Mijn vaders hand, Bart Chabot

mijn vaders hand
Auteur:
Genre:
Uitgever:
Published: Januari 2020
Velen kennen Bart Chabot. Als schrijver, als biograaf van Herman Brood of van tv. Maar wie kent Bart Chabot echt? Wie gaat er achter hem schuil? Pas wanneer hij in 2018 voor de zoveelste keer in het ziekenhuis belandt en de dood in de ogen kijkt, stelt hij zichzelf, na lang uitstel, deze vraag. Hij graaft naar zijn Haagse wortels en doorwroet zijn jeugd. Op nietsontziende en aangrijpende wijze doet hij vanuit zijn ziekenhuisbed verslag…

Net zoals de meeste mensen kies ik vaak boeken uit het genre dat mij het beste ligt. Zo af en toe vraag ik wel eens aan een andere leesgek of die iets aan kan raden. Zo lees ik ook eens iets buiten mijn comfortzone, ontdek ik nieuwe schrijvers en hoef ik niet zelf te bedenken wat ik nu weer ga lezen. In dit geval werd mij echter niet “Mijn vaders hand” aangeraden maar “Hartritme” beiden van Bart Chabot.

Waarom ik dan toch voor “Mijn vaders hand” heb gekozen

Laat ik beginnen met zeggen dat ik geen fan van Bart Chabot ben. Zijn manier van praten en drukke bewegingen zijn voor mij een beetje teveel van het goede. Ik was dus erg benieuwd hoe zijn manier van schrijven zou zijn en of dat ook zo veel irritatie bij me op zou wekken.

De cover van “Hartritme” vind ik echter prachtig. Eerste gedachte was dat dit wel heel mooi in mijn boekenkast zou staan en toen ik zag dat er nog een boek was met een soortgelijke cover. Ondanks mijn twijfels over de schrijver Bart Chabot besluit ik beide boeken aan te schaffen. Ik heb nogal een hang naar symmetrie en ja voor mij is dat een legitieme reden om dus twee boeken te kopen. Ik meld mijn aanschaf bij de tipgever en die zei twijfels te hebben of “Mijn vaders hand” geschikt voor me zou zijn. Gezien mijn privĂ© situatie op dat moment en de heftigheid van het boek, ‘Hartritme” leek beter bij mij te passen. Gelukkig kan ik best eigenwijs zijn van tijd tot tijd.
“Mijn vaders hand” is eerder geschreven dus is het logisch dat ik met dit boek begin.

Boekreview

De schrijfstijl van Bart Chabot heeft me aangenaam verrast. De stijl is vlot, zoals valt te verwachten maar eigenlijk ook best ingetogen. Het boek beschrijft hoe Bart Chabot zijn kindertijd en jeugd heeft ervaren. De getroebleerde relatie met zijn vader die geen enkel begrip voor zijn zoon lijkt op te kunnen brengen. Het is knap hoe Bart Chabot zijn vader en moeder weet neer te zetten zonder daarbij klagend of zeurderig over te komen. Juist door gebruik te maken van humor komt de tragedie beter tot zijn recht. Je voelt de pijn van de jonge Bart die zo graag gezien en gehoord wil worden en keer op keer de afkeuring en afwijzing te verduren krijgt.

De vrije geest en fantasie van de jonge Bart krijgen geen enkele speelruimte als het aan de volwassenen om hem heen ligt. Van school gestuurd worden, op voorhand al overal de schuld van krijgen en ouders die het nooit eens voor hem opnemen. Het is dieptriest om te lezen hoe Bart zijn plekje in de wereld probeert te vinden. Bij wie is hij goed genoeg, wie accepteert hem zoals hij is, mag hij ten volle zichzelf zijn. Het boek komt binnen op een manier die ik op voorhand niet gedacht had.

De ouders zijn naar mijn mening wel erg eenzijdig neergezet

De vader is onsympathiek en heeft weinig op met zijn zoon. Toch had ik graag meer geweten over de positieve kanten die de man toch ook gehad moet hebben. De moeder steunt haar man het grootste deel van de tijd, hoewel ze ingrijpt als het echt te erg uit de hand lijkt te gaan lopen. Uiteraard is “Mijn vaders hand” vanuit de beleving van Bart Chabot geschreven en zijn pijnlijke kindertijd en jeugd hebben heel begrijpelijk de mooie momenten die er vast ook geweest zijn wellicht naar de achtergrond gedrukt. Zo gezegd dus heel begrijpelijk maar iets meer nuance had best gekund binnen het verhaal.

Het verhaal kent eigenlijk geen plotwending en mist daardoor ook spanning. De relatie met zijn vader is en blijft getroebleerd. Moeder, die in het boek al iets meer sympathie weet op te roepen, en zoon verzoenen zich op de valreep nog wel, maar ook dat was te verwachten.

Conclusie

Ondanks een paar minpuntjes is het een bijzonder mooi geschreven verhaal waarbij vooral de schrijfstijl mij wist te verrassen.


Lees ook mijn review van “Hartritme

4.0Overall Score

Mijn vadershand

Net zoals de meeste mensen kies ik vaak boeken uit het genre dat mij het beste ligt. Zo af en toe vraag ik wel eens aan een andere leesgek of die iets aan kan raden. Zo lees ik ook eens iets ...

  • Plot
    4.0
  • Personages
    4.5
  • Spanning
    3.5

2 gedachten over “Mijn vaders hand, Bart Chabot”

  1. Ja, ik heb met het jonge kind Bart te doen, de vader lijkt hem niet te accepteren, maar Bart vindt zijn weg. Ik had bij het lezen hetzelfde gevoel als jij hebt en gelukkig vind ik zijn schrijfstijl ook mooi, hem zien bewegen wekt ook mijn irritatie op.

    Beantwoorden
    • Er zijn meer mensen die moeite hebben met Bart zijn manier van praten en bewegen. Dat is best triest want daarmee doen we eigenlijk hetzelfde als zijn ouders en dan vooral zijn vader. Toch denk ik dat hem nu met andere ogen zou bekijken, met meer compassie en begrip. De man het tenslotte ook niet helpen dat hij is wie hij is. Wat dat betreft zijn de boeken ook wel een leermoment voor mij. Niet zo snel oordelen, iedereen heeft een verhaal tenslotte.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

error: Beveiligingswaarschuwing