Hoe een schrijver kan blijven worstelen met een verhaal

Het was juni tweeduizendtwintig, de negenentwintigste om precies te zijn. Op Instagram werd ik, door één van mijn volgers, gefeliciteerd met mijn verjaardag. Ontzettend lief én een maand te vroeg. Door de melige conversatie die daarop volgde kreeg ik een ludiek idee. Iedereen had een maand de tijd om een originele felicitatie voor te bereiden en ik zou een persoonlijk en handgeschreven verhaal voor de winnaar schrijven. Nou dat heb ik geweten. Gedichten, liedjes, tekeningen, cadeautjes, kaarten, ik werd overspoeld door felicitaties, aandacht en liefde. Het was hartverwarmend. Nu moest ik mijn deel inlossen. Dat was best even worstelen want hoe waardeer je de ene felicitatie ten opzichte van de andere? Waar de één aan het worstelen is met het foutloos schrijven van een zin, schrijft een ander binnen een paar minuten een compleet gedicht. Waar de één zonder enige gêne de gitaar ter hand neemt en een lied zingt is voor de ander de straat op gaan om een kaart te posten al een hele opgaaf. Hoe beoordeel je dat?
Nou niet dus. Elke vorm van felicitatie was waardevol en dus besloot ik gewoon een naam te trekken.
De winnaar van het handgeschreven verhaal werd Bea.

Makkelijker beloofd dan gedaan

We zijn al wat langer bevriend op Social Media, Bea en ik. Reageren regelmatig op elkaars berichtjes en soms zelfs in DM (privé gesprekjes). Toen ik haar vroeg wat informatie over zichzelf te sturen voor het verhaal dat ik voor haar ging schrijven was het stuk over haar dochter Patricia dan ook geen verrassing voor me. Patricia is door een ongeluk om het leven gekomen. De grootste angst van een ouder en waarvan je denkt dat je zo’n klap nooit meer te boven komt. Ze post regelmatig over haar verdriet en hoe erg ze haar dochter mist. Ze post overigens ook regelmatig over hoe ze geniet van haar zoon, haar gezin, haar werk. Bea is het levendige bewijs van de veerkracht van de mens en alleen al daarom een bron van inspiratie. Naast de informatie over Patricia kreeg ik informatie over Bea zelf, haar gezin en leven door de jaren heen en het punt waar ze op dat moment was. Materiaal genoeg om me door te laten inspireren. Vol enthousiasme ging ik aan de gang.
Hoewel ik dus inspiratie genoeg had ging het schrijven uiterst moeizaam. Nog nooit eerder heeft een verhaal me zoveel moeite gekost.

Wanneer is een verhaal af?

Hoe een schrijver kan blijven worstelen met een verhaal

Iedereen die op de een of andere manier creatief bezig is heeft dezelfde worsteling. Wanneer is het werk af? Elke kunstvorm, of het nu schrijven, schilderen, beeldhouwen, musiceren of iets anders is, werkt op dezelfde manier. De kunstenaar heeft een meer of minder vast idee in het hoofd en gaat beginnen met een eerste opzet en dan is het schaven, uitproberen, nog meer schaven, een beetje meer dit en misschien wat minder van dat. Het is een proces van kleine stapjes en goed kijken en luisteren of je op de juiste weg bent. Maar wanneer is dat proces ten einde, wanneer valt het besluit, het is klaar? Zo is het precies zoals het moet zijn!

Het is een zeldzaamheid, tenminste bij mij, dat ik met een tevreden gevoel naar mijn tekst kijk en weet dat het precies is zoals ik het had willen schrijven. Tot nu toe heb ik dat slechts één keer gehad. Dus eigenlijk is het niet eens een zeldzaamheid maar eerder een uitzondering. Die tekst werd overigens helemaal niet zo goed ontvangen door mijn lezers. Veel vaker heb ik dat ik een tekst schrijf waar ík maar matig tevreden over ben maar toch publiceer omdat ik een, zelf opgelegde, deadline moet halen. Dat zijn dan regelmatig de teksten waar mijn lezers juist erg positief over zijn.
Dat komt waarschijnlijk omdat lezers en schrijvers anders naar een tekst kijken. De schrijver beleeft de tekst vanuit het ambacht en de lezer vanuit het verhaal. Die worsteling maakt het schrijven juist zo interessant.

Een ongekende worsteling

Dit keer was het anders. Ik was niet aan het worstelen met het afronden van het verhaal, het was het schrijven zelf dat maar niet wilde lukken.
Dat had diverse oorzaken. Ten eerste het thema kwam te dichtbij. Ik had, zij het op een andere wijze, met diezelfde pijn en verdriet te maken. Dan kan het helend zijn om erover te schrijven en je put sowieso uit hele oprechte emoties uit de eerste hand. Eigenlijk voor het schrijven een groot pluspunt zou je denken maar het was te vroeg en te vers om hier mijn voordeel uit te halen. Daarbovenop moest dit een verhaal voor Bea worden en niet voor mij.
Toch speelde er nog iets mee. Een pijn uit het verleden waarvan ik niet eens meer wist dat het er zat.

Terug in de tijd

Jaren geleden leerde ik een jongetje kennen, nog net iets jonger als mijn oudste. Een kleuter nog. Een schattig tenger kereltje met rood haar en sproetjes. Een jongetje dat vanaf het allereerste begin geen eerlijke kans in het leven heeft gekregen. Ouders die absoluut niet capabel waren om voor kinderen te zorgen. Dit jongetje groeide op zonder veiligheid, regelmaat, rust, reinheid, elke dag te eten of zelfs maar liefde.
We waren in een pretpark, de hemel op aarde voor kinderen, de hele dag spelen, ontdekken en genieten van alle attracties. Dit mooie mannetje heeft vrijwel direct na binnenkomst zijn kleine handje in die van meneer Schrijfhart gelegd en is niet meer van zijn zijde geweken. De hele dag hebben ze zo samen gelopen. De andere kinderen hadden de dag van hun leven. De ene na de andere attractie in en uit maar het kleine mannetje had ook de dag van zijn leven. Hij was in zijn eigen hemel op aarde. In het kinderspeelparadijs vond hij ook wat hij nodig had. Aandacht, liefde en vooral veiligheid.

Worstelen met mijn personages

Vrijwel direct toen ik nadacht over het verhaal voor Bea, kwam dit kleine mannetje in mijn gedachten en ging er niet meer weg. Destijds mochten wij niets meer voor hem doen dan die ene dag zijn hand vasthouden en hem een dag veiligheid en geborgenheid bieden. Bij het schrijven kon ik hem geven wat hij in werkelijkheid niet had , een liefdevol gezin waar hij ten volle kind kon zijn.

hoe een schrijver kan blijven worstelen

Met het schrijven van de eerste paragraaf zag ik zijn onzekere vragende ogen voor me en ik liet ze stralen in het verhaal. Hij mocht ondeugend en lastig zijn, fouten maken want in het verhaal werd er toch wel van hem gehouden. Ik heb heel wat traantjes gelaten bij het schrijven want ook in mijn verhaal ontkomt hij niet aan drama.

Mijn enige troost, tijdens de worsteling bij het schrijven, was en is, dat er wel degelijk van hem gehouden wordt. In het verhaal maar ook in het echt want na al die jaren zit hij nog altijd in mijn hart en huil ik om het onrecht dat hem is aangedaan.


Lees het verhaal van Bea: Als het vuur gedoofd is

2 gedachten over “Hoe een schrijver kan blijven worstelen met een verhaal”

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Inhoud is beschermd !!
%d bloggers liken dit: