compliment Phyllis Theroux quote

Oei! Was dat een compliment?

Bij een Italiaan in de auto stappen is alleen aan te raden als je een duidelijke doodswens hebt. Die heb ik niet en, voor zover ik weet, de rest van mijn reisgezelschap ook niet. Toch zitten we bij een charmante Italiaan in de auto. Mijn dochter, nichtje en ik opgepropt op de achterbank en manlief met zijn knieën tegen het dashboard.
“Lesse ko wiffe mai kar éh?”
Zeg daar maar eens nee tegen.

Terwijl wij met het zweet op de rug de autorit ondergaan, begint onze ‘vriend’ een gezellig gesprekje.
“Wat zegt hij allemaal?”
Mijn dochter kan het gesprek niet helemaal volgen.
“Hij verontschuldigde zich, omdat het een beetje fris is voor de tijd van het jaar.”
Buiten is het 28 graden, hij heeft duidelijk een ander idee bij ‘een beetje fris’ als wij.

 

De eerste locatie die onze chauffeur laat zien is veelbelovend maar we willen de rest ook zien. De volgende locatie is werkelijk fantastisch. Hij verzekerd ons dat dit absoluut de beste keuze is. Veel ruimte, lekker in de schaduw maar ook een flinke hoek met zon. Dicht bij alle voorzieningen en toch rustig gelegen.
Ik ben al om, maar manlief wil nog even verder kijken. We stappen weer in de auto en rijden verder. De volgende locatie is ook prachtig, maar ik heb mijn keus al gemaakt. We rijden, tegen het verkeer in, weer terug. Manlief heeft besloten om terug te gaan lopen. Die is duidelijk een stuk minder gecharmeerd van onze chauffeur.

compliment
ons “thuis” in Italië

Ik babbel vrolijk verder met onze Italiaan en leg soms wat uit aan mijn dochter en nichtje. Hij complimenteert me met mijn uitspraak en vraagt uit welk deel van Nederland we komen. We komen vast niet uit de buurt van Amsterdam, dat had hij al gehoord. Ons Nederlands klinkt nl. erg mooi, melodieus zelfs. Amsterdams Nederlands, zo verklaart hij met grote stelligheid, klinkt vreselijk. Dan kun je nog beter zwijgen. Maar wij hebben echt een prachtig timbre als we praten.
De complimenten volgen elkaar zo snel op dat ik er helemaal verlegen van wordt.

Het valt me deze vakantie steeds vaker op dat Italianen zo makkelijk en als vanzelfsprekend een compliment geven. Als je een klein beetje moeite doet om met ze in gesprek te komen, wordt dat enorm gewaardeerd en kun je rekenen op een stroom aan complimenten. Heel natuurlijk en zonder moeite verweven ze hun complimenten in het gesprek. Het is een groot deel van hun charme en met een blij gevoel vervolg je je weg.

Oefenen in het geven van een compliment

Dat wil ik ook, daar ga ik mee oefenen. Net zo lang totdat geven van een compliment een tweede natuur wordt. Verweven in mijn gesprekken zodat iedereen die ik tegenkom met een blij gevoel, zijn of haar weg vervolgt.

“Staat je leuk, je ziet er goed uit joh.”
Terwijl ik de koffie voor mijn vriendin neerzet antwoord ik: “Dit?, welnee dat hangt al een tijdje in mijn kast hoor.”

Misschien moet ik ook nog even oefenen met het ontvangen van een compliment.
Bij een Italiaan in de auto stappen is alleen aan te raden als je een duidelijke doodswens hebt.… Klik om te Tweeten

 

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

2 gedachten over “Oei! Was dat een compliment?

  1. Via Facebook

    Sandra Di Bortolo (27 augustus om 19:22)
    Nederlanders zijn volgens mij sowieso niet zo van het complimentjes geven…

    Sonja Grinwis (27 augustus om 19:30)
    Nee veel Nederlanders hebben overal een mening over en meestal geen positieve

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: