Oh ik kan veel beter zwijgen

Het was niet meer dan een terloopse opmerking in een gesprek, “horen, zien en zwijgen”, maar ik werd er wel door aan het denken gezet. Als beelddenker zag ik direct die aapjes voor me en vroeg ik me af waar het eigenlijk vandaan kwam. Ik ging dus op onderzoek uit, las erover én schreef erover.
Een bijna wetenschappelijk artikel zo constateerde ik toen het af was.
Zoeiets past niet bij mij en dus ook niet bij mijn blog. Ik besloot het artikel in de prullenbak te laten verdwijnen.

Zwijgen

Het bleef dus een weekje stil op mijn blog. Dat betekent dus ook een week geen reacties, geen email, geen DM’s. Een weekje stilte van twee kanten dus. Best grappig als je een artikel had willen publiceren over horen, zien en zwijgen.

Ik ben er trouwens goed in, in dat horen, zien en zwijgen. Laat ik met dat laatste beginnen.

Voor de duidelijkheid, ik ben niet verlegen, ik ben introvert, dat is echt iets anders.
Bovendien ben ik sociaal onhandig.
Ontmoeten we elkaar voor het eerst dan kan het twee kanten op.
De ontmoeting is oppervlakkig, in een wachtkamer of op het station bijvoorbeeld. Dan lukt het me prima, dat praatje over koetjes, kalfjes, het weer, de politiek. Geen enkel probleem maar doet de ontmoeting er wel toe, dan wordt het een ander verhaal.

Is het op de een of andere manier een belangrijke ontmoeting of vind ik je gewoon leuk of aardig, dan houd ik mijn mond. Als jij me geen vragen stelt dan komt er bij mij echt nauwelijks geluid uit.
Blijkbaar ben ik zo bang om een slechte indruk te maken, dat ik liever helemaal geen indruk maak.

Dus doet onze ontmoeting er voor mij niet echt toe, dan klets ik gezellig met je en als ik je leuk vind, dan blijf ik zwijgen. Op de een of andere manier haal ik de sociale vaardigheden hier een beetje door elkaar.
Zoals gezegd, ik ben sociaal onhandig.
Maar geen zorgen want zodra ik me op mijn gemak voel, dan klets ik honderd uit en hoop je misschien wel dat ik eindelijk eens mijn mond houd.

Bovendien kun je mij heel goed een geheim toevertrouwen want ook dan kan ik heel goed zwijgen.
Zwijgen kan ik helemaal goed als blijkt dat een ander niet bereid is naar me te luisteren. Als er geen ruimte is voor mijn mening, mijn kant van het verhaal, mijn argumenten, dan houd ik mijn mond gewoon. Duurt het te lang, blijkt mijn geduld zinloos te zijn, dan ben ik weg.
Ik ben altijd bereid tot een gesprek maar niet om te blijven luisteren naar een monoloog. Als dat is wat je wilt, prima, maar dan houd je die monoloog maar zonder mij.

Vreemd dat dat er mensen zijn die dan juist boos worden, omdat ze geen reactie meer van me krijgen. Sommigen gaan zelfs zover om letterlijk of figuurlijk achter me aan te komen om hun ongefundeerde mening aan me op te dringen. Dat zijn figuren die geen respect voor mijn grenzen hebben. Mensen die, koste wat kost, blijkbaar hun gif over me moeten spuien.

Je mond houden is uiteraard niet altijd de juiste oplossing

Er zijn situaties waarin je wel degelijk je stem moet laten horen. Het is een afweging die je keer op keer zult moeten maken.
Voor diegene die denken ongestraft, keer op keer over mijn grenzen heen te kunnen gaan. Ik blijf niet zwijgen, er komt een moment dat ik ga praten.

Vergis je niet. Ik ben misschien introvert maar zeker niet zwak. Verwar mijn zwijgen niet met opgeven. Het is slechts de stilte voor de storm.

Voor de duidelijkheid, ik ben niet verlegen, ik ben introvert, dat is echt iets anders. Bovendien ben ik sociaal onhandig. Oh ik kan veel beter zwijgen
foto door S. Grinwis

9 gedachten over “Oh ik kan veel beter zwijgen”

  1. Ik kan goed aanhoren, kijken ook, zwijgen als het moet, maar soms totaal niet, stort ik er alles uit naargelang de situatie. Grenzen bewaak ik hoewel het ook wel eens voorkomt dat het later tot mij doordringt dat ze geslecht zijn. Soms zou ik willen het zwijgen iets beter te kunnen.

    Beantwoorden
    • Horen zien en zwijgen, ze horen bij elkaar en met reden. De volgende twee in dit drieluik zijn al zo goed all klaar. Het is steeds weer die afweging maken, wat kan ik in deze situatie het beste doen? Tja soms doen we het goed en soms dus niet, we blijven tenslotte mensen nietwaar?

      Beantwoorden
  2. Ik ben op een punt gekomen dat ik meer kan kiezen hoe ik reageer. Soms met weinig en soms met meer woorden. Ik denk dat zwijgen best verstandig kan zijn. Hangt ook van de persoon af. Lastig als je zwijgt tegen mensen waar je wel mee wilt praten, misschien heeft dat een achterliggende oorzaak? Het is ook steeds een beweging tussen wat goed is voor de ander en wat goed is voor jezelf. Grenzen zijn oké.

    Beantwoorden
    • Ik kan me hier helemaal in vinden. Grenzen zijn zeker oké en als die niet gerespecteerd worden is het een afweging om de confrontatie aan te gaan of van de situatie weg te gaan. Het ligt aan de omstandigheden welke optie op dat moment de beste is. Soms is dat heel helder en soms kun je dat achteraf pas bepalen.

      Beantwoorden
  3. Ik moest meteen denken aan Zwijgen van het Goede Doel, grappig hoe de muziekdenker het overneemt dan even van de beelddenker. Ik herken wat je zegt, maar alleen kan het bij mij precies andersom gaan. Mag ik je tijdens een gesprek en ik voel een goede klik… dan heb je geen kwartjes nodig.

    Beantwoorden
    • Dat liedje van het Goede Doel zat tijdens het schrijven ook in mijn hoofd. Grappig hoe we kunnen verschillen en juist daarin elkaar kunnen aanvullen en verder helpen. De een praat graag en de ander zwijgt liever. Dat is een betere combi dan twee mensen die door elkaar heen praten of samen zitten te zwijgen.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: