Hoe moet je anders je coke beschermen?

Het is zaterdagochtend en het perron is verlaten. Er hangt nog wat ochtendnevel rond. Het geheel ademt een serene rust. Onthaasten gaat hier vanzelf.

Dan, uit het niets, staat er plots een man voor me.

‘Mevrouw stopt de trein ook in Barendrecht?’
Ik knik, wijs hem op het mededelingenbord.
‘Kijk daar staat het aangegeven.’
De man kijkt in de aangewezen richting en dan weer naar mij. Een droevige, bijna lege blik in zijn ogen.
‘Ik kan niet lezen mevrouw.’

Het is voor het eerst dat ik zo nadrukkelijk geconfronteerd word met analfabetisme.
‘Oh dat lijkt me heel lastig meneer. Maar de volgende trein stopt inderdaad in Barendrecht.’
De man bedankt me beleefd en gaat wat verderop staan wachten.

Dat houdt hij enkele seconden vol, dan komt hij weer teruggelopen.
‘Het is heel lastig mevrouw. Niet kunnen lezen en schrijven is heel lastig.
Ik zou het graag nog eens leren maar ik heb grotere problemen. Veel grotere problemen dan dat, weet u?’
Uiteraard weet ik dat niet. De man is echter niet bewust tegen mij aan het praten. Mijn respons is totaal niet belangrijk. Hij heeft een verhaal en dat moet hij kwijt. Ik zit daar als een onvrijwillig toehoorder om naar zijn one-man-show te luisteren.

‘Ik ben dakloos ziet u?’
Eerlijk gezegd zie ik dat niet. Hij draagt dan misschien geen sjieke kleding. Een trainingsbroek, sportschoenen en een fleecetrui. Maar het is schoon en heel. Hijzelf is netjes geschoren, haren gewassen en kortgeknipt. Niet mijn stijl maar hij maakt een verzorgde indruk.

‘Niet dat ik op straat zwerf hoor. Gelukkig niet. Ik logeer bij familie en vrienden. Maar ik heb geen eigen huis meer. Er uitgezet door dat wijf.
Onvoorstelbaar, alles heb ik voor haar gedaan, echt alles en ineens gooit ze me eruit. Politie heeft ze er zelfs bijgehaald. Mag mijn kind niet meer zien. Dat is nog het ergste hoor. Dat ik die kleine niet meer mag zien. Trut!’

Hij komt dichterbij me staan en haalt zijn portefeuille tevoorschijn. Hij zoekt even en dan laat hij me een foto zien. Een prachtig klein mannetje met een stralende glimlach staart me aan. Inmiddels lopen bij hem de tranen over zijn gezicht. Ik voel me behoorlijk ongemakkelijk en weet niet zo goed hoe te reageren.

‘Leuk mannetje, zo te zien. Hoe oud is je zoon, een jaar of drie, vier?’
Hij geeft geen antwoord. Ik vraag me zelfs af of hij me wel heeft gehoord. Hij gaat volledig op in zijn verdriet.

“Kijk mevrouw, ik had haar niet moeten slaan. Echt ik ben de eerste om dat toe te geven. Een vrouw sla je niet. Ze vroeg erom daar niet van, maar ik had me moeten beheersen. Komt allemaal omdat ze mijn aquarium verkocht had. Mijn levenswerk hè? Elke vis en iedere plant was uit eigen kweek. Ineens stond het blijkbaar in de weg. Omdat zij zo nodig de kamer moest veranderen was er geen ruimte meer voor mijn aquarium. Zonder overleg heeft ze het verkocht. Ja toen sloegen de stoppen door. Een klap heb ik gegeven. En hard hoor. Heb niet voor niets jaren op kickboksen gezeten. Slaan kan ik! Maar dat had ik dus niet moeten doen.

Ik heb een straatverbod gekregen en ik mag die kleine dus niet meer zien. Zo oneerlijk, zij verkoopt toch zomaar mijn aquarium? Dat mag dus blijkbaar wél.
Ja het valt niet mee allemaal. Volgende maand moet ik voor de rechter komen. Niet hiervoor hoor. Die rechtszaak gaat over verboden wapenbezit. Ook niet oké, dat snap ik heus wel, Maar ja, hoe moet ik anders mijn coke beschermen?’

Inmiddels vind ik het niet meer ongemakkelijk maar echt eng worden. Waar blijft in vredesnaam die trein? Ik vind het trouwens veel te rustig op het perron.
Gelukkig hij loopt weer een stukje door. Ik hoop zo dat het hierbij blijft.
Net als ik in de verte de trein aan zie komen komt hij toch weer mijn kant op.

‘Kijk mevrouw. Dat van die coke-handel dat is fout. Dat zal ik zeker niet ontkennen. Maar ik zei u al, ik kan dus niet lezen en schrijven en dan liggen de banen niet voor het oprapen. Ik had het graag allemaal anders gedaan. Vooral voor die kleine man. Maar als je je kind te eten wilt geven dan moet je toch iets? Ik doe alles voor dat kind, echt alles. Daar krijg ik nu dus de rekening voor gepresenteerd hè?

Dit begrijp ik als moeder maar al te goed. Terwijl ik, opgelucht, de gearriveerde trein in stap denk ik hierover na. Hoever zou ik zelf gaan? Zou ik net als deze man in de criminaliteit kunnen belanden? Ouders gaan tenslotte ver, heel ver om hun kinderen te beschermen en te geven wat ze nodig hebben.
Ik heb een plekje gevonden in een coupé, de man blijft voor de coupé hangen. Hij hoeft tenslotte maar een halte mee. Vanaf mijn zitplaats kan ik hem zien staan. Ik richt mijn blik doelbewust uit het raam. Bij station Barendrecht kijk ik toch weer even naar hem. Hij maakt geen aanstalten om uit te stappen.

‘Meneer u moet hier uitstappen, dit is Barendrecht.’

Hij schenkt me een gulle lach en wijst naar zijn mobiel.
‘Nee ik kan vandaag bij mijn zus terecht, ze belt net. Ik hoef er pas bij Lombardijen uit.’
De trein komt in beweging en ik staar weer uit het raam.

Diep in gedachten word ik ineens opgeschrikt door een tik op mijn schouder. De man staat naast me. Hij steekt lachend zijn hand uit.
‘Dank u wel voor het luisteren, u bent een mooi mens.’
Ik kijk hem aan. Zo’n andere blik in zijn ogen inmiddels.
‘Schouders recht en blik omhoog meneer, het gaat goedkomen.’ Terwijl ik dat tegen hem zeg, vraag ik me af waar dat ineens vandaan kwam.

Hij is uitgestapt, aarzelt nog wat op het perron. De trein komt weer in beweging. Hij steekt zijn hand op en ik zwaai terug.

Die rechtszaak gaat over verboden wapenbezit. Ook niet oké, dat snap ik heus wel, Maar ja, hoe moet ik anders mijn coke beschermen?
foto door S. Grinwis

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
81

8 gedachten over “Hoe moet je anders je coke beschermen?

  1. Kort verhaal en zeer prettig om te lezen. Mijn nieuwsgierigheid bleef omdat ik wilde weten wat die man te vertellen had….

    Ik ben zelf geen schrijver (helaas ) maar ik vond het een interessant verhaal

    • Dank je wel Miranda,

      Mijn nieuwsgierigheid won het ook van het ongemak dat ik toch ook wel voelde. Het heeft me toch wel wat gebracht, iets minder snel oordelen. De man heeft fouten gemaakt, maar wie maakt die niet. Zijn verhaal werpt voor mij in elk geval een ander licht op de zaak. Praat zijn gedrag niet goed maar heb wel iets meer begrip gekregen.
      We zijn nooit te oud om mooie levenslessen te leren.

      Wat het schrijven betreft, als je dat graag zou willen. Gewoon doen, het is heerlijk om te doen en door veel te schrijven wordt je er vanzelf beter in. Hoop in elk geval je hier nog eens terug te zien

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: