Gewoon op mijn gat blijven zitten

Een korte publicatie en Social Media pauze direct gevolgd door een korte vakantie dus alle tijd om me op het schrijven te richten. Even niet zo druk met van alles en nog wat, gewoon op mijn gat blijven zitten en schrijfmeters maken. Het resulteerde in een aantal ingeplande artikelen of op zijn minst de eerste opzet daarvan. Foto’s voor bij de artikelen waren gemaakt en ook voor Instagram stond al het een en ander klaar. Kortom mevrouw Schrijfhart was goed bezig.

Sowieso best goed bezig de laatste tijd al zeg ik zelf. In mijn hoofd weet ik de laatste tijd goed de balans te houden. Verdriet en zorgen mogen er zijn, wegstoppen is absoluut niet goed voor me. Het mag er dus zijn maar niet overheersen en het lukt me om daar de balans in te houden. Hoe vreemd het ook klinkt maar verdriet en blijdschap kunnen naast elkaar bestaan. Ondanks mijn overgangsklachten of misschien wel juist daardoor ben ik beter voor mezelf gaan zorgen en ik ben zelfs gaan sporten.

Sport en Sonja gaan niet goed samen

Deze post, met precies dezelfde titel stond dan ook al in grote lijnen op papier. Een succesverhaal zou het worden. Hoe ik na jaren niet sporten dan toch overstag gegaan ben. Trots op mijn wielren kilometers die ik in de vakantie afgelegd had en hoe ik toch maar mooi die stijle hoogtes op had gefietst. Uiteraard met leuke grapjes dat dit echt de ideale sport voor mij is want ik kan hierbij gewoon op mijn gat blijven zitten. Een grappig succesverhaal dát ging het worden en ik genoot al bij voorbaat. Maar als de ervaring van afgelopen jaren mij iets heeft geleerd is het dat sport en Sonja niet goed samengaan.

Aan de voorbereiding heeft het echt niet gelegen. Ik kocht een prima fiets, leuke wielren outfits, goede helm en schoenen en zelfs de onflatteuze sport BH, handschoentjes en noodzakelijke bril ontbraken niet. Ik liet bovendien een bikefitting doen, wat inhoud dat je fiets helemaal perfect op je lijf wordt afgesteld zodat er geen enkel excuus meer was om niet te fietsen.

Enthousiast beginnen meneer Schrijfhart en ik aan onze eerste rit

De route die we hadden uitgestippeld was net iets meer dan dertig kilometer. Nog geen driehonderd meter verder viel de routekaart uit en kwamen we er achter dat we zonder leesbril echt reddeloos verloren zijn. We kregen de route niet meer aan de praat en gingen dus maar op gevoel verder. Het is best wennen zo’n racefiets, die click pedalen waar je echt muurvast inzit, het schakelen want wanneer links, wanneer rechts en hoevaak en hoe weet je dat? Er viel nog heel wat te leren en te ontdekken. We waren inmiddels afgedwaald van de route maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden het naar ons zin en reden een iets andere maar alsnog een mooie route.
Moe maar voldaan kwamen we thuis en waren het erover eens dat we dit echt heel leuk vinden.

De tweede rit stapten we al met iets meer zelfvertrouwen op de fiets. Te veel zelfvertrouwen zo bleek, tegen de dertig graden, een flinke tegenwind en te zwaar begonnen, mopperde en zeurde ik als malle. Gelukkig voor mij beschikt meneer Schrijfhart over een onvoorstelbaar hoge dosis geduld zodat de rit niet op een echtelijke ruzie uitliep. Hij laste een pauze in, paste de route aan en hielp me met het schakelen zodat het tweede deel een stuk beter ging.

Tijdens de vakantie zouden we echt kilometers gaan maken

We waren helemaal klaar voor onze vakantie in Groesbeek. De vrienden, waar we mee gingen, wielrennen al heel wat langer en zouden ons dan ook de fijne kneepjes van onze nieuwe hobby gaan leren. Groesbeek is met zijn glooiende landschap een walhalla voor fietsers. We hadden een prima camping en het weer zag er veelbelovend uit. Kortom we hadden er zin in.

op je gat blijven zitten op de camping is geen optie bij zo'n mooie omgeving
foto: C. Kievits

De eerste serieuze klim

Het is pas mijn derde keer op de racefiets en ik zal flink aan de bak moeten vandaag. Vergis je namelijk niet in de term glooiend. Klinkt lieflijk, is het ook, maar het is ook serieus stijl op een aantal stukken. We zijn al even onderweg en ik heb inmiddels al heel wat geoefend met schakelen en het bochten werk. Dan is daar die klim van negen of tien procent en ik ben vastbesloten om naar boven te fietsen. Het gaat tergend langzaam en het ziet er ongetwijfeld niet uit maar ik ga wel en op eigen kracht. Nog maar een paar meter en dan ben ik boven, ik voel de trots al opzwellen.

Dan loopt ineens de ketting van mijn fiets, nog even doortrappen in de hoop dat die er weer opschiet maar helaas. Ik ga zo traag omhoog en ik kom niet op tijd los uit mijn click pedaal. In een net zo traag tempo als ik fiets begin ik te vallen. Het gaat zelfs zo traag dat ik tijd genoeg heb om een grapje te maken.
‘Die kan zo op Strava, de eerste val van Sonja’

Met mijn voeten nog vast in de pedalen en mijn fiets bovenop me, lig ik als een gestrande walvis, hulpeloos naar adem te snakken. Mijn voeten komen los en de fiets wordt van me af gehaald. Ik ga zitten en probeer lucht te happen. Gelukkig lukt dat weer, nu eerst even op mijn gat blijven zitten en rustig ademen daarna kom ik ietwat wankel overeind. De schade lijkt mee te vallen. Mijn knie is lichtjes geschaafd, verder lijken zowel ik als de fiets in orde te zijn. Na even bij te zijn gekomen plant ik mijn billen stevig op het zadel, click mijn voeten vast en gaan.

Pieken en dalen gaan hand in hand

Gelukkig was ik al bijna boven en nu gaat het dus heerlijk naar beneden. Ik hoef niet te trappen alleen maar mijn angst de baas te worden om niet als een malle te gaan remmen de hele tijd. Toch merk ik bij het dalen dat ik erg moeizaam kan ademen en de houding waarin ik zit voelt echt niet prettig.
De volgende klim is gelukkig een heel stuk minder stijl, mijn benen willen wel maar ik kom adem te kort. Dan is daar die hand in mijn rug en vriendje Schrijfhart duwt me naar boven. Vervolgens komt een hele mooie lange daling aan en ik ga minder angstig in volle vaart omlaag.

In de verte zie ik een kruising, een drukke kruising. Ik klik los, het vele verkeer maakt dat ik af moet stappen en dan kom ik niet meer op mijn fiets. Ik heb moeite met ademhalen en een snerpende pijn maakt dat ik toch moet stoppen. Vriendin Schrijfhart en ik zakken met onze billen neer op een terras en Vriend Schrijfhart gaat naar de camping om meneer Schrijfhart en de auto te halen.

Die middag zit ik dus bij de huisarts en wordt er een rib fractuur geconstateerd. Sowieso gekneusd en hoogstwaarschijnlijk gebroken. Met een pretpakket aan pijnstillers kom ik terug op de camping. Fietsen kan ik voorlopig wel vergeten.

Voorlopig kan ik op mijn gat blijven zitten

Ondanks dat ik slechts één keer heb gefietst heb ik verder een prima vakantie gehad en bovendien het een en ander geleerd. Ik weet veel meer over schakelen, over klimmen en dalen. Ik heb een grens verlegd waar het mijn angst aangaat en ik ben toch weer opgestapt na een val. Bovendien heb ik gezien dat doorzetten als het moeilijk gaat kan betekenen dat je op je plaat gaat en toch trots bent omdat je het tenminste hebt geprobeerd. Dat het fijn is dat je vrienden hebt die je weer op de been helpen als het fout gaat, dat het fijn is om een duwtje in de goede richting te krijgen maar dat het ook oké is om even pas op de plaats te maken als het echt niet gaat. Stoppen is niet opgeven, stoppen is je herpakken, aansterken en daarna weer doorpakken.

Dit is dan misschien niet het succesverhaal geworden dat ik had gehoopt maar een succesverhaal is het zeker. Want hoewel ik nu geen andere keus heb dan op mijn gat blijven zitten, zodra het weer kan stap ik op die fiets want ik vind het echt leuk en bovendien leerzaam.

En ja daar ben ik zelf dus ook verbaasd over.

4 gedachten over “Gewoon op mijn gat blijven zitten”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Inhoud is beschermd !!
%d bloggers liken dit: