Paniek in de tent

Na een hele lange tijd was daar ineens weer een paniekaanval. Rare omschrijving overigens want er is tijdens zo’n aanval heel wat meer aan de hand dan een beetje paniek.
Er is sprake van paniek als ik ergens op tijd moet zijn en nergens mijn sleutels kan vinden. Een paniekaanval is zoveel meer dan dat. Pure doodsangst dat is wat ik dan ervaar.

Maar goed een paniekaanval dus en daarvoor waren er ook al de mij zo bekende voortekenen.
Tintelingen in mijn gezicht, onrust in mijn lijf, gedachten die maar blijven malen, concentratieproblemen.
Jaren geleden de aankondiging van mijn burn-out en de daaruit voortgekomen psychose. De daarop volgende opname op de Paaz en de jarenlange revalidatieperiode. Dat wil ik echt nooit meer meemaken.
Reden genoeg dus om eind vorig jaar eens flink op de rem te trappen. Geen blog, geen Social media, geen, zelf opgelegde, verplichtingen en alleen nog vanuit huis werken.

Die rust was en is goed maar er lag daardoor ook weer een ander gevaar op de loer. Piekeren. Daar ben ik toch een partijtje goed in.
Iemand zei me ooit dat piekeren net zoiets is als een schommelstoel. Je bent er wel lekker druk mee maar het brengt je nergens.
Stoppen met piekeren is overigens helemaal niet zo makkelijk. Afleiding is wat het proces bij mij kan stoppen.

Door de onrust in mijn lijf lukt lezen momenteel niet goed en tv kijken wil ook niet echt lukken. Omdat ik toch wát moet duik ik na jaren dus weer eens in mijn hobby spullen. Dat duiken kun je bijna letterlijk nemen want ik heb veel, héél veel hobby spullen. Belachelijk veel zelfs. Uiteraard zou ik heel wat argumenten kunnen aanvoeren waarom ik zo veel heb.
De meest eerlijke is dat het kopen van hobby spullen en het daadwerkelijke gebruik van de materialen, twee totaal verschillende hobby’s zijn. Ik ben blijkbaar beter in het kopen dan het gebruiken van de hobby spullen.

Het was dus de bedoeling om ontspannen te gaan hobby’en maar ook hiervan raak ik in paniek. Ik overzie het allemaal niet meer. Het is gewoon teveel. Het is eigenlijk net als toen de kinderen nog klein waren. Die hadden zoveel speelgoed dat ze nergens meer mee speelde. Te veel keus, te veel prikkels. Destijds loste ik dat op door een groot deel van het speelgoed weg te halen en het te rouleren. Zo bleef het overzichtelijk en steeds weer nieuw.

Tijd om de paniek los te laten en eerst eens te gaan opruimen. Gelukkig had ik al snel iemand gevonden die mijn overtollige materiaal goed kon gebruiken. Dat bleek een goede stok achter de deur en het maakt de keuze om afstand te doen ineens een stuk makkelijker.
Binnen afzienbare tijd had ik de boel uitgezocht en stevig uitgedund. Wat overbleef was een opgeruimde en overzichtelijke hobbykamer.

Enthousiast ga ik aan de slag. Eerst nog wat onwennig maar gaandeweg verdwijnt de paniek en krijg ik meer zelfvertrouwen en krijg ik er zowaar echt plezier in. Zoveel plezier dat ik vriendin trots laat zien wat ik gemaakt heb. Jaren geleden hadden wij samen een bedrijf waarin we creatieve workshops gaven, (kinder)feestjes organiseerden, een webwinkel in hobby-materiaal runden, decoraties en cadeau artikelen maakten en op braderieën verkochten. Dat bedrijf is ter ziele gegaan toen ik eerder genoemde burn-out raakte.

Met mijn enthousiasme steek ik vriendin ook weer aan en al snel ontstaat het idee om weer eens wat op touw te gaan zetten. Eerst zeg ik nee, maar later begint het toch te kriebelen en kom ik terug op mijn besluit. We gaan het niet meer oppakken zoals toen. Gewoon zodra bij haar de theetuin weer open kan, eens per week koffie met knutsel.
Leuk, ik krijg weer allerlei ideeën en een bak met energie om aan de slag te gaan.

Toch voel ik ook weer wat paniek ontstaan. Sta ik nu op het punt om in een bekende valkuil te trappen of ben ik nog meer aan het herstellen en wordt ik steeds meer de ‘oude’ Sonja.

Maar goed een paniekaanval dus en daarvoor waren er ook al de mij zo bekende voortekenen. Tintelingen in mijn gezicht, onrust in mijn lijf, gedachten die maar blijven malen, concentratieproblemen. Paniek in de tent dus
foto door S. Grinwis

3 gedachten over “Paniek in de tent”

  1. Aanvallen van paniek kunnen behoorlijk heftig en ingrijpend zijn. Jaren geleden in een ander leven met andere man is het mij ook vaker overkomen. Gelukkig zijn we, jij en ik daarvan opgeknapt. Misschien goed dat je erover schrijft, ook goed dat je afleiding hebt met opruimen en knutselen, maar ik weet niet of het een goed idee is om je vast te leggen in afspraken hoe leuk ook, het kan weer druk geven waar je misschien nog niet aan toe bent. Je vraagt het jezelf ook af…de valkuil… maar natuurlijk hoop ik dat het de weg naar de ‘oude’ Sonja is als dat je pad is dat je wilt bewandelen ❤️

    Beantwoorden
    • Mensen die zelf nog nooit een paniekaanval hebben meegemaakt, hebben geen idee hoe heftig en beangstigend het is. Wel merk ik dat het steeds beter bespreekbaar wordt en dat wordt hoog tijd ook. Doordat ik zelf open ben over mijn psychische problemen en uitdagingen krijg ik veel reacties van mensen die daar ook onder lijden. Zoveel verborgen leed en waarom?

      Wat je schrijft over die valkuil is inderdaad een aandachtspunt. Gelukkig ben ik het me bewust en weet vriendin ook dat ik op moet passen. Voorlopig is het nog niet aan de orde en met al die idioten die nu het land kort en klein slaan, vrees ik dat het nog veel langer gaat duren voor we weer in vrijheid onszelf een burn-out in kunnen werken.

      Beantwoorden
      • Je bent sterk als je je bewust bent van je valkuilen en dat ben je!

        En ik ben het met je eens, we zullen nog lang in deze situatie zitten en die malloten? Ik heb er geen woorden voor.

        Geniet van wat je kunt en hebt, dat is nu het belangrijkste denk ik, dat geldt in elk geval voor mezelf. Een ‘na de lockdown’ komt wel weer!

        Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: