talent of beperking

Talent of een beperking?

Tijdens het uitlaten van de logeerhond kwam ik hem tegen. Zwaar leunend op zijn rollator schuifelde hij voetje voor voetje vooruit. Ik ‘ken’ hem al jaren. Hij werkt bij de supermarkt waar ik mijn wekelijkse boodschappen haal. Ik heb werkelijk geen idee hoe oud hij is, zijn handicap heeft zijn gezicht een bijzondere vorm gegeven waar ik geen leeftijd aan af kan zien. Klein van stuk en gedrongen van bouw zorgt zijn fysieke beperking voor een moeizame manier van bewegen. Ook daarom is zijn leeftijd moeilijk in te schatten. Spreken gaat hem ook al niet makkelijk af, hij stoot af en toe wat klanken uit, het maakt de communicatie bijzonder moeizaam.

Jaar in en jaar uit staat hij bij de ingang van de supermarkt om de klanten een boodschappenmandje aan te reiken. Nog nooit heb ik bij een andere supermarkt iemand zien staan die mandjes aanreikt, de functie is waarschijnlijk speciaal voor hem in het leven geroepen.

Ik groet hem altijd hartelijk maar ik heb hém nog nooit op een lach kunnen betrappen. Hij is moeilijk te peilen.
Fantastisch vind ik het dat ‘mijn’ super het talent van deze man en andere mensen met een beperking een kans geeft.

Hij neemt zijn werk zeer serieus. Hij verzamelt de mandjes bij de kassa. Haalt alle bonnetjes en vergeten boodschappenbriefjes eruit. Haalt een doekje door het mandje en over het handvat voor het weer aan een klant wordt gegeven. Nergens heb je zulke frisse boodschappenmandjes als bij mijn super.

Nu kwam ik hem dus op straat tegen. Hij loopt elke dag een aanzienlijke afstand, zeker gezien zijn fysieke beperking, een enorme prestatie. Ik zou voor die afstand minstens de fiets hebben gepakt. Hij schuifelt elke dag die hele afstand naar zijn werk, om mandjes uit te delen. Ik heb een er een diep respect voor.

De hond krijgt het wel voor elkaar

Hij knikt naar me, hij herkent me dus wel. Dan vraagt hij iets wat ik niet begrijp. Hij wijst naar de hond.

“Wilt u hem aaien?”

Weer een knik. De logeerhond is nog jong en onstuimig en voorzichtig breng ik hem dichterbij. De hond begrijpt zonder woorden dat hij zijn gedrag moet aanpassen. Braaf gaat hij zitten, merkwaardig rustig voor zijn doen. De man kriebelt de hond achter zijn oren. Dan zie ik daar toch ineens een lach. Het ontroert me, wat mij in al die jaren nog nooit gelukt is krijgt deze harige druktemaker dus wel voor elkaar.

De man knikt nog eens naar mij terwijl hij zijn rollator vooruit duwt.

“Lief”
Versta ik dan toch ineens.

Ik denk dat hij de hond bedoelde.

 

talent of beperking
foto door S. Grinwis
Dan zie ik daar toch ineens een lach. Het ontroert me, wat mij in al die jaren nog nooit gelukt… Klik om te Tweeten

 

werken met een beperking? lees er hier meer over

10 gedachten over “Talent of een beperking?

  1. Wat een ontroerend verhaal. Honden ( dieren ) kijken niet naar uiterlijk maar voelen oprechtheid en liefde. Geven dat ook onvoorwaardelijk terug

  2. Pingback: Nieuwsbrief 30 Juli 2016: Talent of beperking? - Schrijfhart
  3. Prachtig! Honden zijn zulke gevoelige dieren! Ik ga met mijn hond aks kindercoach werken. Mijn hond speelt daarbij een hele belanhrijke rol in de coaching! Tijdens mijn stage al hele mooie momenten mee mogen maken 😀

Een reactie plaatsen

Uit- en aanvinken om een artikel van jouw blog te laten zien

%d bloggers liken dit: