Ik bepaal toch zeker zelf tegen wie ik praat?

‘Mam! Je praat wéer in jezelf!’
Ik praat al jaren tegen mezelf.
Mijn standaard grap, dat ik nu eenmaal behoefte heb aan een goed gesprek, is zó uitgemolken dat ik het zelf niet eens meer grappig vind.

Zolang je de tachtig nog niet gepasseerd bent is tegen jezelf praten totaal niet acceptabel zo blijkt. Je word al snel voor gek versleten. Nu kan ik daar niet veel tegen inbrengen. Wie eenmaal op de Paaz heeft gezeten is voor het leven gelabeld.
Maar ik ben echt niet de enige, het komt veel vaker voor dat mensen in zichzelf praten. Die mensen zijn echt niet allemaal gek.

In mezelf zingen, ook zo iets

Zelf noem ik het hardop denken, dat klinkt net iets minder geschift. Bovendien heb ik er helemaal geen last van. Dat ik buitenshuis, met oordopjes in, luister naar muziek en ondertussen best hard en best vals meezing, vind ik persoonlijk veel kwalijker. Gaat ook onbewust en meestal heb ik het pas door als ik de blikken van anderen opvang. Soms geërgerd, vaak nauwelijks hun lach verbergend en heel af en toe een knikje van herkenning. Hoe dan ook, dát is pas gênant.

Het is dat ik mijn veroordelende kind van repliek wil dienen anders had ik er echt geen moeite voor gedaan. Nu besluit ik het fenomeen, tegen jezelf praten, toch maar eens aan mijn goede vriend Google voor te leggen.
Dat ik de komende tijd hierdoor alleen nog maar reclame van zelfhulpboeken, retraites om aan jezelf te werken, yogaweekenden en kalmeringspillen te zien krijg neem ik op de koop toe.

Wat zegt het over mij dat ik tegen mezelf praat?

Tot mijn grote vreugde blijkt er helemaal niets mis te zijn met mij. In jezelf praten is goed voor je. Het helpt om je gedachten te ordenen en stress te verminderen. Het helpt je bij het plannen, je kunt beter focussen en je kunt je emoties beter plaatsen. Bovendien versterkt het je geheugen én als klap op de vuurpijl.
Tromgeroffel!

Het betekent dat je juist héél intellectueel vaardig bent.

Het staat er echt, gewoon zwart op wit. Gepubliceerd in de Libelle!
Bovendien zijn er nog voldoende andere bronnen die min of meer tot dezelfde conclusie komen.
Er is dus helemaal niets mis met mij.
‘Ik ben volkomen normaal en naast goed gezelschap ook nog eens een slimme vrouw.’
En wie ben ik om mijzelf tegen te spreken?

8 gedachten over “Ik bepaal toch zeker zelf tegen wie ik praat?”

  1. Gewoon mee doorgaan, totaal niet gek, het geeft rust, alleen maar goed voor ons. Zie, hoe goed, je hebt er iets over geschreven zodat wij weer kunnen lezen. Ik had het zelf kunnen schrijven

    Beantwoorden
    • Dank je wel Ellie, voor mijn doen reageer ik erg laat. Er gebeurt op het moment zoveel dat ik weinig online ben en schrijven er wat bij inschiet. Gelukkig zijn het wel leuke dingen waar je vast nog meer over gaat horen.

      Beantwoorden
    • Waarschijnlijk ben ik een narcistische dictator die een klap van de molen heeft gehad. Hoewel ik mezelf zojuist heb overtuigt dat er werkelijk niets mis is met mij, zelfs mijn zangkwaliteiten worden ernstig onderschat.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: