Heel bewust uit het raam staren voor een hoopvolle toekomst

Staren naar een hoopvolle toekomst

Tijdens mijn lange revalidatie periode heb ik heel wat tijd doorgebracht in het hoekje van de bank. Geen idee hoeveel uren ik vanuit dat hoekje naar buiten heb zitten staren. Niet eerder was ik me zó bewust van het leven in mijn achtertuin. Vandaag zit ik vanuit hetzelfde hoekje naar buiten te staren. De afgelopen tijd is er zoveel gebeurd, ik heb dit moment even nodig om tot mezelf te komen. 

Het raam vormt mijn kader waarbinnen ik de tuin observeer. De boom die we in het najaar hadden moeten snoeien steekt haar takken brutaal ver voorbij de vijver. Haar takken versierd met mooie witte bloemen. De bloemen die zo mooi symbool staan voor het komende paasfeest. Het maagdelijk wit als metafoor voor het zoenoffer dat we met pasen herdenken. De zoon van God, mens geworden, heeft de schuld van de mensheid op zich genomen. De band met God hersteld. Een nieuwe blanco pagina waar de mens zelf invulling aan kan en mag geven. Het paasfeest is een feest van hoop, van een nieuw begin. Wat hebben we daar een behoefte aan in deze doorgedraaide wereld.

Waarde wordt bepaald door het kader

Binnenkort zullen de bloemen van de boom vallen. De bloemen die aan de boom een ongekende schoonheid hebben zijn éenmaal op de grond gevallen hun schoonheid blijkbaar kwijt. Het is troep geworden die bij elkaar geveegd en weggegooid zal worden.

staren voor een hoopvolle toekomst
foto door S. Grinwis

Ik zie ineens het journaalbeeld van een gebroken man voor me. Diep bedroefd, moeilijk uit zijn woorden komend verteld hij over de gifgas aanval waardoor hij zijn familie kwijt is. De verslaggever heeft duidelijk moeite zijn emoties in bedwang te houden. Een man als zovelen, die van zijn vrouw en kinderen hield. Een man die alles deed wat in zijn vermogen lag om goed voor zijn gezin, zijn familie te zorgen. Zoals ouders dat overal ter wereld doen. Hij heeft ze niet kunnen beschermen tegen de laffe aanval van… ja van wie eigenlijk? Wie is er zo ziek van het verlangen naar macht dat deze aanval gerechtvaardigd leek? Wie neemt zo’n beslissing en durft zichzelf daarna nog in de spiegel aan te kijken?

Het journaalbeeld heeft veel mensen geraakt. Je moet een hart van steen hebben om hier onbewogen onder te blijven. Ik blijf me dan ook verbazen over de manier waarop wij met de Syrische vluchtelingen omgaan. We trekken muren op, sluiten grenzen en zetten mensen onder erbarmelijke omstandigheden vast in vluchtelingen kampen.

Op de vlucht voor de oorlog hebben ze hun menselijke waardigheid verloren. We hebben het niet meer over mensen maar over ongewenste asielzoekers. Net als de bloemen aan mijn boom hebben ze los van hun oorsprong, blijkbaar hun waarde verloren.

Een plant met uitbundige kleuren

Onze vijver is zo goed als leeggevist door hongerige reigers. Het riet en de meeste planten moeten nog gaan groeien. De vijver maakt hierdoor een verlaten, trieste indruk. Aan de rand van de vijver staat één plant uitbundig in bloei. Met een bijna neon roze kleur staat ze eigenwijs tegen de stroom in te bloeien. Die ene plant trekt zich al jaren niets aan van het groei en bloei-seizoen van onze vijver. Hoopvol strekt ze zich uit naar de zon en fleurt de hele vijver op. Mij een hoopvolle blik gevend op wat nog komen gaat. Met haar optimistische gekleurde bloemen beloofd ze dat het uiteindelijk goed komt.

Deze wereld heeft mensen nodig die, tegen de stroom in, optimisme, kracht en liefde laten zien. Wie durft er een tegengeluid te laten horen?

staren voor een hoopvolle toekomst
foto door S. Grinwis
Er is nog hoop voor mijn vijver en ook voor de mensheid. Wie durft het verschil te maken?
Een nieuwe blanco pagina waar de mens zelf invulling aan kan en mag geven. Het paasfeest is een feest van hoop Klik om te Tweeten
Schrijfvriend Michiel heeft een soortgelijk artikel geschreven en dat kun je hier lezen
En dan is er ook nog:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
1

6 gedachten over “Heel bewust uit het raam staren voor een hoopvolle toekomst

  1. Hey lief vriendje. Zeer mooi geschreven.
    Je vergelijk met je tuin en dan die verschrikkelijke gifgas aanvallen…brrrr… we vieren Pasen, sommigen om God en/of Jezus anderen puur voor het ontbijtje met eieren…. we hebben het even goed en vredig… in ons kader… ik hoop echt dat ooit de bloemen de hemel gaan reiken. X

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: