Glashard liegen tegen de burgemeester

Dit (aangepaste) artikel is eerder gepubliceerd op 01-04-2017

Het is een hardnekkige blessure waarvoor ik me laat behandelen bij een fysiotherapeut. Het soort waarvoor je met ontbloot bovenlijf een halfuur lang, tegen een royale vergoeding, gemarteld word. 

Ik heb de reistijd verkeerd ingeschat waardoor ik veel te vroeg bij de therapeut arriveer. De afspraak voor mij is niet op komen dagen dus ik kan meteen plaatsnemen op de marteltafel. De behandeling is nog niet koud van start gegaan als de deur plotseling open gaat. Voor we het goed en wel beseffen stapt de burgemeester de behandelkamer binnen. Hij is ietwat verlaat en denkt gewoon binnen te kunnen lopen.
Met mijn armen probeer ik zo goed en kwaad als het kan nog iets van mijn naaktheid te verbergen.

De burgervader vertrekt oprecht geschrokken en onder het uiten van zijn verontschuldigingen naar de wachtkamer. De therapeut doet ook nog een duit in het zakje door zeer omstandig zijn excuses te maken en ik stel mij tegen wil en dank zeer begripvol op.
Gelukkig is de burgemeester in geen velden of wegen te bekennen als ik de behandelkamer verlaat.

De chef van onze afdeling komt nogal zenuwachtig de afdeling oplopen. 
‘Er komt hoog bezoek! Als de gesmeerde bliksem jullie bureaus opruimen. Vuile kopjes naar de pantry, prullenbakken leeg en ik wil geen ordner meer zien rondslingeren.’
Blijkbaar mag het hoge bezoek niet zien hoe er daadwerkelijk gewerkt word op de afdeling. We doen braaf wat er van ons word verwacht. De bureaus zijn netjes, de prullenbakken leeg. Collega’s doen alsof ze een belangrijk telefoongesprek hebben, een ander gaat ‘belangrijke’ informatie opzoeken in een indrukwekkend uitziend wetboek. Anderen houden blijkbaar een spontane brainstormsessie. Dan komt het hoge bezoek de afdeling oplopen.

Ik kan wel door de grond zakken als ik onze burgervader de hoek om zie komen. Hij kijkt mij een seconde of tien te lang aan.
‘U komt mij bekend voor, hebben wij elkaar al eerder ontmoet?’
Hij vraagt het vriendelijk terwijl hij mijn hand vastpakt.

Sorry mams, al je opvoeding ten spijt. Ik heb glashard staan liegen tegen de burgermeester.

‘Nee hoor, niet dat ik weet, maar ik hoor het wel vaker, fijn om u eindelijk eens te ontmoeten.’

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
41
avatar
3 Comment threads
3 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Sonja GrinwisEllie SchmitzMattie LuiijfSchrijfhartMies Huibers Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Ellie Schmitz
Gast

Hilarisch ben totaal niet preuts, maar zou mij toch een beetje ongemakkelijk hebben gevoeld, zowel bij de fysio als op het werk. Knap dat je… Lees verder »

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Mattie Luiijf
Gast
Mattie Luiijf

Leuk verhaal Sonja. Nu weet hij t wel als ie je verhaal leest..hiihi…..

Mies Huibers
Gast

Heerlijk om te lezen en ik zou in dit geval mijn eerlijkheid ook even parkeren, vermoed ik.

Schrijfhart
Gast

Volgens mij zouden de meeste mensen dat wel doen inderdaad. Ik weet tot op de dag van vandaag niet of de beste man zich ooit… Lees verder »

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: