Sergey Romanov

Sergey Romanov, deel 7: de Afsluiting

Haar ogen gezwollen en haar huid nog vlekkerig van een nacht vol tranen, het lijkt niemand in de metro op te vallen. Nova kijkt of ze Sergey Romanov ziet in de coupé. Ze wil die envelop hebben, zo snel mogelijk.

Haar vader was nooit meer thuis gekomen. Het voorarrest werd keer op keer verlengd tot aan de rechtszaak. Uiteindelijk had haar vader bekend, de rechter had dan ook niet lang nodig om tot een veroordeling voor doodslag te komen.

Ze mocht nooit mee als moeder op bezoek ging.
“Hij wil je niet zien, zoals je zult begrijpen.”
De herinnering aan de snijdende stem van haar moeder geeft haar nog altijd koude rillingen.

De jaren kropen voorbij

In de jaren die volgden werden de stiltes afgewisseld met onverklaarbare woede uitbarstingen. Zonder enige aanleiding of waarschuwing werd ze aangevallen door haar moeder. Slaan, schoppen, schreeuwen, spugen, ze heeft het allemaal doorstaan. Toch waren het de periodes van doodse stilte, die haar het meeste angst aanjoegen.

Tot het moment dat er ineens politie op de stoep stond. Ze hoorde hun zachte, verontschuldigende stemmen vertellen dat haar vader zelfmoord had gepleegd . De agenten vertrokken en ze hoorde haar moeder schreeuwen. De ongekende woede op haar gezicht, angstaanjagender dan ooit tevoren.

“Jij hebt hem kapot gemaakt, kreng. Jij met je stiekeme gedrag. Jij met je stomme opname apparaat. Jij met je hulpvaardigheid. Jij hebt hem de dood ingedreven. Je verdient het niet om te leven. Ik maak je kapot.”

Ze had instinctief geweten dat het geen loos dreigement was. Ze had haar jas uit de hal gegrist en was gevlucht. Net negentien jaar oud, dakloos, radeloos maar vastbesloten.

Sergey Romanov stond haar op te wachten

Ze zag hem staan, op de hoek voor het kantoorgebouw, ontspannen en zelfverzekerd.

“Je hebt een besluit genomen?”
Ze knikt en steekt haar hand uit. Sergey overhandigt haar de envelop.
“Komt dit van mijn moeder?”
“Niet persoonlijk. Kom laten we even rustig een kop koffie gaan drinken.”

De envelop ligt voor haar op de tafel. De envelop met haar naam, Lidewij van Overveld ter Beek, in een statig handschrift opgeschreven. Ze huivert als ze hem openscheurt. Ze bekijkt de inhoud. In de envelop zit een stapel papieren en nog een kleinere envelop. Ze leest de overlijdensakte van haar moeder terwijl de tranen over haar wangen stromen.

“Mijn moeder is dood?”

Ze bekijkt het testament zonder dat de inhoud tot haar doordringt. De kleine envelop bevat een brief*. Zwijgend begint Nova te lezen. De tranen stromen vrij en ongeremd. Af en toe stokt haar adem en haar hartslag neemt regel voor regel toe.

Ze kan het nog niet allemaal bevatten. Verdriet, woede, onbegrip, de emoties komen en gaan als golven op strand. Eindelijk heeft ze antwoorden en meer vragen dan ooit. Langzaam aan komt het besef. Niet mijn fout, niet mijn schuld. Ik ben eindelijk vrij.

Als ze uiteindelijk opkijkt is Sergey Romanov verdwenen.

Eindelijk heeft ze antwoorden en meer vragen dan ooit. Als ze opkijkt is Sergey Romanov verdwenen Klik om te Tweeten

Lees hier de andere delen:

deel 1
deel 2
deel 3
deel 4
deel 5
deel 6

* Abonnees hebben exclusief toegang tot de brief gekregen . Voortaan ook leuke extra’s? Rechts bovenin het scherm kun je abonneren.
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: