Sergey Romanov, deel 4: De herinneringen

Dé herinnering

De herinneringen buitelen over elkaar heen. Hunkerend naar aandacht en erkenning. Diep verzonken in gedachten keert Nova terug naar het ouderlijk huis. Onafwendbaar komt hij weer naar boven, dé herinnering aan de gebeurtenis die een kettingreactie in gang zette. De oorzaak van Nova’ s huidige situatie.

Muziek

Het bezoek was eindelijk weg want er heerste weer die verstikkende stilte in huis.

‘Het enigste geluid dat ik kan verdragen is dat van een goed gesprek of het kraken van de hersenen’.

Nova had haar moeder die zin vaker horen zeggen dan haar lief was. Nu het bezoek weg was en haar ouders naar bed waren, was het huis eindelijk van haar. Voorzichtig sloop ze de trap af. De tape-recorder stevig vast geklampt. Beneden stond de radio, niet bedoeld voor muziek maar alleen voor het nieuws. Muziek was dom vermaak voor het gepeupel. Nova had geen idee wat ‘Het gepeupel’ was maar het was niet goed, zoveel had ze er wel van begrepen. Ze hield van muziek. Het gaf haar een gevoel van blijdschap en vrijheid. Gevoelens waar haar ouders niets van moesten hebben. Nova koesterde geen warme gevoelens aan haar ouders. Het waren gerenommeerde wetenschappers die per ongeluk een kind hadden gekregen. “De grootste fout van mijn leven.” Ze had het haar moeder ooit tegen een journalist horen zeggen. Niet dat haar moeder normaal gesproken haar teleurstelling over het moederschap voor Nova verborgen had gehouden. Maar om het haar moeder zo hardop te horen zeggen was meer dan pijnlijk geweest. Ze had de radio zachtjes aangezet en zocht naar de juiste zender. Nog maar net had ze de opname gestart of ze hoorde de stem van haar vader. Hij kwam haar kant op. Geschrokken zette Nova de radio uit en kroop zo vlug en geruisloos als ze kon achter de bank. Haar vader kwam niet alleen de kamer binnen, er was iemand bij hem.

Bezoek

‘Mijn publicatie zal dus nogal wat stof doen opwaaien, ik sluit de Nobelprijs dan ook niet uit.’

Nova herkende de stem van professor Nuyjes. De professor begon met het uiteenzetten van zijn onderzoek en bevindingen. De stroom moeilijke woorden en het monotone stemgeluid van de professor leken een eeuwigheid door te gaan. Nova begreep niets van wat er gezegd werd en kon met moeite wakker blijven. Af en toe schrok ze op van de stem van haar vader, die dan weer verbaasd en dan weer bewonderend reageerde. Eindelijk ging de professor dan toch naar huis. Opgelucht hoorde ze de zware voordeur dichtvallen . Haar vader kwam nog even terug, deed uiteindelijk het licht uit en vertrok naar boven. Nova volgde niet veel later. De tape-recorder was al die tijd blijven opnemen. Een detail dat niet veel later het lot van haar vader zou bezegelen.

Sergey Romanov
foto door Ryan McGuire via Laughandpee

deel 1
deel 2
deel 3
deel 5

Je kunt me volgen via deze Social Media:
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

7 gedachten over “Sergey Romanov, deel 4: De herinneringen

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: