een kilometertje meer of minder lopen. Opgetogen gingen we op pad. De afstand bleek een misrekening. Er leek geen einde aan te komen. Het feit dat we de schoonheid van de oude stad steeds verder achter ons lieten en meer te zien kregen van de bittere realiteit van het leven van de Romeinen anno tweeduizendachttien, hielp ook niet echt mee. De warmte, vermoeidheid, dorst en honger deden de irritaties oplopen.

Eindelijk zagen we een restaurantje waar we wat konden nuttigen. Opgetogen gingen we op het armoedige buitenterras zitten. De menukaart toonde ons een karige keuze aan lunch mogelijkheden en we besloten gezien de matige hygiëne die we constateerden het maar bij een glaasje fris te houden.
Het restaurant viel dus tegen maar de rust deed ons wel goed.

We liepen tot twee keer toe verkeerd maar eindelijk was daar dan toch de basiliek die we zochten. Wat een deceptie! Na alle pracht en praal die we de afgelopen dagen mochten aanschouwen was de aanblik van deze kerk de naam basiliek onwaardig.

Bij de ingang stond een enorme stroom toeristen in de rij voor de Bocca della Verità. Een steen waar je volgens de overlevering je hand in kunt steken en als je dan een leugen vertelt klapt de mond dicht. De irritaties, de vermoeidheid, dorst en honger, deden ons geen goed en we besloten deze attractie over te slaan. Gelukkig konden we de kerk, zonder te moeten wachten, betreden. Onze verwachtingen waren inmiddels al behoorlijk naar beneden bijgesteld maar we wilden toch even langs St Valentijn. Het leek ons een romantisch idee om een selfie te maken met hét uithangbord van de liefde.

Daar stonden we dan, voor een groot schilderij met de afbeelding van St. Valentijn en daaronder troffen we dit aan.

Schedel van st. Valentijn
Schedel van st. Valentijn

Het boegbeeld van de romantiek bleek nogal luguber en de romantiek was ver te zoeken.

Schrijfhart logo
0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
8 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
8
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: