Stenen van troost

Een kort verhaal
(gewijzigde versie, eerder gepubliceerd op 18-01-2017)

De rivier toont, als een spiegel, haar visie op de stad. Slechts hier en daar verstoort een rimpel het perfecte plaatje.
Ik houd van de rivier. De geur, het geluid, de stroming. Het zorgt voor de rust waar ik zo naar verlang. Niets moeten, geen verwachtingen. Alleen maar zijn, meer niet.

Ik heb Rietje lange tijd buiten Harry’s medeweten opgezocht. Het heeft lang geduurd voordat ik het hem durfde te vertellen, hij had zijn schouders erover opgehaald.
‘Dat moet je zelf weten, als je maar weet dat ik niets meer met mijn moeder te maken wil hebben.’

Ze hebben al jaren geen contact meer. De ruzie die aan de breuk vooraf is gegaan kunnen ze zich beiden niet meer herinneren. Onbenullig en onnodig zoals dat vaker gaat bij familieruzies. Een verschil van mening dat makkelijk uitgesproken had kunnen worden. Beiden echter te koppig en te trots om de eerste stap te zetten. Het eigen gelijk blijkt belangrijker dan hun relatie te zijn.
Ik heb er nog het meeste verdriet van. Het is nu eenmaal zo dat ik erg gesteld ben op mijn schoonmoeder. Misschien zelfs wel meer dan op Harry.

Lange tijd hebben we een redelijk huwelijk gehad. De passie van de eerste jaren ging over, maar dat is niet zo vreemd. De grootste problemen zijn ontstaan toen bleek dat onze kinderwens niet in vervulling zou gaan. Ik stond niet onwelwillend tegenover adoptie maar Harry wilde er niets van weten. Het heeft ongewild een verwijdering tussen ons teweeg gebracht.

De problemen werden nog groter toen Harry vrij onverwachts werd ontslagen. In het begin overheerste het optimisme. Ervan overtuigd dat hij snel ander werk zou vinden. Het bleek echter niet zo makkelijk om weer aan het werk te komen.
De ergernissen liepen op en Harry werd steeds onaangenamer in de omgang. Uiteindelijk deed hij helemaal geen moeite meer om een baan te vinden. Het huishouden liet hij verslonzen en als ik er iets van zei, draaide het steevast op ruzie uit. Hij vond me pietluttig. Naar mijn mening was hij gewoon lui en onverschillig geworden. De ergernissen liepen op en uiteindelijk weet ik niet eens meer waarom we ooit getrouwd zijn.

Toen ik het er met Rietje over had, schudde ze vertederd haar hoofd.
‘Net zijn vader.’
Een glimlach om de lippen.

Toen de vertrekpremie van Harry opraakte kwamen we in de bijstand terecht. Onze financiële situatie werd zo zorgelijk dat ik me genoodzaakt voelde om voor het eerst in mijn leven naar werk uit te kijken. Mijn baan bij de stomerij is geen vetpot maar we kunnen er redelijk van rondkomen. Het heeft de spanningen tussen mij en Harry echter niet opgelost. Mijn huwelijk voelt als een gevangenis en de stomerij is naast een inkomen ook een ontsnapping. Weg van de spanningen en de verstikkende aanwezigheid van de negativiteit die Harry tegenwoordig lijkt uit te ademen.

Stenen van troost

De wandelingen met mijn schoonmoeder zijn door mijn werk naar de avond verschoven. Het bankje bij de rivierbedding werd als snel de plek voor onze gesprekken en de wandelingen een dagelijkse gewoonte. Harry heeft er geen problemen mee. Hij is meer dan tevreden met zijn abonnement op een sportzender. Hij heeft geen behoefte aan een ruzie zoekende vrouw om hem heen.

Na een tijdje bemerk ik dat Rietje steeds minder makkelijk gaat lopen. De jaren beginnen te tellen. Ze kan het nog net redden tot het bankje. Omdat alle gesprekken wel gevoerd zijn genieten we steeds meer in alle rust van de schoonheid en de stilte.
Na verloop van tijd is het altijd Rietje die als eerste opstaat.
‘Even de benen warmdraaien voor de terugtocht.’
‘De rivier is kalm vandaag.’
Hoewel het lopen moeizaam gaat heeft ze geen enkele moeite met bukken. Zoals elke avond zoekt ze naar een bijzondere steen. Ik heb haar een keer naar de reden gevraagd en het antwoord was typisch geweest.
‘Oud worden is totaal overschat, het is lang zo leuk niet als dat me beloofd is. Ik put troost uit de stenen.’
Rietje bekijkt de stenen in de rivierbedding en zoekt een mooi exemplaar uit. Soepeltjes buigt ze voorover en raapt haar “aandenken” op. Ze bekijkt haar nieuwe aanwinst met een glimlach. 
‘Stenen van troost’ mompelt ze en laat hem in haar zak glijden. 

Een kleine boot met een man en vrouw aan boord glijdt gracieus door het water. De man lijkt geen haast te hebben. De roeispanen liggen tevreden in het water en lijken, met nauwelijks zichtbare bewegingen, de wereld onder het wateroppervlak zo min mogelijk te willen verstoren. Meter voor meter in een magisch traag ritme glijdt de boot bij me vandaan.

Avond aan avond staar ik zo over de rivier, zittend op het bankje. Alleen als het regent blijf ik staan.  Soms ben ik zo ontroerd dat ik moet huilen.  

Het is alweer drie maanden geleden. Harry had me gebeld op het werk. ik moest meteen naar huis komen, er was iets gebeurd.
‘Moeder is verdronken.’
Er klinkt geen enkele emotie in zijn stem door. Een zakelijke mededeling, dat mijn steun en toeverlaat is overleden.
‘Ze hebben nog geprobeerd haar op tijd uit het water te krijgen, maar ze had haar zakken vol stenen. Tegen de tijd dat ze haar boven water hadden, was het al te laat.’
Zijn moeder heeft zichzelf van het leven beroofd en het doet hem niets!

De begrafenis en alles wat daar bij komt kijken laat hij mij alleen regelen. ik sta alleen bij het graf want hij heeft geen behoefte me te steunen bij mijn verdriet.
‘Ik heb lang geleden al afscheid van mijn moeder genomen, dat hoeft niet voor een tweede keer.’
Harry is niet meer de man waar ik ooit verliefd op ben geworden. Deze Harry vind ik niet eens aardig.

De boot verdwijnt langzaam uit het zicht. 
Langzamer dan normaal sta ik op van het bankje. Even mijn benen strekken en dan loop ik naar de rivierbedding. Ik bekijk de stenen. Stenen van troost. Ik kies er een uit, de steen voelt glad en koud aan. Ik laat het gewicht even doordringen in mijn hand en dan laat ik hem in mijn zak glijden.

BewarenBewaren

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry
61
avatar
3 Comment threads
3 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
4 Comment authors
Sonja GrinwisEllie SchmitzMattie LuiijfMaarten Recent comment authors
  Subscribe  
Abonneren op
Ellie Schmitz
Gast

Prachtig verhaal over liefde en respect tussen jou en de vrouw ❤️

Privacyverklaring
ik heb de privacyverklaring gelezen en ben akkoord
Mattie Luiijf
Gast
Mattie Luiijf

Mooi verhaal Sonja. Prachtige beelden en mooie inhoud.

Maarten
Gast
Maarten

Goed verhaal. Wekt nieuwsgierigheid, hoewel je denkt dat je weer waar het op uit zal draaien.

Zelf ben ik ook enthousiast over deze tekst daarom zit er ook copyright op! Vraag gerust naar mijn tarieven als je mijn teksten wilt gebruiken
%d bloggers liken dit: