Sonja Grinwis

Feniks, vuurvogel uit het paradijs Hoe mijn passie voor verhalen mij heeft geholpen

Ik sta voor een gesloten deur en er rest mij niets anders dan op de bel te drukken. Een simpele handeling maar ik kan het niet.  De dichte deur vormt een barrière tussen de angst om door de deur te stappen en de angst om dat niet te doen.

Eenmaal door die deur is er geen weg meer terug. Dan ben ik officieel opgenomen op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, oftewel de Paaz. Dan ben ik officieel gek.
Ga ik niet door de deur, en die keuze heb ik, dan is de kans heel groot dat ik nooit meer normaal kan functioneren in de wereld die voor kort de mijne was.

De emoties razen door mijn lijf terwijl ik verkrampt naar die glimmende knop blijf staren. Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

Dom, mijn lieve Dom werd ziek, darmkanker. Een jaar lang hebben we tussen hoop en vrees geleefd. Zijn uiteindelijke overlijden heeft me als een mokerslag geraakt. Maar ik moest sterk zijn. Sterk voor zijn vrouw en voor mijn kinderen.

De bank, besluit om van het een op het andere moment, het krediet van ons bedrijf in te trekken. Dat we al ruim twintig jaar altijd aan onze verplichtingen hebben voldaan doet er niet toe. Door de crisis gaat het slecht in de branche, dat blijkt reden genoeg.
Uit goed fatsoen besluiten we om het personeel dan maar van onze spaarrekening te betalen. Ons spaargeld verdwijnt als sneeuw voor de zon. Met bij elkaar geknepen billen sta ik uiteindelijk bij de supermarkt. Kunnen we deze week de boodschappen nog pinnen?

Dan is daar nog het mes in mijn rug. Van iemand die ik al heel lang ken. Die ik nooit kwaad heb gedaan. Leugens, verwijten en verdraaien van woorden en feiten. Ik begrijp het niet. Hoe heb ik me zo kunnen vergissen?

Grote en kleine problemen, teleurstellingen en verdriet stapelen zich op.

Door de huisarts wordt een ernstige burn-out geconstateerd. Daar heb ik absoluut geen tijd voor en dus ga ik door. Maand na maand.
In het najaar blijkt onze oudste weer in depressie te zitten. Nog meer verdriet, nog meer stress.
Op mijn tandvlees blijf ik doorgaan, puur op wilskracht. Overlevingsdrang zo je wilt.

Uiteindelijk geeft mijn lichaam het op, ik krijg migraine, paniekaanvallen, hyperventilatie, uitvalsverschijnselen. Ik zet een tandje bij want opgeven is geen optie. Totdat mijn hersenen geen andere uitweg meer zien en ik raak in een psychose.

Daar sta ik dan, maanden later. De eerste vijf weken heb ik aan een stuk door geslapen. Daarna elke dag een minuutje langer wakker blijven. Hele kleine stapjes om voldoende energie op te bouwen zodat ik kan starten met de behandeling.

Ik staar naar de deur, net zo lang tot iemand me ziet staan. De deur gaat open en ik zet een hele moeilijke maar oh zo belangrijke stap. De stap naar herstel.

Inmiddels is het jaren later en heb ik een ongelooflijke reis achter de rug. Een reis vol vallen, opstaan en nog harder onderuitgaan. Weer opkrabbelen, wonden likken. Huilen, schreeuwen maar vooral leren. Heel veel leren. Leren om grenzen te trekken en te bewaken. Leren om goed voor mezelf te zorgen. Leren om mild voor mezelf te zijn. Leren omgaan met mijn beperkingen.

Tijdens mijn herstelperiode heb ik een oude liefde terug gevonden. Schrijven. Eerst vooral van me af schrijven. Onder woorden brengen wat me van binnen zo opvreet. Dan volgen er verhalen. De creativiteit uit mijn kinderjaren komt stapje voor stapje weer terug. Het duurt niet lang voordat ik besluit dat ik mijn verhalen wil delen. Delen met iedereen die ze wil lezen.

Ik heb keihard moeten knokken om te komen waar ik nu ben en ben zelfs verder gekomen dan ooit verwacht. Het schrijven heeft daar voor een heel groot deel aan bijgedragen. Ik zal nooit meer de oude worden maar Sonja 2.0 bevalt me prima.

Er zijn restverschijnselen. Ik heb een hersenbeschadiging opgelopen. Mijn taalgebied is aangetast. Soms kan ik het juiste woord niet vinden of weet niet meer hoe je het schrijft. Concentratieproblemen. Overprikkeld raken. Aan de buitenkant zie je niets, de littekens zitten van binnen, toch wil ik laten zien dat ik een overlever ben. Ik ben wedergeboren en heb elke dag een nieuwe kans.

Daarom heb ik een tatoeage van een feniks laten zetten. Op mijn rechter pols zodat ik hem altijd kan zien. De namen van mijn kinderen vormen de vleugels.
De feniks, vogel die door het vuur heen gaat en er steeds weer uit herboren wordt. Het symbool van wederopstanding, van eeuwig leven. De vuurvogel laat zien dat je moeilijkheden kunt overwinnen en dat er altijd weer nieuwe kansen zijn.

Deze tatoeage is voor mij een erkenning van wat ik heb meegemaakt en overwonnen. Voor mijzelf en voor mijn kinderen.
Ik ben niet gek.
Ik ben té gek!

Mijn passie voor verhalen en mijn vallen en opstaan deel ik hier op mijn eigen website. Recht vanuit mijn hart en ik hoop jou daarmee te raken.
Veel leesplezier.

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
Sonja Grinwisegoecho Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
egoecho
Gast

Dag Sonja, dank je wel voor het lezen (en liken) van veel van mijn posts. Waardeer ik zeer!

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: