Schrijven is macht

“Schrijven is macht” schreef ik bij een foto die ik onlangs poste op Instagram.

Een ouderwetse tegeltjes wijsheid: “Een foto liegt niet” maar sinds de komst van Photoshop en de ontelbare hoeveelheid filters weten we dat dit allang niet meer klopt. Op zich is dat niet zo erg. Een foto bewerken vanwege de boodschap die je wilt overbrengen, is helemaal niet zo erg, zolang het maar duidelijk is. Met de tekst onder de foto wilde ik duidelijk maken dat het met schrijven net als met foto’s is. Het filmpje dat ik in mijn Instagram verhaal plaatste liet de juiste context van de foto zien, ik was sneeuw aan het gooien.

Ik schrijf mijn kijk op de waarheid. Om het verhaal tot leven te brengen, pas ik verschillende technieken toe. Ik overdrijf, laat weg, pas aan, ik speel met zinslengte en met woordkeuze. Het perspectief van waaruit ik vertel, is bepalend voor hoe je het verhaal leest. De ruimte waarbinnen ik het verhaal plaats, karakters die ik een bepaalde rol laat spelen. Echt elk onderdeel is bepalend van hoe jij als lezer het verhaal beleefd. Als schrijver heb ik alle macht om mijn verhaal en daarmee mijn lezers de kant op te sturen die ik wil maar als ik mijn werk als schrijver goed doe, heb je dat als lezer niet eens in de gaten.

Aangezien ik vooral persoonlijke blogs en fictieve verhalen schrijf is dat helemaal niet erg. Voor journalisten, nieuwsredacties en politici is dat een heel ander verhaal. Voor de goede orde, niemand is in staat volledig objectief te schrijven. Je kijkt altijd met jouw blik, jouw visie naar de feiten en de manier waarop je ze weergeeft is gekleurd door jouw persoonlijkheid en visie als schrijver. Een goede journalist zal daarom altijd meerdere kanten van het verhaal belichten. Politici daarentegen hebben hun eigen agenda. Het maakt niet uit of je een minister of de president van een land bent. Daarom is er een belangrijke taak voor de lezer weggelegd. Kritisch lezen is namelijk ook een kunst op zich.

Schrijven is macht maar de lezer, die bepaald hoe machtig de schrijver daadwerkelijk is.

6 gedachten over “Schrijven is macht”

  1. Ik schrijf hoe ik denk, dat gaat meestal vanzelf, nooit zo heel bewust, eigenlijk ‘out of the blue’. Aan het eind van het concept ga ik er eens echt voor zitten. Al is de inspiratie mij niet gunstig gezind, dan nog komt er wel iets ‘op papier’.

    Beantwoorden
    • Het is zo bijzonder om te zien hoe iedereen het proces van het schrijven op zijn/haar eigen manier vormgeeft. Dat maak het voor mij ook zo boeiend en leerzaam om contact te houden met andere schrijvers. Inspiratie is trouwens zo’n onderwerp dat om een eigen blog vraagt.

      Beantwoorden
  2. Zo werkt het wel denk ik. Zelf ben ik daar nooit zo mee bezig. Ik schrijf wat in me opkomt, wat ik kwijt wil of waar ik zin in heb. Natuurlijk pas ik ook de technieken toe die je noemt, maar dat gaat vrijwel automatisch. Ik stuur nooit bewust of heb ik mijn achterhoofd dat het iets teweeg moet brengen.

    Beantwoorden
    • Daar herken ik me wel in Mies, het ‘sturen’ is bij mij altijd functioneel en niet bedacht of bewust. Als ik al iets teweeg wil brengen is het om mensen aan het denken te zetten en niet om mijn mening of overtuiging op te dringen.

      Beantwoorden
  3. Ik schrijf vooral wat ik wil schrijven en wat ik zelf interessant vind. Dat zijn ook voornamelijk persoonlijke blogs en fictie. Gelukkig heeft iedereen een eigen visie, anders zouden wij allemaal hetzelfde schrijven. Denk ik, haha.

    Beantwoorden
    • Persoonlijke blogs zijn dan ook mijn lieveling blogs. Je weet als lezer dat de schrijver zijn/haar persoonlijkheid centraal staat. Bij nieuwssites gaat het naar mijn mening tegenwoordig veel te vaak mis. Het is niet meer objectief maar vooral gericht op controverse en sensatie. Lezers zijn zich daar vaak niet of onvoldoende bewust van.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: