Een emotionele achtbaan van winnaar naar afkeuring

Ik kom woorden tekort

De schrijf flow waar ik sinds het begin van deze maand in zit lijkt maar niet op te houden. De helweek die volgens iedereen in de tweede week van NaNoWriMo zou toeslaan blijft bij mij gelukkig uit.

Dan komt het vast in de derde week zo is de algemene verwachting

Niets van dit alles. Ik lijk steeds meer inspiratie en motivatie te krijgen. Terwijl het aantal woorden dag na dag toeneemt en de gevreesde eindstreep van vijftigduizend woorden steeds sneller in zicht komt, neemt mijn schrijflust alleen maar toe. Als er al sprake is van moeite en strijd dan heeft dat te maken met mijn manier van schrijven. Mijn liefde en ervaring met betrekking tot het korte verhaal breekt mij misschien wel op. De gemiddelde roman bevat tussen de zeventigduizend en honderdvijftigduizend woorden. Door mijn ervaringen met het schrijven van korte verhalen ben ik zo gewend om snel tot de kern te komen en heel veel weg te laten dat ik mijn hele verhaal al bij vijfendertigduizend woorden heb opgeschreven.

Ik heb in losse scenes geschreven

Dat blijkt nu mijn redding te zijn. Per scene loop ik mijn verhaal nog eens door. Ik voeg zinnen, alinea’s en zelfs compleet nieuwe scenes toe. Er ontstaat een subplot die een extra dimensie aan het verhaal kan geven en voor ik het goed en wel besef heb ik de eindstreep ruim binnen de tijd gehaald.

Winnaar

Zeventien november, dertien dagen eerder passeer ik de magische vijftigduizend woorden grens. Wow, ik ben zo verbaasd dat het even duurt voor het tot me doordringt, ik heb het echt gehaald. Zodra het begint te landen dat ik het echt geflikt heb voel ik een ongekende blijdschap en trots opborrelen. Ik heb het echt helemaal zelf gepresteerd! Volgens mij ben ik nooit eerder in mijn leven zo ongekend trots op mezelf geweest.  Mijn dag, mijn week, deze maand kan niet meer stuk.

Te vroeg gejuicht

Het leven komt in golven. Na deze golf van geluk, kwam er al snel de deceptie. De volgende dag was daar die brief. De uitslag van mijn afkeuring. Het woord alleen al, afkeuring. Daar staat het dan zwart op wit, ik ben voor vierentachtig procent afgekeurd. Een raar percentage met een hele rare lading. Het komt hard binnen, veel harder dan ik had gedacht.

Ik sta met een brief in mijn handen met de mededeling dat ik er slechts voor zestien procent mag zijn. Vierentachtig procent van mij is afgekeurd, waardeloos. De gevoelens die dat bij me oproept zijn heel intens. Het raakt me meer dan ik had verwacht. Twee jaar al ben ik aan het knokken om vooruit te komen, twee jaar aan het vechten om de oude te worden en wat heeft me dat uiteindelijk opgeleverd?

Dan komen de tranen, verdriet en boosheid wisselen elkaar af.

Afkeuring

Na een onrustige nacht met veel gepieker sta ik de volgende ochtend op met een leeg gevoel en knallende koppijn. Ik weet dat ik mijn verdriet moet toe laten, het mag er zijn. Het verdriet en de boosheid zijn oké, het heeft ruimte en tijd nodig. De stem in mijn hoofd. De stem die erop hamert dat ik waardeloos ben, nutteloos, die zegt dat twee jaar knokken dus zinloos is geweest. Die stem mag er niet zijn, daar moet ik héél snel vanaf.

Tijd om dit kreng de mond te snoeren. Na twee jaar knokken zit ik dus op zestien procent, dat is niet veel maar het is ook niet niks. Dat is, hoe minimaal dan ook, toch vooruitgang. Als het al iets zegt dan is het dat ik nog een lange, hele lange weg heb te gaan.

Doorzetten

Ik neem het besluit, ik laat me niet onderuithalen, vertik het om op te geven. Mijn strijdlust komt heel voorzichtig weer terug, ik weet dat ik het kan. Er zijn genoeg mensen om me heen om me te steunen. Mensen waar ik op terug kan vallen, ik hoef het niet alleen te doen. Samen met mijn dreamteam gaat het goed komen.

En net zoals het schrijven me inspireert om nog meer te schrijven, wakkert die zestien procent vooruitgang, het kleine beetje vechtlust weer aan. Die zestien procent gaan we laten groeien tot achttien misschien wel twintig procent.

Schrijflessen en levenslessen

Door hard te werken en door te zetten heb ik letter voor letter, woord voor woord en zin voor zin de eindstreep van vijftigduizend woorden gehaald. Met niet meer dan zesentwintig letters tot mijn beschikking heb ik NaNoWriMO tweeduizendzestien gehaald.

Met hard werken en doorzetten, ga ik stap voor stap, met die zestien procent de eindstreep halen. Het kan me niet schelen dat ik dat met een brok in mijn keel en de tranen over mijn wangen zal moeten doen.
Over een half jaar wordt ik opnieuw beoordeeld. We zullen ze eens laten zien waar ik toe in staat ben.


Tijd om dit kreng de mond te snoeren. Na 2 jaar knokken zit ik dus op 16% dat is niet veel maar ook niet niks Klik om te Tweeten En dan is er ook nog:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

9 gedachten over “Een emotionele achtbaan van winnaar naar afkeuring

  1. Lieve Sonja. Niet te hard knokken. Dat gedeeltelijk afgekeurd zijn gaat over werken buiten de deur. Jij werkt aan jezelf..aan je verhalen..aan je vriendschappen. Richt je op alle positieve mensen en dingen om je heen. Dat is van waarde en geeft rijkdom. Richt je op waar je blij van wordt. Dat geeft kracht.
    lieve groet Mattie

    • Dank je wel Mattie,

      Lief! Dat zal ik zeker doen. Ik heb genoeg in mijn leven om heel erg dankbaar voor te zijn. Mijn energie besteed ik aan de mensen en de dingen die mij als mens verder brengen in het leven.

      • Daar gaat t om. Dat doe je dus al. Fijn te lezen.
        Ik moest net om mezelf lachen, bij de foto de eerste stappen voor het schrijven van een roman, las ik steeds minnentijd, er staat heel wat anders zie ik nu.
        gr
        Mattie

  2. 84% afkeuring geldt alleen voor regulier werk op de arbeidsmarkt 😉 het zegt niets over jou! Ik mag het zeggen als 100% afgekeurde ben ik nog altijd 100% aanwezig 🙂
    en dat geldt zeker voor het schrijven, waar het niet uitmaakt wat je wel of niet kunt, wanneer en hoe, dat blijkt wel weer uit je prestatie door de 50.000 woorden grens te halen.
    Laat je niets wijsmaken door het stempeltje van afgekeurd zijn, het behoud je alleen van een sollicitatieplicht (zeg ik tegen mezelf in mijn meest positieve dagen)

    • Hartelijk dank voor je reactie. Met mijn verstand kan ik het allemaal goed beredeneren maar blijkbaar moet het nog even zakken naar mijn hart ;). Dat woordje afkeuren, daar moet toch een positievere benaming voor te bedenken zijn. Er klinkt zo’n negatief waarde oordeel in door.

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: