Dino Buzatti, De woestijn van de Tartaren

Dino Buzatti, Woestijn van de Tartaren
Auteur:
Genre:
Published: 2006
De komende jaren gaat Wereldbibliotheek titels uit haar 115 jaar oude fonds heruitbrengen die de status van Wereldbibliotheekklassieker hebben verdiend vanwege hun literaire kwaliteit en lange verkoopgeschiedenis. Dit is de eerste

De woestijn van de Tartaren

Waarom zou je in 2022 een boek gaan lezen dat al in 1945 is uitgebracht? Nou om te beginnen lees even de inleiding hierboven. Als de Wereldbibliotheek besluit om klassiekers opnieuw uit te brengen én “De woestijn van de Tartaren” is dan hun eerste keus, dan is dat niet zomaar natuurlijk. Bovendien ben ik zelfs voor de tweede ronde laat op het feestje want deze hernieuwde druk stamt ook alweer uit 2006 maar is dit inmiddels al de vijfde druk van deze heruitgave. Mij lijkt dat meer dan genoeg reden. Laten we eens kijken of dit terecht is.

De Achterflap

De jonge luitenant Giovanni Drogo krijgt zijn eerste standplaats bij een garnizoen in een fort hoog in de bergen. Zijn leven ligt vóór hem, een schitterende militaire carrière lonkt en met torenhoge verwachtingen begint hij aan zijn diensttijd, Maar al snel raakt hij in de ban van het eentonige bestaan in het fort, dat uitkijkt op een uitgestrekte woestijn. Daar zouden de Tartaren een leger aan het verzamelen zijn om een oorlog te beginnen. Maar wanneer komen ze toch?

Dino Buzatti

Geboren in 1906 in San Pellegrino, een wijk van de stad Belluno. Schrijver van Romans, korte verhalen en poëzie, bovendien vanaf zijn 22ste jaar tot aan zijn dood in 1972, journalist bij de Corriere della Sera. Van zijn werk zijn, voor zover ik weet slechts 3 titels in het Nederlands vertaald. “De woestijn van de Tartaren” is zijn bekendste werk.

Dino Buzatti, De woestijn van de Tartaren

Boekbespreking

Vol dromen en verwachtingen vertrekt de jonge Drogo naar zijn eerste standplaats, Vesting Bastiana. Nog maar net bevorderd tot officier begint hij enthousiast aan zijn, naar verwachting, glansrijke carrière in het leger. Al snel blijkt dat hij zijn verwachting flink zal moeten bijstellen.

Vesting Bastiana ligt ver van de bewoonde wereld en kijkt uit over een woestijn waar een eeuwige mist lijkt te hangen. Het liefst had Drogo zich direct omgedraaid en om een andere standplaats gevraagd. Hij laat zich overhalen om tenminste 4 maanden te blijven.

Het leven op Vesting Bastiana is eentonig en lijkt ook volkomen nutteloos te zijn. De woestijn van de Tartaren is door de eeuwige mist niet te overzien. De vijand, als die al bestaat, is onbekend. Zijn het de Noordelingen of toch dat mysterieuze volk waarvan niemand weet of ze nog bestaan of zelfs maar bestaan hebben.

De dagen rijgen zich aanéén met oefeningen, wachtlopen en idiote protocollen. Het uitwisselen van wachtwoorden in een vesting waar iedereen elkaar kent en vreemdelingen zich zeer zelden laten zien. Toch besluit Drogo na die 4 maanden te blijven. Hij heeft geen idee waarom en maar ook geen idee van waarom niet.

Al met al is “De woestijn van de Tartaren” een heel mager verhaal. De enige spanning zit in de verwachting van een vijand die maar niet lijkt te komen. Toch is dit geen saai boek. Integendeel, de mist die in de woestijn hangt, is één van de vele metaforen in dit boek. Op een boeiende wijze weet Dino Buzatti de lezer mee te nemen in de ogenschijnlijk zinloosheid van het bestaan. De sleur en uitzichtloosheid zijn zo mooi beschreven dat je het boek maar moeilijk weg kan leggen.

Absoluut geen saai maar zeker ook geen zwaarmoedig boek. Een boek dat eindigt met een glimlach. Zowel bij Drogo als bij mij als lezer.

“De woestijn van de Tartaren” is niet voor niets een klassieker die zeker ook in deze tijd nog altijd actueel is.

Plaats een reactie

error: Beveiligingswaarschuwing