Over mij

Het begon allemaal in Rotterdam op 29-07-1969. De kraamafdeling van het Clara ziekenhuis. Terwijl mijn moeder van mij lag te bevallen zat mijn vader keurig op de gang te wachten tot het bezoekuur was. Het is het eerste maar bovendien één van de vele verhalen die mijn leven hebben vorm gegeven.

Een kleuter van slechts drie turven hoog was ik en we zaten in de bus richting Ouddorp, op weg naar opa en oma. Ik helemaal in mijn element. Een volle bus, dus een flink publiek dat geen kant op kon. Ik babbelde aan een stuk door, zelfverzonnen verhaaltjes afgewisseld met zelf bedachte liedjes en dansjes. Volgens mijn ouders vonden de overige reizigers het prachtig en ik heb besloten dat gewoon voor waar aan te nemen.

Sonja als kind

Mijn jongere broer moest het in de jaren daarna ontgelden tijdens het afwassen en owee als hij niet wilde luisteren. In schuwde een mep met de pollepel of natte vaatdoek niet om hem bij de les te houden.

Op de lagere school was ik volgens mijn rapport boekje een dromerig kind met veel te veel fantasie. Naast het verzinnen van verhaaltjes mocht ik toen, en nu nog steeds, graag tekenen. Mijn lesboekjes en schriften raakten al snel vol met mijn creatieve uitspattingen met als gevolg dat ik mijn boeken en schriften moest inleveren en ik voortaan afgepast papier kreeg. Laten we het erop houden dat mijn leerkrachten mijn creatieve kant destijds niet geheel onderkent hebben.

Over mij, Sonja Grinwis
foto via Canva Pro

Sonja als tiener

Eenmaal op de middelbare school genoot ik, in tegenstelling tot veel van mijn klasgenoten, enorm van het schrijven van opstellen. Ze konden mij niet lang genoeg zijn. Toen de leraar Nederlands langdurig ziek werd kregen wij onze wiskunde leraar als vervanger. Een bijzondere man met een bos woeste rode krullen en dito baard. De Nederlandse lessen moest hij tegen wil en dank geven en ik ben er nog altijd dankbaar voor. Alle stijlfiguren en al ons tekstbegrip heeft hij ons aan de hand van de Suske en Wiske geleerd en ik zal ze nooit meer vergeten. Hij was ook degene die mij de liefde voor literatuur bijbracht. Na het schrijven van een opstel moest ik na de les bij hem komen. Hij was de eerste die me vertelde dat ik talent voor schrijven had en dat ik daarom de lat veel hoger moest leggen voor mezelf. Hij was het die mij introduceerde bij uiteenlopende schrijvers en genres. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik ben voor deze mentor in mijn leven.

Sonja als volwassene

Na de middelbare school vervolgde ik mijn studie in een zakelijke richting. Ik kreeg verkering en na het behalen van mijn diploma ging ik bij de toenmalige NMB bank werken. De verkering en ik verloofden ons en het schrijven raakte steeds meer op de achtergrond. Trouwen, kinderen, een huis met hypotheek en voor ik het zelf doorhad stopte ik helemaal met schrijven. Mijn kinderen vertelde ik dan nog wel zelf bedachte verhaaltjes en af en toe schreef ik iets voor het kerkblad maar daar bleef het dus bij totdat het noodlot toesloeg.

Schrijven werd mijn uitlaadklep

een stralend begin

Tweeduizendveertien is het jaar waarop mijn leven drastisch veranderde. Mijn maatje Martin was in december tweeduizenddertien overleden aan darmkanker en dat had er behoorlijk ingehakt. Daarnaast speelden er ook andere zorgen en alles bij elkaar zat ik er redelijk doorheen. In mei van dat jaar bleek ik burn-out te zijn. Daar had ik helemaal geen tijd voor dus nam ik wel iets gas terug maar bij lange na niet genoeg.
Tijdens de zomervakantie van dat jaar heb ik mijn oude liefde, het schrijven weer opgepakt, alle verdriet, zorgen en angsten schreef ik van me af. Daardoor ontstond er ruimte in mijn hoofd en het duurde niet lang of mijn hoofd vulde zich met verhalen. In deze moderne tijd is het delen van mijn verhalen helemaal niet zo moeilijk dus slingerde ik enthousiast mijn verhalen het wereld wijde web op.
Geheel tegen mijn natuur als introvert in zette ik mijn eerste wankele stappen op Facebook en Twitter om zo meer mensen te bereiken met mijn verhalen. Er ging veel tijd maar ook veel energie in zitten. Energie die ik helemaal niet had.

Het ging heel erg mis

De maand december bleek het steeds slechter met mij te gaan. Ik kreeg last van paniekaanvallen en uitvalsverschijnselen. Toch bleef ik maar doorgaan. Na mijn werk was ik in de auto op weg naar huis en toen ging letterlijk het licht uit. Van het ene op het andere moment zag ik niets meer en tot op de dag van vandaag weet ik niet hoe ik ben thuis gekomen. Het ging van kwaad tot erger en de huisarts schreef me medicijnen voor omdat ik niet meer in staat was om te kunnen ontspannen. Ik stond vast in een overdrive. Helaas bleek ik één van die mensen uit de bijsluiter. Ik raakte in een psychose en werd uiteindelijk opgenomen op de PAAZ. De bedoeling was voor drie maanden, het werden er uiteindelijk acht.

foto via Canva Pro

Etiketjes

Heeft lang geduurd voor ik ze kreeg maar het maakt wel veel duidelijk. Dat ik HSP’er ben kwam voor mij niet als een verrassing. Ik roep al jaren dat mijn zintuigen op scherp staan en alles zo heftig binnenkomt, nu heeft het dus een naam. ADD dat kwam wel als een verrassing maar het klopt als een bus. Het is soms best wel lastig. Als HSP’er raak ik snel overprikkeld en zoek ik naar rust. Mijn ADD brein raakt snel onderprikkeld en zoekt uitdagingen. Het is steeds weer zoeken naar de juiste balans. Toch zou ik het niet anders willen. Doordat ik HSP’er ben heb ik een enorm inlevingsvermogen. Mijn ADD brein is waar mijn creativiteit vandaan komt. Ik denk buiten de gebaande paden, de gehate hokjes. Bovendien kan ik door de hyperfocus die ADD met zich meebrengt me helemaal in mijn passie storten. Het heeft nadelen maar veel meer voordelen.

Hier en nu

Inmiddels gaat het alweer heel wat jaren goed me mij. Ik heb nog wat restverschijnselen. Mijn taalgebied is aangetast en dat zou me kunnen belemmeren bij het schrijven maar dat wil ik niet. Ik heb mijn passie weer terug gevonden. Sterker nog het schrijven is essentieel voor me om te kunnen functioneren. Ik moet mijn hoofd leeg schrijven anders gaat het niet goed. Het lanceren van een website is achteraf een hele goede zet gebleken. De timing was niet ideaal maar uiteindelijk heeft het me heel veel gebracht. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, heel veel geleerd, ben zelfverzekerder geworden en durf zelfs uit mijn comfort zone te stappen.

Delen van de passie

Juist omdat ik zoveel plezier in het schrijven heb probeer ik als een evangelist anderen ook te overtuigen om het schrijven een vast onderdeel van hun leven te maken. Schrijven is namelijk goed voor je geest. Het kan helpen om dingen in een ander perspectief te zien. Het kan helpen om je angsten en verdriet te verwerken en er beter mee om te gaan, de andere kant van de medaille te zien en ach ik zou zoveel voordelen kunnen opschrijven. Schrijven doe ik overigens het liefst met de hand. Vulpen met losse inkt, giet er nog wat koffie in (in mij dan, niet in de vulpen) en voilà ik heb het helemaal naar mijn zin.

Dat delen van mijn passie doe ik hier op deze website door het schrijven van een (wekelijkse) blog en (korte) verhalen. Daarnaast schrijf ik aan een boek “De val van Gorka”.

Genoeg over mij

Hopelijk heb je inmiddels een beeld van het gezicht achter Schrijfhart. Dan is het nu jouw beurt, ik hoor ook graag iets over jou want ik ben dol op verhalen dus kom maar op.


2 gedachten over “Over mij”

  1. 𝘓𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘚𝘰𝘯𝘫𝘢

    𝘐𝘯𝘥𝘳𝘶𝘬𝘸𝘦𝘬𝘬𝘦𝘯𝘥 𝘵𝘦 𝘭𝘦𝘻𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘦 𝘩𝘦𝘵 𝘣𝘦𝘨𝘰𝘯 𝘣𝘪𝘫 𝘫𝘰𝘶..

    𝘜𝘪𝘵 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘪𝘬 𝘩𝘰𝘦 𝘨𝘦𝘦𝘴𝘵 𝘣𝘦𝘷𝘳𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘥 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘰𝘮 𝘰𝘯𝘦𝘪𝘯𝘥𝘪𝘨 𝘵𝘦 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯.
    𝘔𝘪𝘫𝘯 𝘲𝘶𝘰𝘵𝘦: “𝙄𝙠 𝙬𝙚𝙚𝙩 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙬𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙙𝙚𝙣𝙠 𝙩𝙤𝙩𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙡𝙚𝙚𝙨 𝙬𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙨𝙘𝙝𝙧𝙞𝙟𝙛.”

    2016 𝘏𝘦𝘵 𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘳𝘰𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘵𝘻𝘦𝘭𝘧𝘥𝘦 𝘢𝘭𝘴 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘰𝘶𝘥𝘴𝘵𝘦 𝘣𝘳𝘰𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘵𝘦 𝘫𝘰𝘯𝘨 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘦𝘥 𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘳𝘵𝘴𝘵𝘪𝘭𝘴𝘵𝘢𝘯𝘥. 𝘕𝘰𝘵𝘢𝘣𝘦𝘯𝘦 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘧𝘦𝘦𝘴𝘵𝘢𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘢𝘥𝘦𝘳 𝘰𝘮 𝘵𝘸𝘢𝘢𝘭𝘧𝘶𝘶𝘳 𝘷𝘪𝘫𝘧𝘦𝘯𝘵𝘢𝘤𝘩𝘵𝘪𝘨 𝘻𝘰𝘶 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯. 𝘌𝘦𝘯 𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘷𝘰𝘭 𝘧𝘢𝘮𝘪𝘭𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯, 𝘸𝘦 𝘸𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘣𝘪𝘫.

    𝘕𝘶 𝘴𝘵𝘰𝘯𝘥 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘢𝘥𝘦𝘳 𝘰𝘮 𝘵𝘸𝘢𝘢𝘭𝘧𝘶𝘶𝘳 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘦𝘬𝘦𝘯𝘩𝘶𝘪𝘴 𝘢𝘧𝘴𝘤𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘵𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘵𝘸𝘦𝘦𝘥𝘦 𝘰𝘷𝘦𝘳𝘭𝘦𝘥𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘰𝘯. 𝘋𝘦 𝘨𝘦𝘻𝘰𝘯𝘥𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘷𝘢𝘥𝘦𝘳 𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘯𝘦𝘭𝘴𝘵𝘳𝘦𝘪𝘯 𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵 𝘢𝘤𝘩𝘦𝘳𝘶𝘪𝘵, 𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘭𝘧 𝘫𝘢𝘢𝘳 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘭𝘪𝘦𝘴 𝘰𝘰𝘬 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘢𝘢𝘵𝘴𝘵𝘦 𝘢𝘥𝘦𝘮 𝘶𝘪𝘵.

    𝘖𝘰𝘬 𝘪𝘬 𝘷𝘰𝘯𝘥 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘪𝘤𝘩𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘸𝘦𝘳𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘷𝘦𝘯, 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘪𝘭 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘯 …𝘶𝘪𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘳𝘰𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘦𝘣 𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘢𝘢𝘴𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯.

    𝘏𝘦𝘦𝘭 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘴𝘶𝘤𝘤𝘦𝘴 𝘮𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘵 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘯𝘰𝘨 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘮𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘭𝘦𝘯 𝘶𝘪𝘵 𝘫𝘦 𝘱𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘳𝘰𝘭𝘭𝘦𝘯.

    𝘓𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘵,
    𝘓𝘶𝘤𝘪𝘢 𝘉𝘢𝘳𝘵𝘦𝘭𝘴

    Beantwoorden
    • Lieve Lucia,

      Allereerst hartelijk dank voor je reactie. Wat een groot verlies heb je geleden als ik dit zo lees. Het is herkenbaar om te lezen dat het schrijven jou ook heeft geholpen bij het verwerken hiervan. Het zal vast niet voor iedereen zo zijn maar ik geloof echt dat je hoofd leegschrijven voor veel mensen een heel goede manier kan zijn.

      Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Beveiligingswaarschuwing