Gezeik in Twente

De zomervakantie van 2017 brachten wij in het wonderschone Denekamp door. Het was niet de bestemming die we eigenlijk wilden maar nood breekt wetten. Uiteindelijk zijn we verliefd geworden op Twente en nu waren we er dus voor de tweede keer. Wat is het daar mooi en wat wonen er leuke mensen.

Hubbie en ik brachten eerst een dagje in Deventer door. Slenteren door de gezellige straatjes, geveltjes bewonderen, lekker lunchen en shoppen. We vervolgden onze weg richting de studio waar we een overnachting geboekt hadden. Wow wat een uitzicht en wat een rust. We hadden direct spijt dat we maar één nachtje zouden blijven.

We konden nog net een rondje Ootmarsum doen voordat alles zou sluiten. Hubbie had voor het diner een tafeltje geregeld in het restaurant waar we in de zomer ook zo heerlijk hadden gegeten.

We sloten de avond af met een héle leuke theatervoorstelling. Voor wie het zich afvraagt, ja het was in het Twents en ja het was prima te volgen.

Na een heerlijke nachtrust schoven we aan bij het ontbijt. Versgeperste jus, versgebakken broodjes met heerlijke streekproducten en een goede kop koffie. Eigenlijk waren het twee of drie goede koppen koffie. Ik ging mezelf zo te buiten dat ik de rest van de dag niets meer hoefde te eten.

Met pijn in het hart checkten we uit met de belofte zeker nog eens terug te komen.

Hubbie en ik besloten om nog even te genieten van het mooie weer en de omgeving voordat we huiswaarts zouden keren. De afgelopen periode had het erg veel geregend maar nu scheen de zon. Het zou zonde zijn om daar niet van te profiteren. Vitamine D is heel belangrijk, tenslotte.
We deponeerden de weekendtas in de auto en liepen het bos in.

Al snel bleek dat de verse jus en de koppen koffie een weg naar buiten zochten. Dan kom je er ook achter dat het bos in de winter veel minder dichtbegroeid is als je zou denken.

Elke boom, elke struik werd beoordeeld op ongeziene plas mogelijkheden. Het viel nog niet mee om een geschikt plekje te vinden. Bovendien waren wij bij lange na niet alleen. Het leek de randstad wel.

De lage temperatuur, de beweging en de zwaartekracht hielpen geen van allen mee om de opkomende stortvloed in bedwang te houden. Ik liep steeds langzamer en krampachtiger, dit tot grote hilariteit van hubbie.
Eindelijk was daar dan toch de grote verlossing in de vorm van een enorme dichtbegroeide struik.

Ik kroop er helemaal in. Keek nog eens goed om me heen, nee hier kon echt niemand me zien. Voor de zekerheid riep ik nog even naar hubbie of ik goed verstopt zat maar die bleek me zelfs niet meer te kunnen horen.

Nu stond ik voor een nieuwe uitdaging. Die lange winterjas is dan misschien wel lekker warm maar niet handig bij het wildplassen. De jas moest dus uit, gelukkig was de struik voorzien van meer dan voldoende natuurlijke kapstokken. Ik ben een vrouw dus staand plassen is geen optie. Met de broek op de enkels en dan ook nog in evenwicht blijven terwijl je probeert zo ongeschonden mogelijk uit de strijd te komen is echt geen sinecure. Uiteindelijk kon ik dan toch opgelucht mijn blaas legen.

Plotseling hoorde ik stemmen op het pad dat langs mijn schuilplaats liep.
“Stil eens!” hoorde ik een mannenstem sissen.
“Horen jullie dat ook? Volgens mij zit daar een beest in de struiken.”

gezeik in Twente plassen in het wild
foto door S. Grinwis
probeer hier maar eens ongezien te plassen

 

 

 

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Leuk als je me ook volgt, liked of een berichtje achterlaat via:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
31

Ik ben dol op interactie dus laat hieronder jouw reactie achter:

avatar
  Subscribe  
Abonneren op
Mattie Luiijf
Gast
Mattie Luiijf

Heel beeldend en erg leuk verhaal.

Ellie Schmitz
Gast
Wat een geweldig verhaal…vooral het gestoei met kleding en het zoeken naar de juiste zit voor de plas in het gewas…ik zie het voor me,… Lees verder »
MichielZiet
Gast

Zeikerd. 😉
Persoonlijk heb ik nooit hoge nood op vreemde plekken…dus kan me niet echt verplaatsen in je verhaal… ahum…kuch.. hihi