De zwarte hond die Depressie heet

Leven met depressie

“Het is de hoogste tijd om de navelstreng eens door te knippen.”
Als hij mijn gevoelens al opmerkt laat hij er niets van merken. Hij gaat onverminderd door.
“Het is niet jouw taak om je kind gelukkig te maken. Jouw taak is te zorgen dat de omstandigheden zo zijn, dat het gelukkig zou kúnnen zijn.”

We zitten allebei aan een uiteinde van een flinke vergadertafel. Dat is maar goed ook, anders had ik hem in een reflex waarschijnlijk een trap tegen zijn schenen verkocht.
Met mijn verstand begrijp ik heel goed wat de therapeut eigenlijk wil zeggen. Mijn verstand is het misschien zelfs wel met hem eens. Mijn moederhart wil er alleen niet aan.
Als moeder voel ik  het in elke vezel van mijn lichaam als kind doodongelukkig is. Mijn moederhart breekt en zo hoort het ook. Ik wil niet zo’n moeder zijn die laconiek is onder de pijn en het verdriet van haar kind.

Toch besef ik heel goed dat ik mijn kind er niet mee help. Het heeft geen baat bij een moeder die kapot gaat van verdriet en ellende. Sterker nog, het zou nog meer verdriet en zelfs schuldgevoel kunnen oproepen. Op de een of andere manier zal ik dus de balans moeten vinden.

Het zal jaren duren voor ik op dat punt aankom.

Het is wederom een therapeut, een vrouw dit keer. Zij weet wel de juiste toon te zetten en daardoor de juiste snaar te raken.
“Meeleven is prima, Sonja. Mee lijden dat is niet oké! Je kind heeft het nodig dat jij overeind blijft. Dat het weet dat je het begrijpt en dat het op je kan leunen.”
Verstikt in tranen schreeuw ik het uit: “Hoe dan?”

Het is een leerproces en dat gaat met vallen en opstaan. Mijn kind mag zelf aangeven wat het van me nodig heeft. Rust, een knuffel, een schouder om op uit te huilen? Ik kan alleen laten weten en voelen, dat ik er ben. Met armen wijd genoeg om te omarmen en te knuffelen. Schouders breed genoeg om op te leunen. Oren open genoeg om te luisteren. Beide benen stevig op de grond om overeind te blijven.

Maar ook met een moederhart dat huilt en bloedt en schreeuwt.

En dat gevoel, die pijn, moet ík dus leren verdragen

 

Weten hoe je iemand met een depressie kunt helpen? klik op Omgaan met een depressie

Klik om te TweetenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
3

4 gedachten over “Leven met depressie

  1. Je hebt het heel goed verwoord, Sonja. Psychische ziekte is zo’n taboe, waarom? Juist hulp is nodig voor mensen met depressie én de mensen om hen heen, ook heel belangrijk! Die hulp kan toch alleen maar gegeven worden als erover gepraat kan worden, dat taboe moet weg, ik ben het zo met jou eens. En zeg nou zelf, hebben we niet allemaal wel eens min of meer last in min of meerdere mate van?? Niet iedereen durft daarvoor uit te komen.

    • Dat is absoluut waar Ellie. Veel mensen zwijgen vanwege het stigma dat ze ervaren. Nog te vaak wordt gedacht dat een psychische ziekte een teken van zwakte is. Terwijl deze mensen juist zo onvoorstelbaar sterk zijn. Zo hard moeten knokken. Knokken tegen hun ziekte, knokken tegen de vooroordelen en knokken voor een behandeling. We zouden juist heel veel respect voor ze moeten hebben en ze een helpende hand maar vooral een luisterend oor moeten bieden.

    • Heel erg bedankt voor je reactie Ellie. Ik vond het dit keer heel lastig om de juiste toon te vinden. Eerlijk, vanuit mijn hart maar zonder heel erg dramatisch te worden.
      Ik hoop echt dat eindelijk het taboe op psychische ziekte doorbroken wordt. Er lijden zoveel mensen in stilte. De patiënten zelf maar ook de mensen er omheen.

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: