Kak, lekker begin van het nieuwe jaar dit

Het nieuwe jaar is nog geen veertien dagen oud maar als ik het zou moeten samenvatten tot nu toe, Kak!
Eigenlijk was de trend al in de laatste week van tweeduizendtwintig gezet.

Het was best goed weer; rond het vriespunt, windstil en er scheen een lekker zonnetje. Prima weer dus voor een wandeling met Pepper de Riesenschnauzer.
Schoonmama, die een tijdje bij ons logeerde, had er ook wel oren naar, dus trokken we er lekker op uit. We liepen in een lekker tempo, gezellig te kletsen en hadden het prima naar ons zin. Tot het moment dat Pepper aan de riem moest.

Kak zooi

Ik riep haar bij me, liet haar netjes zitten en pakte de ring aan haar halsband om de riem vast te maken. Mijn handen zaten direct onder de stront. Blijkbaar had deze “dame” haar hele kop in een flinke hoop kak van een soortgenoot gestoken. Zelf was ze er zichtbaar content mee, ik een heel stuk minder. Dit had ze echt nog nooit eerder gedaan. Ze heeft wel eens op haar rug over een dood beest liggen rollen, iets waar ik overigens ook niet van gecharmeerd ben, maar dit!

Schoonma reikte een zakdoekje aan om de ergste kak van mijn handen te poetsen waarna we in een rap tempo, flink mopperend we naar huis lopen.
Thuis bond ik de stinkbom aan de garagedeur om eerst mijn modderige laarzen en jas uit de doen. Vervolgens sleur ik het mormel mee naar boven naar de badkamer.

Pepper is dol op water. Vijver, sloot, zee, modder, koud of warm, het maakt haar allemaal niets uit. Zonder aarzeling gaat ze het water in. Tenminste, buiten, want onder douche of in bad, dát is een heel ander verhaal.
Zodra mevrouw door heeft wat de bedoeling is breekt de hel los. Dat was deze keer dan ook niet anders.
Het werd dus een behoorlijk worsteling om mijn onwillige Riesenschnauzer het bad in te krijgen.
Dat ik zelf niet zo groot ben en bovendien probeerde te voorkomen dat ik nog verder onder de kak kwam te zitten, hielp ook niet echt mee.

Blij ei

Schoonma had ondertussen de hondenshampoo uit de garage gehaald en kwam een handje helpen. Iedereen in de badkamer, mens én hond, wist dat ík dit gevecht hoe dan ook ging winnen. Het weerhield mijn hond er niet van om toch een poging te wagen. De shampoo vloog door de lucht en liep vervolgens leeg op de grond. De sproeikop nam eveneens een duikvlucht en door de waterdruk kronkelde die alle kanten op om zich vervolgens vol op mij te richten.
Het is dat honden niet kunnen lachen want anders!

Heel wat geworstel en krachttermen later had ik weer een schone welriekende hond en een badkamer die van onder tot boven gesopt diende te worden.

Twee januari, stront aan de knikker

Ongewassen en in pyjama loop ik door het huis te keutelen. Het plan voor vandaag is om de kerstspullen op te ruimen. De kamer staat vol met opbergdozen. De eetkamertafel ligt vol met kerstdecoratie en glitters. Meneer Schrijfhart is Pepper uitlaten en als hij terug komt, mag moet hij de kerstverlichting uit de boom halen en opruimen. Want als ik daarmee ga stoeien hebben we meteen materiaal voor meerdere blogs.

Ik hoor de garagedeur open en dicht gaan en de manier waarop dit gebeurd doet mij vermoeden dat meneer Schrijfhart lichtelijk geïrriteerd is.
‘Ze heeft door de stront liggen rollen!’

Het moet gezegd, meneer Schrijfhart heeft het beter op een rijtje dan ik. Hij dirigeert mij per omgaande door de wasstraat te gaan zodat we samen naar De Boerenbond kunnen. Daar is namelijk een honden wasgelegenheid. Je zet je hond in het hok, riem vast aan de haak, deurtje dicht, muntje erin, je kiest het wasprogramma en voilà!

Het kost een paar euro’s maar dan heb je alleen een worsteling om je hond in het hokje te krijgen en om haar op te vangen als het deurtje weer opengaat. Omdat we samen zijn is dat ook nog prima te doen. Dat wasprogramma is overigens een eigen blog waard.
De instructies zijn ingesproken door niemand minder dan Martin Gaus himself en bij onze Boerenbond knalt dat met een gênant volume door de winkel.

Laat ik het voor nu erop houden dat wij een stuk beter gehumeurd terug naar huis gingen. Thuis gekomen zet ik een bak koffie, meneer Schrijfhart buigt zich over het project kerstverlichting en onze kakvrije hond vlijt zich ‘elegant’ op de bank.

Kak
foto door S. Grinwis

De shit kan altijd erger

De telefoon gaat en meneer Schrijfhart neemt op. Al snel heb ik door dat er stront aan de knikker is.
‘Dat was je vader. Je moeder wordt nu met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ze heeft waarschijnlijk weer een herseninfarct.

Shit…

4 gedachten over “Kak, lekker begin van het nieuwe jaar dit”

  1. Honden en poep, dat wil wel. Herkenbaar, zag het voor me Je laatste zin is er een om van te janken, heel erg. Hopelijk gaat het met je moeder weer wat beter?
    Met recht ‘Kak’! Sterkte, Sonja!

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: