Sergey Romanov

Sergey Romanov, deel 6: het Verraad

Nova was blij dat haar werkdag erop zat. Het was onmogelijk om haar aandacht erbij te houden vandaag. De herinnering aan de gebeurtenissen die volgden op de leugens van haar vader brachten ook de pijn en het verdriet weer in alle hevigheid mee.

Het overlijden van professor Nuyens kwam op het nieuws. Het was een van die zeldzame keren dat ze het journaal keken. De verslaggever stond voor het huis van de professor en vertelde over het onverwachte overlijden, vlak vóór de professor een doorbraak in zijn onderzoek bekend zou maken. Er kwam een politiewoordvoerder aan het woord die verklaarde dat de omstandigheden waaronder de professor was overleden aanleiding waren voor een nader onderzoek.

Haar moeder vroeg of vader iets meer wist over de toedracht. Vader had boos gereageerd dat hij net zoveel wist als zij en was naar zijn studeerkamer vertrokken.

De dagen die daarop volgden was de spanning, nog meer als normaal, te snijden geweest. Haar vader gedroeg zich vreemd. Hij was nerveus en prikkelbaar. Hij weigerde nog beneden te eten en zei dat hij het druk had met zijn werk. Moeder hield van stilte maar ze kon de afwezigheid, de afwijzing van haar echtgenoot niet goed verdragen. Haar gebrek aan empathie, haar onvermogen om genegenheid te tonen, nu ze er zelf mee geconfronteerd werd voelde ze dezelfde pijn die haar dochter dagelijks moest ervaren.

De avond dat de politie op de stoep stond betekende het einde van het leven zoals Nova dat tot dan toe gekend had.

Het verhoor

Haar vader werd voor verhoor meegenomen en haar moeder werd thuis stevig aan de tand gevoeld. Hoewel ze weinig genegenheid van haar moeder kreeg, hield Nova van haar ouders en het deed haar verdriet om haar moeder in deze positie te zien.

“Ze weet niets.”
Nova kon het niet langer verdragen dat haar moeder steeds weer dezelfde vragen moest beantwoorden.
“Ze lag al op bed, ze weet van niets.”
De nieuwsgierigheid van de rechercheurs was gewekt. Nova werd naar de keuken gedirigeerd.

“Mama was al naar bed toen de professor met papa aan het praten was.”
“Hadden de professor en je vader ruzie? Waren ze boos op elkaar?”
“Nee ze hadden het over hun werk, ik begreep er niet zo veel van.”
“Ze waren dus niet boos? Weet je dat zeker.?”
“Ja, ze hadden echt geen ruzie. Ik kan het bewijzen.”

Als de agent al verbaasd was, liet ze dat niet blijken.
“Je kunt het bewijzen? Hoe dan?”
“Ik heb het gesprek opgenomen, het staat op mijn bandje.”
“Je hebt het gesprek opgenomen? Waarom?”
“Het was niet mijn bedoeling, ik wilde muziek opnemen, daarom was ik beneden, dat mag ik eigenlijk niet. Ik wacht altijd tot papa en mama naar bed zijn. Maar dit keer kwam papa met de professor ineens de kamer in en toen heb ik me verstopt. Ik was al aan het opnemen, ik heb het niet expres gedaan.”

Het hele verhaal kwam als een vloedgolf naar buiten.
Nova moest het bandje gaan halen en overdragen aan de rechercheurs.

Leven met het verraad

Ze had het niet slecht bedoeld, ze had toen echt gedacht dat ze haar vader ermee zou helpen. Hoewel Nova nog maar een kind was, had moeder haar dit verraad nooit vergeven. Nova begreep het wel, ze kon zichzelf niet eens vergeven.

Al die jaren heeft ze de pijn en het schuldgevoel weggestopt. Het verleden, het kind van toen heeft ze begraven onder de façade van haar nieuwe identiteit. Het leek te werken, tot vandaag, tot ze tegenover Sergey Romanov kwam zitten.

Ze heeft de pijn, het schuldgevoel over haar verraad weggestopt. Het kind van toen heeft ze… Klik om te Tweeten
Lees hier andere delen:

deel 1
deel 2
deel 3
deel 4
deel 5

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: