stenen van troost

Stenen van troost

Aandenken

“De rivier is kalm vandaag.”

Rietje bekijkt de stenen van troost in de rivierbedding en zoekt een mooi exemplaar uit. Soepeltjes buigt ze voorover en raapt haar “aandenken” op. Ze bekijkt de nieuwe aanwinst met een glimlach en laat de steen dan in haar zak glijden.

De rivier toont, als een spiegel, haar visie op de stad. Slechts hier en daar verstoort een rimpel het perfecte plaatje.

Ze houdt van de rivier. De geur, het geluid, de stroming. Het zorgt voor de rust waar ze zo naar verlangt. Niets moeten, geen verwachtingen. Alleen maar er zijn, meer niet.

Familieruzie

Harry en zijn moeder hebben al jaren geen contact meer. De ruzie die aan de breuk vooraf is gegaan kunnen ze zich allang niet meer herinneren. Onbenullig en onnodig zoals dat vaker gaat bij familieruzies. Een verschil van mening dat makkelijk uitgesproken had kunnen worden. Beiden echter te koppig en te trots om de eerste stap te zetten. Het eigen gelijk blijkt belangrijker dan hun relatie te zijn.
Mieke heeft er het meeste verdriet van gehad. Het is nu eenmaal zo dat ze erg gesteld is op haar schoonmoeder. Misschien zelfs wel meer dan op haar man.

Ze heeft haar schoonmoeder lange tijd buiten Harry’s medeweten opgezocht. Harry heeft ze het pas later durven vertellen, hij had zijn schouders erover opgehaald.
“Dat moet je zelf weten, als je maar weet dat ik er niets mee te maken wil hebben.”

Harry en Mieke hebben lange tijd een redelijk huwelijk gehad. De passie van de eerste jaren ging over, maar dat is niet heel vreemd. De grootste problemen zijn ontstaan toen bleek dat hun kinderwens niet in vervulling zou gaan. Zij stond niet onwelwillend tegenover adoptie maar Harry wilde er niets van weten. Het had ongewild een verwijdering tussen hen teweeg gebracht.

De problemen werden groter toen Harry ontslag kreeg. In het begin waren ze nog optimistisch geweest dat hij snel ander werk zou vinden. Het bleek echter niet zo makkelijk om weer aan het werk te komen.
De ergernissen liepen op Harry werd steeds onaangenamer in de omgang en deed uiteindelijk helemaal geen moeite meer om een baan te vinden. Het huishouden liet hij verslonzen en als ze er iets van zei, draaide het steevast op ruzie uit. Hij vond haar pietluttig en zij noemde hem lui. Uiteindelijk wisten ze niet eens meer te herinneren waarom ze ooit getrouwd waren.

Soms sprak ze erover met Rietje, die vond het wel komisch.
Vertederd schudde ze haar hoofd
“Net zijn vader.”
Een glimlach om de lippen.

De vertrekpremie van Harry raakte op en uiteindelijk kwamen ze in de bijstand terecht. Al snel begon hun financiële situatie zo zorgelijk te worden dat ze genoodzaakt was om voor het eerst in haar leven naar werk uit te kijken. Gelukkig had ze na niet al te lange tijd een baan gevonden bij een stomerij.

Stenen van troost

De wandelingen met haar schoonmoeder verschuiven hierdoor naar de avond. Het bankje bij de rivierbedding wordt de plek voor hun gesprekken. Ze gaan steeds vaker wandelen en als snel wordt het een dagelijkse gewoonte. Harry heeft er geen problemen mee. Hij is meer dan tevreden met zijn abonnement op een sportzender. Hij heeft geen behoefte aan een ruzie zoekende vrouw om hem heen.

Mieke  merkt dat haar schoonmoeder steeds minder makkelijk gaat lopen. De jaren beginnen te tellen. Tegenwoordig kan ze het nog net redden tot het bankje. Het lijkt of alle gesprekken inmiddels wel gevoerd zijn. Ze genieten steeds meer in alle rust van de schoonheid en de stilte.
Na verloop van tijd is het altijd Rietje die als eerste opstaat.
“Even de benen warmdraaien voor de terugtocht.”
Hoewel het lopen moeizaam gaat heeft ze geen enkele moeite met bukken. Ze zoekt zoals elke avond naar een bijzondere steen. Mieke heeft haar een keer naar de reden gevraagd en het antwoord was typisch geweest.
“Oud worden is totaal overschat, het is lang zo leuk niet als dat me beloofd is. Ik put troost uit de stenen. Het zijn de beloftes van een mooie toekomst en een aandenken aan een bijzondere avond.”

Een kleine boot met een man en vrouw aan boord glijdt gracieus door het water. De man lijkt geen haast te hebben. De roeispanen liggen tevreden in het water en lijken, met nauwelijks zichtbare bewegingen, de wereld onder het wateroppervlak zo min mogelijk te willen verstoren. Meter voor meter in een magisch traag ritme glijdt de boot bij haar vandaan.

Avond aan avond staart ze over de rivier, zittend op het bankje. Alleen als het regent blijft ze staan. De handen diep in de zakken, de capuchon ver over haar voorhoofd getrokken.

Soms is ze zo ontroerd dat ze moet huilen.  De anderen, meestal hondenbezitters, laten haar met rust. De zonderlinge vrouw die huilend over het water tuurt, ze weten er geen raad mee.

Verdronken

Het is alweer drie maanden geleden. Harry had haar gebeld op het werk. Ze moest meteen naar huis komen, er was iets gebeurd.
“Moeder is verdronken.”
Er had geen enkele emotie in zijn stem doorgeklonken. Een zakelijke mededeling, dat haar steun en toeverlaat was overleden.
“Ze hebben nog geprobeerd haar op tijd uit het water te krijgen, maar ze had haar zakken vol stenen. Tegen de tijd dat ze haar boven water hadden, was het al te laat.”
Zijn moeder was dood en het deed hem niets!

De begrafenis en alles wat daar bij komt kijken liet hij haar alleen regelen. Ze stond alleen bij het graf. Hij had geen behoefte om naast haar te staan. Haar te steunen bij haar verdriet.
“Ik heb lang geleden al afscheid van mijn moeder genomen, dat hoeft niet voor een tweede keer.”
Harry was niet meer de man waar ze ooit verliefd op is geworden. Deze Harry vindt ze niet eens aardig.

Ze ziet de boot met de bocht in de rivier mee verdwijnen. Even later is de boot uit haar gezichtsveld verdwenen.
Langzamer dan normaal staat ze op van het bankje. Ze strekt haar benen en loopt naar de rivierbedding. Ze bekijkt de stenen. Stenen van troost. Ze kiest er een uit. Ze voelt hoe de koude steen vanuit haar hand in haar zak glijdt.

stenen van troost
foto door S. Grinwis

Oud worden is totaal overschat, het is lang zo leuk niet als dat me beloofd is. Ik put troost uit… Klik om te Tweeten
Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
2

4 gedachten over “Stenen van troost

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: