Onhandige pashokjes en gekwetste ijdelheid

Het liefste sla ik deze fase van het winkelen over.
Het passen van de begeerde kleding.
Ik heb een gruwelijke hekel aan de vaak onhandige pashokjes. Te krap, te smerig, het bedacht zijn op iets te welwillende verkoopsters.

“Lukt het mevrouw?”
Zonder enige waarschuwing steekt ze haar hoofd in het pashokje.

Ja natuurlijk lukt het! Thuis heb ik toch ook geen hulp nodig bij het aankleden?

Klagen helpt niet

Vanwege het slechte weer besluiten vriendin en ik naar het overdekte winkelcentrum te gaan. Iets langer rijden maar dan loop je wel warm en droog.

De winkel die we als eerste bezoeken heeft buiten tafels vol met koopjes staan. Normaal gesproken staan er geen pashokjes. Kleding die je wilt passen moet je eerst buiten afrekenen, dan kun je naar de tweede etage voor de pashokjes. Past het niet of staat het toch niet zo leuk als je hoopte, dan kun je op de vierde etage bij de klantenservice de kleding retourneren en je geld terug krijgen.

Vaak heb ik geprotesteerd bij het verkopend personeel over deze absurde en klant-onvriendelijke manier van doen, Ze zijn het helemaal met me eens en vervolgens veranderd er niets.

Tot vandaag dan, want nu staat er een keurig rijtje pashokjes klaar.

Onhandige pashokjes

Ik neem wat spijkerbroeken mee richting het pashokje. Heel onelegant struikel ik het hokje binnen. Het blijkt dat de hokjes een stukje hoger staan dan de vloer. Daar mogen ze best eens voor waarschuwen. Door de zeer beperkte afmetingen kom ik gelukkig niet ten val, maar bots ik meteen tegen de achterwand aan. Erg stevig zijn de hokjes blijkbaar ook niet, want het hele hokje gaat heen en weer.

Als ik mijn evenwicht weer gevonden heb, constateer ik tot mijn ongenoegen dat er ook geen spiegel aanwezig is. Ik vind het nooit zo prettig om buiten het pashokje, ten overstaan van het overige winkelend publiek, te moeten zien dat ik er belachelijk uitzie.

Mopperend op de onhandige pashokjes probeer ik de knoop uit mijn veters te halen. Ik wurm me uit mijn broek en dan gebeurd er iets vreemds.

Het is dat de ruimte er niet voor is, anders zou ik van links naar rechts geslingerd worden. De hele rij pashokjes is in beweging gekomen. Geschrokken steek ik mijn hoofd door het gordijn naar buiten. De opening angstvallig bij elkaar getrokken zodat niemand kan zien dat ik mijn onderbroek sta.

Het is mij totaal ontgaan dat de hokjes op een soort palletwagen staan.
Voor- en achteraan de rij pashokjes loopt een jongeman in werkkleding. De een duwt, de ander trekt en stuurt de hokjes richting de lift. Na de eerste verbazing schateren ze het uit, waardoor nu iedereen, echt iedereen mijn blunder ziet.

Met een donker rood hoofd van schaamte vraag ik de mannen even te stoppen, zodat ik me weer aan kan kleden. In recordtempo heb ik mijn broek en schoenen weer aan. Met een gekwetst ego stap ik het hokje uit.
Vriendin staat te huilen van het lachen terwijl ik beschaamd de spijkerbroeken terug op de tafel leg.

Online winkelen is zo gek nog niet.

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
3
avatar
5 Comment threads
6 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
5 Comment authors
Sonja GrinwisEllie SchmitzNickyMichielZietMies Huibers Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Ellie Schmitz
Gast

Om te gillen
Sorry

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Nicky
Gast
Nicky

Whahahhaa oh sorry buurvrouw maar dat is serieus heel erg grappig!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
MichielZiet
Gast

Oh, mijn god! Je hebt geluk dat ik niet een van de mannen was om de pashokjes voort te duwen.. hehe… Hilarisch! Durf je ondertussen… Lees verder »

Mies Huibers
Gast

Kostelijk.

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: