Rust, stilte en veel kabaal

Tijdreizen

Onze oude buurvrouw is ruim een jaar geleden vertrokken naar een verzorgingstehuis. Bij haar op bezoek gaan was alsof je een lange reis had gemaakt. Een reis ver terug in de vorige eeuw. De tijd heeft weinig vat gehad op het huis. Achter haar voordeur is de tijd vertraagd als een horloge waarvan de batterij leeg raakt. Zelfs het licht leekt zich te hebben aangepast aan het ritme van lang vervlogen tijden. In het huis hing een serene rust en stilte, zoals we die vandaag de dag niet meer kennen Met het verstrijken van de jaren werd de buurvrouw zelf ook steeds trager, tot de dag niet lang genoeg meer duurde om nog zelfstandig te kunnen wonen. Het huis kwam in de verkoop. Potentiële kopers lieten lang op zich wachten maar na ruim een jaar, stond er dan toch verkocht op het bord in de tuin.

Herrie bij de buren

De komende maanden is het huis bezet door een klusbedrijf. Van ’s ochtends vroeg, tot in de avond, wordt, met veel, heel veel, kabaal, het huis naar de 21ste eeuw verplaatst. Mannen komen af en aan om hun werk te doen. Af en toe “leen” ik er één, want ook bij ons thuis wordt er geklust.

Ik heb vooral rust nodig

De ideeën en inspiratie die ik op Pinterest heb opgedaan worden vertaald naar een mooie nieuwe schrijfkamer. Elk verhaal heeft zijn eigen ritme. Soms heb ik geluid nodig om dat ritme te vinden. Dan zet ik muziek aan. Voor het schrijven van dialogen ga ik op pad. Koffie drinken in het winkelcentrum of bij mooi weer op een terras. Luisteren hoe mensen praten en kijken naar gezichtsuitdrukkingen en andere lichaamstaal. Veel vaker heb ik bij het schrijven rust en stilte nodig, vandaar die schrijfkamer. Mijn schrijfkamer moet een plek worden waar ik me terug kan trekken. Waar, zodra ik de deur dicht doe, het leven van alledag even ophoudt te bestaan en haar geluid wordt buitengesloten. Waar de tijd vertraagt, zodat de inspiratie mij in haar eigen tempo kan overvallen. Waar rust en ruimte is voor nieuwe karakters om zich te openbaren, waar ik ze kan observeren en goed kan leren kennen. Gaat de tijd me dan toch te traag of wordt de stilte me te eng, dan kan ik altijd nog, heel voorzichtig, de deur op een kier zetten.

 

Rust, stilte en veel kabaal
foto door S. Grinwis
Je kunt me volgen via deze Social Media:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: