Zullen we het er gewoon wél over hebben?

De blog: “Met mijn kop tegen de muur”, is onvoorstelbaar vaak gelezen en gedeeld. Uit het enorme aantal reacties en discussies is wel gebleken dat ik een gevoelige snaar heb geraakt. Veel erkenning van mensen die dankbaar zijn omdat ik erover durf te schrijven. Hersenaandoeningen blijken nog altijd taboe te zijn.

Het is toch van de zotte dat ieder onderdeel van je lijf ziek kan worden maar zodra het om je hersenen gaat, het ineens geen ziekte maar een keuze zou zijn? Veel mensen die met een psychische ziekte kampen, lijden in stilte omdat ze zich schamen, op onbegrip stuiten of zich constant moeten verdedigen. Zo oneerlijk en ook zo onnodig. Het taboe moet er af!

We praten makkelijker over diaree dan over een depressie.
Voor mensen met een voedselallergie halen we met liefde speciaal gebak en eten in huis. Oma krijgt een comfortabele stoel, voor de rokers maken we een gezellig zitje in de tuin. Speciaal bier voor oom Henk en Spa rood voor nicht Annabel. Met iedereen wordt rekening gehouden op feestjes en partijen maar een rustig plekje creëren voor diegene die niet tegen drukte of lawaai kunnen? Kom op zeg, niet zo aanstellen. Gewoon gezellig meedoen en die depressieve neef moet zich gewoon eens wat meer onder de mensen begeven. Er valt zoveel te genieten in het leven, zeker op zijn leeftijd. De hele wereld ligt nog voor hem open.

Depressie is een levensbedreigende ziekte. Het is geen aanstellerij, geen aandachttrekkerij en al helemaal geen keuze. Mensen met een depressie lijden, niet alleen geestelijk maar ook fysiek. Het is onmenselijk om ze dan de rug toe te keren of zelfs een schuldgevoel aan te praten. Hersenaandoeningen zijn net zo serieus als suikerziekte, kanker, reuma, ms, een been moeten missen, doof of blind zijn.

Laten we met elkaar in gesprek blijven, praten over wat er echt aan de hand is en vraag gewoon wat de ander nodig heeft. Het maakt het leven van de patiënten een stuk dragelijker en kan zelfs levens redden.

Het taboe moet er af!

11 gedachten over “Zullen we het er gewoon wél over hebben?”

  1. Mooi hoe je dat eerder en ook nu weer voor het voetlicht brengt. Mensen die het niet meemaken, kunnen zich er misschien ook moeilijker in verplaatsen. Aan de buitenkant zie je de ziekte niet. Dat er meer aandacht voor is, kan alleen maar toegejuicht worden.

    Beantwoorden
  2. Openheid openheid en openheid, het kan niet vaak genoeg gezegd worden. En wat ook nog een mooie bijkomstigheid zou zijn dat ‘men’ bij welke aandoening dan ook, niet na twee weken of een maand afhaakt omdat het dan maar eens over moet zijn. Niemand vraagt erom te kampen met depressie of met welke andere ziekte dan ook. ‘Men’ heeft vaak geen zin in de sores van een ander…hoe jammer, hoeveel draaglijker en leuker zou het niet zijn met een heel klein beetje meer aandacht voor elkaar?

    Beantwoorden
    • Het begin is er gelukkig. Door een actieve hersenstichting en het depressiegala, maar ook doordat steeds meer beroemde mensen zich uitspreken, komt er steeds meer aandacht voor. Nu ben ik in de verste verte geen beroemdheid maar op mijn eigen bescheiden manier probeer ik ook een steentje bij te dragen. Voor een groot deel eigenbelang want het kost zoveel energie om steeds weer uit te moeten leggen en jezelf te moeten verdedigen. Ik denk dat jij als geen ander begrijpt hoe vermoeiend dat is. Met elkaar kunnen we iets in beweging zetten. Klein beginnen is ook beginnen.

      Beantwoorden
  3. Mooi relaas en goed dat het gezegd wordt! 🙂
    Echter ervaar ik niet dezelfde tendens rondom depressiviteit als jij. Voor mijn gevoel is er steeds meer en meer aandacht en zorg voor deze geestelijke zaken. Ook wat betreft het begrip van de medemens. Wellicht verschilt van waar je vandaan komt, dat kan natuurlijk.
    Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het maar vaak genoeg gezegd wordt. Zoals jij doet. Super!
    Taboe? Ik weet niet… ik ervaar het niet zo, maar ik ben natuurlijk ook niet de persoon om dat te kunnen oordelen.

    Beantwoorden
    • Er komt inderdaad meer openheid maar er is nog een lange weg te gaan. Een op een is er meestal nog wel begrip, maar er is ook nog heel veel onbegrip. Reacties als: ‘Jij depressief maar je hebt zo’n goede baan, een mooi huis, lieve man/vrouw, leuke kinderen’, geeft toch aan dat (onbewust) nog teveel mensen denken dat het een keuze is. Tegen iemand met een hernia verwijs je ook niet naar wat er allemaal goed gaat in het leven. Dat we het er steeds meer over hebben is dus goed. Begrip en openheid is al een hele goede eerste stap.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

%d bloggers liken dit: