Het vuur van de draak, een fantasy boekbespreking

Heb je dat ook? Je gaat voor nieuwe kleding kijken en als je wat uit het rek pakt is dat een merk dat je vaker kiest of in elk geval dezelfde stijl waar je kast al vol mee hangt. De mens is nu eenmaal een gewoontedier. Kwestie van smaak, stijl en comfort. Het gezegde is niet voor niets ‘Onbekend maakt onbemind’.
Dat heb ik blijkbaar ook met boeken. Ik mag graag nieuwe schrijvers ontdekken maar wel binnen het genre dat ik graag lees. Dat is op zich niet erg, smaken verschillen nu eenmaal maar het is zeker niet verkeerd om af en toe eens verder te kijken dan mijn neus lang is. Vandaag dus een boekbespreking van een fantasy boek, een genre dat ik normaal gesproken nooit lees.

Eerst maar eens advies vragen aan een kenner

Omdat ik echt geen flauw idee heb waar ik moet beginnen volg ik het advies van een fantasy liefhebber op. Ik reserveer een exemplaar van ‘Het vuur van de draak, van Anthony Ryan’ bij de plaatselijk bieb.
Sneller dan verwacht ligt mijn exemplaar klaar. Als ik het ophaal schrik ik toch wel even. Het is een dik, een héél dik boek. Zevenhonderdvier pagina’s om precies te zijn. Dat is ruim twee gemiddelde boeken in één. Dit fantasy boek en ik gaan zo te zien heel wat uurtjes samen doorbrengen. Het kan dan maar beter goed gezelschap zijn.

De achterflap

Al decennialang worden de landen van de IJzerschip Handelsmaatschappij verdedigd door Bloedgezegenden – mannen en vrouwen die in staat zijn de krachten uit het bloed van wilde draken te sturen. De loyaliteit van elitespionnen en huurmoordenaars hebben ervoor gezorgd dat de Handelsmaatschappij nu een van de grootste machten in de wereld is. Maar er dreigt een crisis. De drakenbloedlijnen worden steeds zwakker, en een oorlog met het Corvantijnse Keizerrijk lijkt onvermijdelijk.

De enige hoop voor de Handelsmaatschappij ligt in de mythe van een legendarische Witte Draak wiens krachtige bloed misschien wel het tij van de oorlog kan doen keren – als hij al bestaat. De taak om dit legendarische beest te vinden, ligt in de handen van Cleemond Torkreek, een kruimeldief en ongeregistreerde Bloedgezegende. Cleemond heeft door de jaren heen een hoop kostbare zaken in zijn handen gehad (veel daarvan illegaal), maar niets zoiets waardevols als de toekomst van de complete IJzerschip Handelsmaatschappij.

Mijn ervaring met en mening over dit fantasy verhaal

Wat me meteen al opviel bij de eerste hoofdstukken is dat er een hoop te onthouden is. De boeken die ik normaal lees bevatten een groot of klein aantal personages maar het zijn allemaal mensen. Dit boek bevat een groot aantal personages die ook nog eens tot verschillende soorten behoren. Dat vergt het nodige inlevingsvermogen. Dan zijn daar nog de verschillende klassen binnen de soorten. Er zijn rangen en standen en de daarbij behorende gaven. De geregistreerde bloedgezegenden zijn de de belangrijkste soort en de Verdorvenen de laagste soort en daar zit van alles en nog wat tussenin.

Fantasy is voor mij hard werken, het is niet passief tekst tot me nemen. Mijn voorstellingsvermogen wordt behoorlijk aangesproken. Ik heb daarom langer dan gebruikelijk nodig om in het verhaal te komen.

Fantasy en draken zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden

‘Het vuur van de draak’ heeft er genoeg rondvliegen en zwemmen. Rode, blauwe, groene, zwarte en waarschijnlijk ook een witte. De verschillende soorten hebben zo hun eigen voordelen voor de personages. Het bloed van de draken kan door de bloedgezegenden gebruikt worden om hen extra gaven te geven. Elke kleur geeft weer een andere gave. Volgt u het nog?

Een fantasy verhaal met herkenbare elementen

De thema’s in dit boek zijn wel heel herkenbaar. Personages die op zoek zijn naar een beter leven, liefde, erkenning en goedkeuring van familie. Hele volksstammen die vluchten voor een dreigende oorlog is helaas nog altijd een actueel thema. Dat macht, geld of moeilijke omstandigheden zowel het beste als het slechtste in je naar boven kunnen halen is ook in dit verhaal duidelijk zichtbaar.

Het hoofdpersonage, Clee heeft in zijn leven verkeerde keuzes gemaakt en is in ongenade gevallen bij zijn familie. Als hij min of meer gedwongen wordt om samen met zijn oom op zoek te gaan naar een mythische witte draak probeert hij keer op keer de goedkeuring van zijn oom terug te winnen. Uiteindelijk moet blijken of de Clee nu wel de juiste keuzes weet te maken, los van de af- dan wel goedkeuring van zijn oom.

Dan is daar ook nog Lizanne, een bloedgezegde van het Kader die van jongs af aan getraind is om geheime missies uit te voeren. Ze doet alles voor haar mentor die een moederrol vervulde in haar leven. Zonder vragen voert ze alle opdrachten die ze krijgt uit totdat ze een kind op haar pad vindt. Dit door en door verwende kind haalt het bloed onder haar nagels vandaan en belemmert haar in de missie die ze moet volbrengen. Lizanne wordt voor een onmogelijke keuze gesteld. Volgt ze haar hart of haar verstand of is het mogelijk beiden te volgen en zo veel meer levens te sparen?

Mijn conclusie

Het duurde echt een tijd voor ik in het verhaal zat. Ten dele omdat het verhaal in het begin vooral veel informatie bevat en daardoor wat traag op gang komt maar ook omdat ik niet vertrouwd ben met het genre. Er zijn momenten geweest dat ik het boek weg wilde leggen omdat het niets voor mij leek te zijn.
Totdat het verhaal me dan toch te pakken had en ik gegrepen werd door de personages en hun persoonlijke strijd. Ik kon het op een gegeven moment moeilijk wegleggen maar dit boek kun je echt niet in een adem uitlezen, daar is het echt te dik en te veel omvattend voor.
Het is een mooi episch verhaal waar nog twee delen achter aankomen en die ga ik zeker een kans geven.

Kortom niet mijn gebruikelijke genre maar meer dan de moeite waard.


Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Inhoud is beschermd !!
%d bloggers liken dit: