Grootsheid heeft het niet nodig om te schreeuwen

Meneer Schrijfhart zit achter het stuur met een mondkapje op. Ik zit op de achterbank, ook met een mondkapje op en een beslagen bril op mijn neus.
De reden dat meneer Schrijfhart en ik met een mondkapje in de auto zitten is dezelfde waarom ik al een aantal dagen op de logeerkamer slaap. Ik heb Covid 19 klachten en wil niemand besmetten. Zelfs thuis houden we gepaste afstand van elkaar en onze zoon blijft voorlopig voor de zekerheid bij zijn vriendin.

We staan inmiddels in een lange rij voor een loods ergens achterop een industrieterrein

Mannen en vrouwen, van kop tot teen ingepakt in witte pakken, staan ons op te wachten. Als een goed geoliede machine schuift de rij auto’s richting de ingang van de loods. We worden richting een vrouw gedirigeerd die klaarstaat met een angstaanjagend lang wattenstaafje en een tissue in haar hand. 
Volgens de instructies doe ik de autodeur open en zet mijn voeten uit de auto stevig op de grond. De dame reikt me de tissue aan met de opdracht mijn neus goed te snuiten. Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken steekt ze het stokje in mijn neus.

Hoewel ik uitgerust ben met een fors exemplaar, bleek er toch geen doorkomen aan voor het wattenstaafje. Ze trekt het staafje terug en gaat een gaatje verder. Voor ik er goed en wel erg in heb verdwijnt een groot deel van het staafje dan toch in mijn neus. Ik wist niet eens dat het logistiek mogelijk was, maar het staafje ging recht omhoog en floep ineens zat het diep in mijn keel.

In een vloeiende beweging trekt de dame het stokje terug en was het avontuur alweer ten einde. Ik mocht naar huis om daar in alle beperkingen de uitslag af te wachten.

Grootsheid heeft het niet nodig om te schreeuwen
foto door S. Grinwis

Had ik bovenstaande scene een jaar geleden geschreven dat had dit een Sciencefiction verhaal geleken
Nu is het bittere realiteit. Er kan een hoop veranderen in een jaar tijd. Tijdens de eerste golf, toen we in Lockdown gingen had ik nog de hoop dat we er sterker, beter uit zouden komen. Dat we tot bezinning zouden komen en de wereld uiteindelijk een stukje mooier zou worden.

Mijn optimisme wordt overstemd door het schreeuwen

De verdeeldheid lijkt alleen maar groter te worden. Complotdenkers zien hun kans schoon om angst en verwarring te zaaien. Demonstranten die door een megafoon hun waarheid staan te schreeuwen. Ze voelen zich aangetast in hun vrijheid. Zij vallen, net als ik overigens, waarschijnlijk niet in een risicogroep en hebben maling aan de mensen die daar wel binnen vallen. Weigeren rekening te houden met de zwakkeren in de maatschappij. Ik zie het met lede ogen aan. Toch ben ik ervan overtuigd dat de meeste mensen wél compassie hebben, wél rekening willen houden met hun medemensen. Het punt is alleen dat juist deze laatste groep mensen niet zo hard schreeuwt, niet op de barricaden staat en dus niet of in elk geval veel minder gehoord wordt.

Moet deze groep dan ook gaan schreeuwen? Ik denk van niet. Schreeuwen maakt je niet geloofwaardiger, integendeel. Het is naar mijn mening vooral een uiting van angst, frustratie en onmacht. Schreeuwen zorgt er ook voor dat je niet in staat bent om een ander geluid te horen. 
Een redelijk gesprek is niet mogelijk als je aan het schreeuwen bent.

Hoe komen we dan wél dichter bij elkaar?

Eerlijk gezegd zou ik het niet weten. De schreeuwers zijn vaak zo vol van het eigen gelijk dat er geen ruimte meer is voor een andere mening. Uit ervaring weet ik dat het verspilde energie is om te proberen dichter bij elkaar te komen als de andere partij alleen maar loopt te schreeuwen.

Wat ons rest is extra zorg en aandacht geven aan de mensen die er wel voor openstaan. Met elkaar maken we ons stukje wereld mooier.

Inmiddels heb ik de testuitslag binnen. Negatief! Meneer Schrijfhart en ik zetten samen de schouders eronder. We hebben al voor heel wat hete vuren gestaan en ook dit gaan we samen doorkomen.

“Wat van belang is, is de kalmte van schoonheid, het gevoel van terughoudendheid. Het is alsof het land weet van zijn eigen schoonheid, zijn eigen grootsheid en voelt het niet nodig om het te schreeuwen.”

Kazua Ishiguro (Nobelprijs winnaar Literatuur 2017)

5 2 stemmen
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
10 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
10
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: