Heeft iedereen een etiketje? Dan kunnen we beginnen.

Mijn vader is een schat van een man en hij heeft ADHD.
Oké hij heeft nooit een officiële diagnose met het bijbehorende etiketje gekregen, want dat was in die tijd niet gebruikelijk. Hij is inmiddels boven de zeventig, dus hem nu nog laten testen is een beetje als mosterd na de maaltijd. Maar niemand in zijn omgeving twijfelt eraan.

Iedereen die zelf, of een kind met een etiketje heeft zal vast een keer gehoord hebben dat dit echt iets van nu is. ‘Vroeger had je al die aandoeningen niet werd je gewoon geaccepteerd zoals je was.’

Natuurlijk waren die aandoeningen er voeger ook, ze werden alleen niet benoemd. Er waren niet of nauwelijks testen om diagnoses te stellen.
Etiketjes die waren er wel. Geen officiële maar ze waren er wel. Als kind kreeg je te horen dat je lastig was, te druk, te dom, een te grote mond had, dat er niets van je terecht zou komen en zo kan ik nog een hele tijd doorgaan.

Al die etiketjes blijven een leven lang aan je plakken. Als je maar genoeg hoort dat je niet oké bent dan ga je dat op een bepaald moment geloven. De een reageert daarop door zich ertegen te verzetten en dus nog lastiger, drukker en afwijkend gedrag te vertonen en de ander probeert zich tegen wil en dank aan te passen en leeft een leven lang in een kramp.

Zo’n modern etiketje is naar mijn mening niet ideaal maar altijd nog beter dan de etiketjes van vroeger. Nu wordt de aandoening benoemd en niet de persoon. Zo’n modern etiketje opent ook deuren. Een deur naar hulp, ondersteuning, de juiste begeleiding en hopelijk vooral naar begrip en acceptatie. Ik zal het voor de duidelijkheid nog eens melden:

Een etiketje zegt iets over de aandoening niet over de persoon

Want dat is wel de keerzijde van een etiketje, dat iedereen denkt te weten hoe jij in elkaar steekt. Maar ieder mens is uniek, niet iedere AD(H)D’er heeft moeite met stilzitten, niet iedere persoon met autisme is wars van aanraking. Een etiketje zegt dus iets over de aandoening en daarna wordt het maatwerk.

In plaats van conclusies trekken en oordelen ga gewoon in gesprek met iemand die een etiketje heeft. Zoek uit hoe je die persoon kunt helpen want dat doe je in andere gevallen namelijk ook.

Ik heb het al eerder geschreven, voor een verjaardag haal je voor oma met alle liefde een suikervrij gebakje. Voor je broer haal je dat speciale drankje dat hij zo lekker vindt in huis. De kleintjes hebben een eigen speelhoekje, uitdeel zakjes chips en een schaal spekkies. Voor de rokers staat buiten de vuurkorf al klaar, er ligt een plaid en de asbak staat op tafel. De baby van je nicht kan op een van de slaapkamers boven slapen of verschoont worden. Waarom is het dan zo moeilijk om iemand die snel overprikkeld raakt een rustig plekje aan te bieden waar die persoon zich even terug kan trekken?

We hebben allemaal onze bijzonderheden en eigenaardigheden. Als we eerlijk zijn hebben we toch allemaal een etiketje?

lees ook: 
Zullen we het er gewoon wel over hebben?
Als een feniks zal ze herrijzen
Met mijn kop tegen de muur
0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
2 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
2
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: