Onrust

Er klopt iets niet, daarom klopt mijn moederhart vol onrust en op volle toeren

Zaterdagochtend, wakker worden met de verleidingsliederen van de vogelpopulatie die zich in mijn achtertuin heeft gevestigd. De balkondeur staat open. De geur van het voorjaar, de lentebries, nog koud maar mét de belofte van de zon, dringt mijn slaapkamer binnen. Het beloofd een mooie dag te worden.

De jongste moet de hele dag werken en hubbie is met de oudste een dag naar Friesland. Ik heb de tijd aan mezelf en hoef nergens rekening mee te houden. Er ligt een verse stapel boeken op me te wachten. De tuin is door de verjaardag van vorige week al helemaal aan kant en ik hoef alleen maar te gaan zitten. Het klinkt fantastisch maar zo voelt het niet. In mijn lijf zit een enorme onrust. Een unheimisch gevoel van naderend onheil. Mijn moederhart klopt onrustig en mijn hele lijf is van slag.

De hele trukendoos gaat open. Afleiding, muziek luisteren, lezen, tekenen, schrijven, wandelen. Het helpt allemaal niets. Mezelf overgeven aan de rust door zonder oordeel in het hier en nu te zijn. Het mag allemaal niet baten. Het probleem is dat mijn moederhart het eigenlijk nooit mis heeft. moeders weten instinctief dat er iets speelt. Juist daarom heb ik zoveel onrust in mijn hoofd en in mijn lijf, er speelt iets maar wat? Het is lastig anticiperen als je de vinger er niet op kunt leggen.

De tranen die al een poosje op de loer liggen komen eindelijk uit hun schuilplaats.

De afgelopen weken ontsnapten er wel eens een paar maar nu komt dan eindelijk de hele stroom op gang. Tranen die mijn verdriet en onrust in hun stroom meenemen naar een plek ver bij mij vandaan. Het verandert niets aan de situatie, het geeft geen antwoorden en het lost ook niets op. Waar normaal gesproken een flinke huilbui me enorm op kan luchten, helpt het dit keer niet. Het verdriet dat met mijn tranen wegspoelt laat een ruimte achter die meteen weer opgevuld wordt met nieuwe onrust en vragen.

Inmiddels te uitgeput en te overprikkeld om er nog tegen te vechten, geef ik me over aan de situatie. Het is niet anders en omdat ik al zo vaak gevallen en weer opgestaan ben weet ik dat het weer overgaat. Uiteindelijk krabbel ik weer op, keer op keer op keer. Voor het moment moet ik even helemaal niets. Per dag, per uur en misschien wel per minuut kijk ik wat ik aankan en wat niet. Even niets moeten.

Misschien is dit voorlopig de laatste blog, komt er even geen nieuw verhaal, reageer ik tijdelijk niet op berichtjes. Geen zorgen, uiteindelijk kom ik weer terug, wijzer en sterker dan ooit.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Inschrijven
Abonneren op
guest
11 Reacties
nieuwste
oudste meest gestemd
Inline Feedbacks
Bekijk alle reacties
Ilona

Hopelijk gaat t snel beter!

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Ellie Schmitz

Neem je tijd, zorg goed voor jezelf xx

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Mies Huibers

Neem je tijd. Take care en hopelijk snel weer een mooi stuk van je hand.

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
H.B. van oost

Hoop je snel weer te zien

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Wilma Phillipson

Ja, dat moederhart. En toch speelde er in mijn dochter haar leven iets wat ik totaal niet gezien en gevoeld heb. Misschien doordat ik te ver bij haar uit de buurt woon. Toen het hele verhaal er uit kwam ben ik me rot geschrokken.

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Wilma Phillipson

Moeder zijn. Het is zo ongeveer het moeilijkste wat er bestaat. Althans, zo lijkt het. : Je baart een kind en daarmee word je bezorgdheid en schuldgevoel tegelijkertijd ook geboren.

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
11
0
Ik hoor graag wat je ervan vindt, laat van je horenx
()
x
%d bloggers liken dit: